Adhyaya 17

अस्मिन्नध्याये सूतः वेङ्कटाद्रेः/वेङ्कटाचलस्य माहात्म्यं पुनरपि विस्तरेण वर्णयति। भुवनस्थाः दिव्याश्च सर्वे तीर्थसमूहाः वेङ्कटपर्वते समवस्थिताः इति प्रतिपाद्यते, तेन तत्क्षेत्रं सर्वतीर्थमयः पावनः सूक्ष्मब्रह्माण्डरूपः इव प्रतिष्ठाप्यते। देवः शङ्खचक्रधरः पीताम्बरधारी कौस्तुभभूषितश्च वैष्णवागमसम्मतः रक्षकः वेदप्रतिष्ठितः इति निरूप्यते। ततः वार्षिकसेवायां नानादेशीयजनानां समागमः, भाद्रपदोत्सवसन्दर्भः, दर्शनसेवाभ्यां शुद्धिफलप्राप्तिश्च कथ्यते। विशेषतः ब्रह्मोत्सवः—कन्यामासे ब्रह्मणा ध्वजारोहणविधिः संस्थापितः इति, तस्मिन्नुत्सवे मनुष्यदेवगन्धर्वसिद्धविद्वद्द्विजानां महत्समागमः इति च वर्ण्यते। गङ्गा यथा नदीषु, विष्णुः यथा देवेषु, तथा वेङ्कटं क्षेत्रेषु ‘उत्तमोत्तमम्’ इति पुनःपुनः प्रशस्यते; अन्ते फलश्रुत्या भक्त्या श्रवणं विष्णुलोके महत्पदमावहति इति निगद्यते। श्रीस्वामिपुष्करिणी मुख्यतीर्थत्वेन निर्दिश्यते; तस्याः समीपे लक्ष्म्या आलिङ्गितो देवः वरदानप्रदः सन्निविष्ट इति च प्रतिपाद्यते।