Adhyaya 39

अध्यायः सूतवचनरूपेण संवादात्मकः। अपुत्रत्वदुःखिता अञ्जना मुनिना मतङ्गेनोपसृत्य पृष्टा स्वप्रयोजनं निवेदयति। सा कथयति—पूर्वं शिवेन केशरिणे पित्रे वरः प्रदत्तः, अस्य जन्मनि यद्यपि सीमा, तथापि प्रसिद्धा दुहिता भविष्यति, यस्याः पुत्रः पितरं हर्षयिष्यति। ततः सा सन्तानार्थं कृतानां व्रतानां, स्नानदानादीनां, प्रदक्षिणनमस्काराणां, शालग्रामपूजनसम्बद्धोपहाराणां, नानाविधानां दानानां च विस्तरं वर्णयति; तथापि पुत्रं न लब्ध्वा तपसि प्रवृत्ता। मतङ्गः तस्यै दिव्यदेशमार्गं निर्दिशति—दक्षिणतो घनाचलं ब्रह्मतीर्थं च, पूर्वतो सुवर्णमुखरीं, उत्तरतो वृषभाचलं स्वामिपुष्करिणीं च गत्वा स्नात्वा वराहं वेङ्कटेशं च पूजयेत्; ततः शुभवृक्षसमाकीर्णे वियद्गङ्गातीर्थे वायोः प्रति नियतं तपः कुर्यात्। अञ्जना तदनुसारं तपो वर्धयति—फलाहारात् जलाहारं, ततः कठोरनियमं च। सहस्रवर्षेषु गतेषु शुभमुहूर्ते वायुः प्रादुर्भूय वरं ददाति; सा पुत्रं याचते, वायुः ‘अहमेव तव पुत्रो भविष्यामि’ इति वरं दत्त्वा कीर्तिं प्रतिजानाति। अन्ते देवर्षिदेव्योऽपि तस्याः अद्भुततपः साक्षात्कर्तुं समागच्छन्ति; निर्दिष्टतीर्थेषु शुद्धाचारयुक्तं तपः दिव्यप्रसादं जनयतीति तत्त्वं प्रतिपाद्यते।