Adhyaya 27

अध्यायः २७ आरभ्यते यत्र मुनयः सूतं पृच्छन्ति—वेङ्कटाद्रेः ‘महापुण्यगिरि’त्वं किम्, तत्र तीर्थानां कियत्संख्यं, के प्रधानतीर्थाः, तथा धर्माभिमुख्य-ज्ञान-भक्ति-वैराग्य-मोक्षप्रदाः के इति। सूतः क्रमशः तीर्थगणनां करोति—असंख्येभ्यः तीर्थेभ्यः कतिचन ‘प्रधान’ इति निर्दिश्य, ततः फलभेदेन धर्मादिसाधनत्वेन विभागं दर्शयति। ततः शिखरस्थेषु मोक्षसम्बद्धेषु तीर्थेषु यात्राकालविधानं निरूप्यते—स्वामिपुष्करिणी, वियद्गङ्गा, पापविनाशन, पाण्डुतीर्थ, कुमारधारिका, तुंबोष्टीर्थ इति नामानि, तथा कुम्भमासे मघायोगः, मीनस्थरविः, मेषसङ्क्रान्तौ चित्रायोगः, वृषभस्थरवौ द्वादशी-हरिवासरः, धनुर्मासे प्रातर्द्वादशी इत्यादयः स्नानकालाः। प्रत्येकस्मिन् काले स्नानस्य फलानि—राजसूयादियज्ञतुल्यपुण्यं, विघ्नविनाशः, पापनाशः, मोक्षः—दानेन च सुवर्ण-गो-शालग्रामशिलादानादि यथाशक्ति विधीयते। अनन्तरं देशकालातीतं साधनं प्रतिपाद्यते—कलियुगे विष्णोः पुराणकथाश्रवणं परमफलदं, अल्पमपि श्रद्धया श्रोतुं यज्ञदानसमुदायफलतुल्यमिति, नामसङ्कीर्तनसहितं च। वक्तृ-श्रोतॄणां धर्मनियमाः—वक्तुः सर्वत्र पूजनीयता, पाठस्थानस्य औचित्यं, श्रोतॄणां शुचिता-आसन-शिष्टाचारः, अवमान-व्यवधान-अश्रद्धायाः दोषफलानि च—निबद्ध्यन्ते। अन्ते मुनयः सूतं सत्कृत्य उपदेशं हृष्टाः प्रशंसन्ति।