Adhyaya 22

अध्याय आरभ्यते यत्र ऋषयः सूतं दानस्य सत्पात्रं दानकालादि च पृच्छन्ति। सूतः ब्राह्मणं प्रधानपात्रत्वेन स्थापयति, किन्तु शीलाचारसंयमयुक्तेष्वेव दानग्रहणं विधत्ते; वेदधर्मद्वेषिणः, कपटिनः, हिंसकाः, पण्यवेदविद्याविक्रयिणः, नित्ययाचकाः इत्यादयः येषु दत्तं दानं निष्फलं भवतीति दीर्घा निषेधसूची प्रदर्श्यते। ततः अभिवादनविधिः कथ्यते—केषु कालेषु केषां च प्रति नमस्कारो न कर्तव्यः, अविचारितं वा विधिहीनं चाभिवादनं पूर्वपुण्यहानिकरमिति चेतयति। अनन्तरं द्वितीयो विषयः—आकाशगङ्गा/वियद्गङ्गामाहात्म्यं—नारदात् सनत्कुमारं प्रति प्रवृत्तया कथया निरूप्यते। पुण्यशीलो नाम सदाचारो ब्राह्मणः वार्षिकश्राद्धं करोति, किन्तु प्रमादात् वन्ध्यापतिं श्राद्धकर्मणि ऋत्विजं नियुङ्क्ते; तस्य दोषस्य फलतः तस्य मुखं गार्दभाननं भवति। सः अगस्त्यं शरणं गच्छति; अगस्त्यः दोषं निदिश्य श्राद्धनिमन्त्रणस्य कठोरान् नियमांश्च वदति—सन्तानवान् शुद्धाचारो गृहस्थब्राह्मणः, तदभावे स्वजनः, अथवा स्वयमेव कर्म कर्तव्यमिति। प्रायश्चित्तं च वेङ्कटाचलगमनं निर्दिश्य, प्रथमं स्वामिपुष्करिण्यां स्नानं, ततः तीर्थविधिना वियद्गङ्गायाम्/आकाशगङ्गायां स्नानं कर्तव्यमिति; सम्यक् स्नानेन तत्क्षणमेव विकृतिरपगच्छतीति प्रतिपाद्य, सूतः परम्पराप्रवर्तनं पुनरपि दृढयति।