Adhyaya 20

श्रीसूत उवाच—पापनाशनतीर्थस्य पापनाशकं माहात्म्यं दृष्टान्तकथया प्रकाश्यते। भद्रमतिर्नाम विद्वान् ब्राह्मणो दारिद्र्यपीडितः स्वविद्याशीलसदाचारानपि लोकेऽवमानं मानसीं क्लेशं च प्राप्नोति; दारिद्र्येण संसाधनाभावात् सामाजिकमानो नश्यतीति स धर्मार्थविचारं करोति। तस्य भार्या कामिनी पतिव्रता विवेकवती च, नारदोपदिष्टं तथा पितृदृष्टान्तं स्मारयित्वा वेङ्कटाचलयात्रां उपदिशति—सङ्कल्पपूर्वकं स्नानं, श्रीनिवासदर्शनं, तथा भूमिदानं कर्तव्यमिति। अथ भूमिदानस्य दानश्रेष्ठत्वं व्यवस्थितं निरूप्यते—तस्य तुल्यफलानि, महायज्ञादिसमानतां, तथा योग्ये श्रोत्रियेऽहिताग्नौ दत्ते महापापशमनशक्तिं च। सुघोषो नाम दाता भद्रमतेः प्रमाणितं भूमिखण्डं दत्त्वा जनार्दनाय समर्पयति; तेन सुघोषस्य परलोकगतिर्मङ्गला भवतीति कथ्यते। ततः भद्रमति: कुटुम्बेन सह वेङ्कटाचलं गत्वा स्वामिसरःस्नानं कृत्वा वेङ्कटेश्वरदर्शनं लभते, पापनाशनतीर्थे भूमिदानं च समापयति। तस्य कर्मणः प्रभावात् शङ्खचक्रगदाधरो विष्णुः प्रादुर्भूय स्तुतिं गृह्णाति, ऐहिकसौख्यं परममुक्तिं च ददाति; अन्ते सूतः तीर्थस्य दानस्य च माहात्म्यं पुनरपि निगदति।