Adhyaya 18

अष्टादशोऽध्यायः सूतेन श्रीनिवासस्य/वेङ्कटेश्वरस्य मोक्षप्रद-शक्तेः तात्त्विकं निरूपणं करोति। एकेनैव दर्शनमात्रेण मुक्तिः विष्णुसायुज्यं च लभ्यते इति स्थानाधिष्ठिता सoteriology प्रतिपाद्यते; कलियुगे पुण्यस्य शीघ्रफलप्राप्तिः युगतुलनया विशेषेण प्रशस्यते। वेङ्कटाचलः सर्वतीर्थमयः क्षेत्रः इव निरूप्यते—अनेकतीर्थानां प्रभावः अत्रैव समाहितः, देवैर्मुनिभिः पितृभिश्च प्रतीकात्मकतया परिपूर्णः। बाह्यकर्मकाण्डात् अधिकं स्मरण-स्तुति-प्रधानं मार्गं ग्रन्थः पुनःपुनः प्राधान्येन दर्शयति, तथा अष्टविधां भक्तिं निर्दिशति—भक्तेषु स्नेहः, पूजया तुष्टिः, स्वसेवा, भगवन्माहात्म्यश्रवणे उत्सुकता, निरन्तर-स्मरणं चादयः। क्षेत्रे अवज्ञा वा द्वेषः पापहेतुरिति चेतयति; फलश्रुतौ पापनाशः, यमपीडापरिहारः, विष्णुलोकप्राप्तिः, तथा भक्त्या अध्यायश्रवण-पाठयोः महत्फलम् इति प्रतिज्ञायते।