Adhyaya 12

अध्यायेऽस्मिन् मुनयः सूतं पृच्छन्ति—श्रीस्वामिपुष्करिण्याः/स्वामितीर्थस्य वैभवं किं, यत्स्मरणमात्रेणापि मोक्षप्रदं कथ्यते। सूतः प्रत्युवाच—येऽस्य तीर्थस्य स्तवनं कुर्वन्ति, कथां शृण्वन्ति/वदन्ति, स्नानं वा कुर्वन्ति, तेऽष्टाविंशतिनरकानां नाम्ना निर्दिष्टानां दुःखान्यनुभवितुं न यान्ति। ततः स नरकान् नामभिः क्रमशः निर्दिशति, तथा च केचन अधर्माचाराः—परधनपरदारापहरणम्, मातापितृद्विजद्वेषः, वैदिकमार्गलङ्घनम्, प्राणिहिंसा, कामदोषः, पाखण्डमतविघातः, अशौचाचारः, पशुवधः, कर्मकाण्डे दम्भः—इत्यादयः, येषां फलरूपेण विशिष्टनरकगमनं वर्ण्यते। प्रत्येकदृष्टान्तानन्तरं पुनरुक्त्या प्रतिज्ञा क्रियते—स्वामितीर्थस्नानेन तस्मात् पतनं न भवति। अन्ते फलश्रुतिः—महायज्ञानां दानानां च तुल्यफलप्राप्तिः, महापातकानामपि सद्यः शुद्धिः, ज्ञानवैराग्यप्रसादादिगुणोत्पत्तिश्च। अतिशयोक्तिरिति निन्दां मा कुर्यात्—अविश्वासः परमार्थहानिकर इति चेतयति। दर्शन-स्पर्शन-स्तवन-नमस्कार-स्नानादिभिः सर्वैः स्वामितीर्थं मृत्युभयहरं, भुक्तिमुक्तिप्रदं च इति समाप्यते।