Adhyaya 25

अध्यायः २५ श्रीसूतवक्त्रात् नैमिषारण्ये मुनिभ्यः जाबालीतीर्थस्य माहात्म्यं प्रकाशयति। सः वेङ्कटाद्रौ स्थितं जाबालीतीर्थं सर्वपापप्रणाशकं तीर्थविशेषं वर्णयति। मुनयः ‘दुराचार’ इति कस्यचित् पुरुषस्य वृत्तान्तं तस्य पापस्वरूपं च पृच्छन्ति। सूतः कथयति—कावेरीनिकटे वसन् कश्चिद् ब्राह्मणो दुराचारः महापातकिनां (ब्रह्मघ्न-सुराप-स्तेयि-गुरुतल्पगादीनाम्) सततसङ्गेन दूषितः। तत्र दीर्घकालसहवास-स्पर्श-भोजन-शयनादिभिः ब्राह्मण्यस्य क्रमशः क्षयः, अन्ते दोषसाम्यं च प्रतिपाद्यते। ततः स वेतालग्रस्तः परिभ्रमन्, शेषपुण्येन दैवयोगेन वेङ्कटाद्रिं प्राप्य जाबालीतीर्थे निमग्नः; तत्क्षणात् वेतालमोक्षः पापक्षयश्च भवति। अनन्तरं स जाबालिमुनिं शरणं गत्वा कारणं पृच्छति। जाबालिः व्याचष्टे—स वेतालः पूर्वं ब्राह्मणः सन् मृत्युदिने विहितं पार्वणश्राद्धं न कृतवान्; पितृशापात् वेतालत्वं प्राप्तः। जाबालीतीर्थस्नानेन स अपि विष्णुलोकं याति; पितृश्राद्धपरित्यागः नरकं वेतालगतिं च जनयतीति नीतिवचनं चोक्तम्। अन्ते फलश्रुतिः—जाबालीतीर्थस्नानमात्रेण स्मृतौ प्रायश्चित्ताभावेन दुरुद्धराण्यपि पापानि नश्यन्ति, एतत् माहात्म्यश्रवणमपि पापमोचकं भवतीति।