Adhyaya 23

सूतो मुनिभ्यः चक्रतीर्थस्य माहात्म्यं कथयति। अस्य तीर्थस्य महिमश्रवणेन पापमलनाशः, चित्तशुद्धिः, विष्णुधामाभिमुखता च भवतीति फलश्रुतिः प्रतिपाद्यते। ततः चक्रपुष्करिणीतटे सत्यदया-दम-त्याग-मैत्रीसमन्वितः पद्मनाभो नाम ब्राह्मणतपस्वी दीर्घं तपः करोति। तेन तपसा प्रसन्नः श्रीनिवासो वेङ्कटेश्वरः प्रादुर्भूय स्तुतिं शृणोति, स्वगुणान्—पालकत्वं, पावनत्वं, जगत्साक्षित्वं, भक्तशरण्यत्वं—प्रकाशयति, च तीर्थसमीपे नित्यपूजायै निवासं विधत्ते। अनन्तरं राक्षसः तं मुनिं पीडयति; पद्मनाभः शरणागति-वाक्यैः देवं प्रार्थयते। विष्णुः सुदर्शनचक्रं प्रेषयति; तदग्नितेजसा राक्षसो पलायते, पश्चात् निहन्यते। पद्मनाभः सुदर्शनं स्तौति, नित्यरक्षणं याचते; सुदर्शनः चक्रतीर्थे लोकहिताय नित्यस्थितिं वरं ददाति। तत्र स्नानं मोक्षप्रदं, कुलपर्यन्तं शुद्धिदं च इति, श्रवण-पाठयोः पुनः पुण्यं प्रतिपाद्य चक्रतीर्थस्य अतुल्यत्वं समाप्यते।