Adhyaya 10

अध्यायेऽस्मिन् वेङ्कटाचले राजधर्मस्य प्रतिष्ठा, तीर्थप्रकाशः, पूजाविधानस्य संस्थापनं च सम्यग् निरूप्यते। आरम्भे तोण्डमानः राज्यं प्राप्य पद्मसरसः पावनत्वं समृद्धिदं च श्रूयते—कीर्तन-स्मरण-स्नानैः पुण्यवृद्धिरिति। ततः वनवासिनां नायकः वसुः तेजोमयं वराहं ददर्श; स देवः वल्मीकं प्रविश्यादेशं ददौ—गोक्षीरेण वल्मीकस्य प्रक्षालनं, शिलापीठे स्थितां मूर्तिं समुद्धृत्य परिचयं, वैखानसैः सह पूजास्थापनं च। तोण्डमानः स्वप्ने बिलमार्गस्य (गुहामार्गस्य) प्रकाशं लभते, पल्लवचिह्नैर्दिव्यलक्षणैश्च मार्गं ज्ञात्वा प्राकार-द्वारादीनि रक्षणार्थं निर्माति; तामरिन्द-कम्पकवृक्षौ च देवसन्निधेः स्थिरचिह्नत्वेन रक्षितव्याविति निर्देशं प्राप्नोति। अनन्तरं गर्भिण्या ब्राह्मण्याः रक्षणे राज्ञः प्रमादात् मृत्युः जाता; श्रीनिवासस्य आज्ञया ‘अपमृत्युनिवारण’रूपे अष्ठिसरसे स्नानकर्म कृत्वा सा पुनर्जीविता। कुर्वग्रामे कुम्भकारो भीमः सरलभक्त्या स्वल्पोपहारैः देवस्य प्रसादं लभते; राजागमने भीमः पत्न्या सह वैकुण्ठं प्राप्नोति। अन्ते तोण्डमानः उत्तराधिकारं विन्यस्य तपश्चर्यां कृत्वा भगवतः साक्षात्कारं लभते, सारूप्यं विष्णुपदं च प्राप्य मोक्षं गच्छति। फलश्रुतौ श्रद्धया श्रवण-पठनयोः परमानुग्रहः, उच्चफलप्राप्तिश्च प्रतिज्ञायते।