Adhyaya 5
अध्यायेऽस्मिन् दिव्यागमनानन्तरं कथायाः प्रवाहः अन्तर्मुखीभूत-विरहाकाङ्क्षायां परिवर्तते। श्रीनिवासः रत्नमण्डपं प्रविश्य पद्मावत्याः सौन्दर्यस्मरणे निमग्नो मोहाविष्ट इव समाधिसदृशे भावे पतति। तदा सुसंस्कृतोपहारैः सह बकुलमालिका समुपेत्य तस्य देह-मानस-लक्षणानि निरीक्ष्य प्रश्नैः तदवस्थां विवृणोति। श्रीनिवासः प्रत्युत्तरं दत्त्वा पद्मावत्याः पूर्वयुगसम्बन्धं कथयति—वेदवती-सीतारूपेण पूर्वं कृतं संकल्पं च, परयुगे मिलनप्रतिज्ञां च—येन वर्तमानप्रेम धर्मप्रतिज्ञा-दैवीयाभिप्रायस्य निरन्तरता इति प्रतिष्ठाप्यते। अनन्तरं स तीर्थमार्गनिर्देशं करोति—नृसिंहगुहां, अगस्त्याश्रमं सुवर्णमुखरीतीरे अगस्त्येशलिङ्गं, ततः वन-सरः-प्रदेशान् अतिक्रम्य नारायणपुरीम्/आकाशराजनगरं गन्तव्यमिति। मार्गे वृक्ष-पक्षि-पशु-समृद्ध्या सह पवित्रभूगोलः वर्ण्यते; अन्ते बकुलमालिका यात्रां आरभ्य पद्मावत्याः सखींश्च समागच्छति, येन परसंवादः प्रवर्तते।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.