Adhyaya 38

भरद्वाजः कथयति—जगन्नाथस्य भक्ताः स्तुत्यर्चनादिभिः दिनानि नयन्ति। तृतीयरात्रौ ते शुभस्वप्ने चतुर्भुजं पुरुषोत्तमं शङ्खचक्रगदाधरं पश्यन्ति। ततः स्वामिपुष्करिण्यां स्नात्वा प्रातःकर्माणि कृत्वा पुनरर्चां कुर्वन्ति; तदा अद्भुतं तेजः प्रादुरभवत्, यत् विश्वदीप्तिसङ्घात इव वर्ण्यते। तस्मिन् भयानके दिव्यदर्शने ब्रह्मादयः देवाः समागत्य नारायणस्य परत्वं स्तुवन्ति, भयात् शान्तं रूपं याचन्ति। भगवान् तथास्तु इति मणिविमाने सौम्यरूपेण प्रादुर्भूय अगस्त्यं प्रति वरान् ददाति। अगस्त्यः तपःफलसिद्धिं निवेद्य अचलां भक्तिं याचते, तथा भगवतः पर्वतसमीपे सुवर्णमुखरी-नदीं पापहारिणीं तीर्थरूपां कर्तुं प्रार्थयते—यत्र स्नात्वा वेङ्कटे भगवन्तं दर्शनं कुर्वन्ति ते भुक्तिं मुक्तिं च लभेरन्। भगवान् तदनुगृह्य वैकुण्ठनाम्नि शैले नित्यनिवासं घोषयति, आगन्तॄणां स्मरन्तां च सर्वत्र महत्फलं निर्दिशति। अनन्तरं राजा शङ्खः परलोकगतिं परमां लभते, भगवान् च तिरोभवति। अन्ते भरद्वाजः वेङ्कटाद्रेः स्वामिपुष्करिण्याश्च माहात्म्यं, अस्याख्यानश्रवणस्मरणयोः मोक्षप्रदत्वं च फलेन प्रशंसति।