Adhyaya 13

सूत उवाच—स्वामीतीर्थस्य माहात्म्यं वर्णयन् स धर्मगुप्तस्य चरितं कथयति। स सोमवंशीयनन्दस्य पुत्रः; नन्दः राज्यभारं पुत्रे न्यस्य वनं जगाम। धर्मगुप्तो नीत्या यज्ञैः ब्राह्मणदानैश्च प्रजाः पालयन् दण्डनीतिं सम्यक् स्थापयामास, यतः देशे न कश्चिद् हिंसकः प्रादुर्भूतः। एकदा मृगयायां गतः स घोरकानने रात्र्या व्याप्तः। सायंसन्ध्यां समाराध्य गायत्रीं जप्त्वा वृक्षमारुह्य शरणं जगाम; तत्र सिंहभीतो भल्लूकः अपि आरुरोह। भल्लूकः रात्रौ जागरण-संविदं चकार; सिंहः तं विश्वासघाताय प्रेरयामास, किन्तु भल्लूकः विश्वासघातस्य महापातकत्वं, अन्यपापेभ्योऽपि गुरुतरं, धर्मोपदेशेन न्यवेदयत्। अनन्तरं नृपः सुप्तं भल्लूकं अधः पातयामास; स भल्लूकः ध्याणकाष्ठो नाम मुनिः रूपान्तरधारी इति प्रादुरभूतः, नृपं च उन्मादशापेन शशाप। स एव सिंहं भद्रनामानं यक्षं कुवेरामात्यं गौतमशापात् सिंहत्वं प्राप्तम् इति न्यगदत्; ध्याणकाष्ठसंवादेन स यक्षः शापमुक्तोऽलकाश्रयं प्रतिपेदे। मन्त्रिणः उन्मत्ततां नन्दाय न्यवेदयन्; नन्दः जैमिनिं मुनिं पप्रच्छ। जैमिनिः वेङ्कटपर्वते सुवर्णमुखरीतीरे स्वामिपुष्करिण्यां स्नापनं विधाय उन्मादशमनं प्रोवाच; स्नानमात्रेणैव रोगो निवृत्तः। पितापुत्रौ वेङ्कटेशं श्रीनिवासं च समर्च्य दानानि कृत्वा धर्मेण राज्यं पुनरकार्षीत्। अन्ते फलश्रुतिः—स्वामिपुष्करिण्यां निमज्जनं उन्मादापस्मारादिग्रहपीडितान् मोचयति; सर्वतोये स्नानात् पूर्वं “स्वामीतीर्थम्” इति त्रिवारं जपन् ब्रह्मलोकं प्राप्नोति; अस्याख्यानश्रवणमात्रेणापि महापातकनाशः।