Adhyaya 2

अध्यायेऽस्मिन् सूतः प्राचीनं वृत्तान्तं कथयति—वैवस्वतमन्वन्तरे कृतयुगे नारायणाद्रौ धरणी वराहं समुपगम्य पृच्छति—केन मन्त्रेण भगवान् तुष्यति, येन च समग्रफलानि सिध्यन्ति—समृद्धिः, ऐश्वर्यलक्षणं राज्यं, सन्तानप्राप्तिः, तथा नियमपरायणानां भगवत्पदप्राप्तिश्च। वराहः ‘परमगुह्यं’ मन्त्रं प्रकाशयति, भक्ताय संयताय च एव दातव्य इति नियमान् निर्दिशति। ततः मन्त्रस्य स्वरूपं निर्दिश्यते—“ॐ नमः श्रीवराहाय धरण्युद्धरणाय च” इति; तस्य ऋषिः सङ्कर्षणः, देवता वराहः, छन्दः पङ्क्तिः, बीजं श्रीबीजम् इति च। सद्गुरोः प्राप्तस्य चतुर्लक्षजपः विधीयते, ततः मधुघृतयुक्तेन पायसेन होमः। ध्याने स्फटिकप्रभं, पद्मरक्तनेत्रं, वराहवदनं सौम्यं, चतुर्भुजं चक्रशङ्खाभयपद्मधरं, रक्तकाञ्चनवस्त्राभरणभूषितं, शेषाद्याधारचिह्नैः सहितं च रूपं वर्ण्यते। अन्ते फलश्रुतिः—नित्यं अष्टोत्तरशतजपेन इष्टसिद्धिः, परं मोक्षप्राप्तिश्च। पुनः दृष्टान्ताः कथ्यन्ते—धर्मनामकः मनुः देवतास्वरूपं प्राप्तवान्, शापात् पतितः इन्द्रः स्वर्गं पुनरवाप्तवान्, मुनयः परां गतिं प्राप्तवन्तः, श्वेतद्वीपे जपात् अनन्तः पृथिव्याधारत्वं प्राप्तवान्। ततः धरणी श्रीनिवासस्य वेङ्कटागमनं तत्र चिरनिवासं च पृच्छति।