Adhyaya 16

अध्यायेऽस्मिन् वेङ्कटाद्रौ जलदानस्य महिमा निर्णायकधर्मकर्मरूपेण निरूप्यते। श्रीसूतः प्रतिपादयति—तृषितेषु विशेषतः जलप्रदानस्य उपेक्षा महापापहेतुः, दुष्टयोनिप्रदायिनी च; अत्र जलदानं तत्र कृतं बहुगुणितफलप्रदमिति। इतििहासरूपेण इक्ष्वाकुवंशीयो राजा हेमाङ्गः गोदान-धनदान-यज्ञपोषणादिषु दानशीलोऽपि “जलम् सुलभम्” इति मन्यमानः जलदानं न कृतवान्, अपात्रेषु च मानं दत्तवान्, विद्वद्व्रतशीलब्राह्मणान् उपेक्षितवान्। तस्य दोषात् स क्रमशः हीनयोनिषु पतित्वा मिथिलायां गृहगोधिकाभूतः। तत्र श्रुतदेवनाम्ना मुनिना आगतेन, राज्ञा पूजितस्य पादोदकबिन्दवः तां स्पृष्ट्वा जातिस्मरणं जनयन्ति; हेमाङ्गः स्वापराधं निवेदयति। मुनिः जलदानविफलता-पात्रविवेकभ्रंशयोः कारणसम्बन्धं प्रकाश्य, पुण्यसंक्रान्त्या जलस्पर्शशुद्ध्या च तं तिर्यग्योनितः मोचयति; स दिव्यलोकं यास्यति, पुनः राजजन्म लभते, अन्ते विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति। उपसंहारे वेङ्कटाद्रेः पावनत्वं, जलदानस्य विष्णुलोकप्रदत्वं च पुनः प्रतिपाद्यते।