Adhyaya 26

अध्यायेऽस्मिन् श्रीसूतेन घोणतीर्थस्य (तुम्बुरुतीर्थस्य) परमं पावनत्वं प्रतिपाद्यते। उत्तराफाल्गुन्याः शुक्लपक्षे मीनराशौ सूर्ये स्थिते शुभे काले गङ्गादीनि महातीर्थानि तत्र सङ्गच्छन्तीति, तस्मिन् काले स्नानं विशेषफलप्रदमिति कथ्यते। ततः घोणतीर्थस्नानात् विमुखानां जनानां महापातक-सदृशैः सामाजिक-याज्ञिकदोषैः सह तुलना कृत्वा निन्दा क्रियते, यया तीर्थयात्राधर्मः प्रायश्चित्तबुद्धिश्च दृढीभवति। अनन्तरं स्नान-पान-सेवनादिभिः अनेकेषां दोषाणां शुद्धिरिति पुनः प्रशंसारूपेण निरूप्य, तीर्थस्य नैतिक-पुनरुत्थानस्य साधनत्वं दर्श्यते। अथ देवलः गार्ग्यं प्रति तुम्बुरुगन्धर्वकथाम् आख्याय, गृहकलहात् शापं प्राप्तो तुम्बुरुः वेङ्कटेश्वरं पूजयित्वा तीर्थे स्नात्वा विष्णुलोकं प्राप्त इति वदति। शप्तपत्नी मण्डूकत्वेन पिप्पल-कोटरस्थिता तिष्ठति; आगस्त्यागमनेन पतिव्रताधर्मोपदेशः कृतः, सा च पुनरुद्धृता। अन्ते पौर्णमास्यां घोणतीर्थस्नानस्य दान-यागसमफलत्वं, अध्यायश्रवणस्य वाजपेयतुल्यपुण्यं च चिरं विष्णुलोकप्राप्तिं च फलश्रुत्या प्रतिज्ञायते।