Adhyaya 37

अध्यायेऽस्मिन् भारद्वाजेन हैहयवंशीयस्य राज्ञः शङ्खस्य चरितं कथ्यते। स एकान्तविष्णुभक्तः—नित्यस्मरण-जप-पूजा-विष्णुपुराणश्रवणपरायणः, दान-व्रत-यज्ञादिषु च यथोचितदक्षिणासहितं विधिपूर्वकं प्रवर्तते। बहुपुण्यसम्पन्नोऽपि विष्णोः प्रत्यक्षदर्शनाभावात् शोकं प्राप्नोति, तं च पूर्वकर्मावरणशेषत्वेन मन्यते। तदा केशवोऽदृश्यवाणीभूतः प्रवदति—वेङ्कटनामाद्रिः परमप्रियं धाम, तत्र दीर्घतपसा कृतायां देवः स्वयमेव दृश्यतां यास्यति। शङ्खः पुत्रं वज्रं राज्ये निवेश्य नारायणगिरिं गच्छति; स्वामिपुष्करिणीं प्राप्य तटदेशे तपोविहारं स्थापयति। अथ ब्रह्मणो निर्देशेन अगस्त्यः अपि आगत्य गिरिं प्रदक्षिणीकृत्य स्कन्दधारादितीर्थानि सेवते, गोविन्दं पूजयति, किन्तु प्रारम्भे दर्शनं न लभते। बृहस्पतिरुशनाश्च राजोपरिचरनाम वसुः चादेशं ददति—वेङ्कटे गोविन्दः अगस्त्यशङ्खयोः उभयोः दर्शनं दास्यति, तेन समागतानां सर्वेषां सामूहिकं दर्शनं भविष्यति। अन्ते अगस्त्यादयः गिरिवनसमृद्धिं पश्यन्तः स्वामिपुष्करिणीतटं यान्ति; तत्र शङ्खः विधिपूर्वकं सत्कारं कृत्वा सह कीर्तनप्रधानां भक्तिं समाचरति।