Adhyaya 15

अध्यायः पञ्चदशः श्रीसूतेन वेङ्कटपर्वते परमपुण्ये कृष्णतीर्थस्य माहात्म्यं प्रवर्त्यते। तत् तीर्थं पापनाशनं, स्नानेन च कृतघ्नाः, मातापितृगुरुनिन्दकाः अपि शुद्धिं यान्तीति धर्मपुनरुत्थानं प्रतिपाद्यते। ततः कारणकथा—कृष्णनामकः ऋषिः (रामकृष्णप्रसङ्गेन) वेङ्कटाचले दीर्घकालं निश्चलतपः करोति; वल्मीकः शरीरं आवृणोति, घोरवृष्टिगर्जितानि भवन्ति। वज्राघातेन वल्मीकशिखरं भिद्यते, तदा गरुडारूढः शङ्खचक्रगदाधरः वनमालाविभूषितः विष्णुः/श्रीनिवासः प्रादुर्भवति। देवः तपसा तुष्टः स्वप्रादुर्भावदिने विशेषस्नानकालं निर्दिशति—मकरस्थे सूर्ये, पुष्यनक्षत्रयुक्तायां पौर्णमास्यां कृष्णतीर्थस्नानं पापमोचनं पुरुषार्थसिद्धिदं च; देवमनुष्यदिक्पालाः अपि तत्र शुद्ध्यर्थं समागच्छन्तीति। ऋषेर्नाम्ना तीर्थं प्रसिद्धिं यास्यतीति चोक्त्वा, श्रवणपठनयोः विष्णुलोकप्राप्तिफलश्रुत्या अध्यायः समाप्यते।