Adhyaya 28

Verse 1

। नारद उवाच । व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् । कुसुमामोदिनींनाम तस्य शैलस्य देवताम्

नारद उवाच—व्रजन्ती गिरिजाऽपश्यत् मातुः सखीं महाप्रभाम्। कुसुमामोदिनीं नाम तस्य शैलस्य देवताम्॥

Verse 2

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । क्वपुनर्गच्छसीत्युच्चैरालिंग्योवाच देवता

सापि गिरिसुतां दृष्ट्वा स्नेहविक्लवमानसा। आलिङ्ग्य देवतोच्चैरुवाच—क्व पुनर्गच्छसि?॥

Verse 3

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम्

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम् ॥

Verse 4

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिन्दिते । सर्वं च सन्निधानं च मयि चातीव वत्सला ॥

Verse 5

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्य स्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः

तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना । अथान्यस्त्रीप्रवेशे तु समीपे तु पिनाकिनः ॥

Verse 6

त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति

त्वयाख्येयं मम शुभे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् । तथेत्युक्ते तया देव्या ययौ देवी गिरिं प्रति ॥

Verse 7

रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि सन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

रम्ये तत्र महाशृङ्गे नानाश्चर्योपशोभिते । विभूषणादि संन्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी ॥

Verse 8

तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता । ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता

गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता तपस्तेपे। ग्रीष्मे पञ्चाग्निसन्तप्ता वर्षासु च जलोषिता॥

Verse 9

यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके । दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक

यथा न काचित् प्रविशेद् योषिदत्र हरान्तिके। दृष्ट्वा परां स्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक॥

Verse 10

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् । एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह सांप्रतम्

शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनन्तरम्। एवमस्त्विति तां देवीं वीरकः प्राह साम्प्रतम्॥

Verse 11

मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्

मातुराज्ञा सुतो ह्लादप्लाविताङ्गो गतज्वरः। जगाम त्र्यक्षं सन्दृष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्॥

Verse 12

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् । साश्रुकंठं प्रयाचंतं नय मामपि पार्वति

गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम्। साश्रुकण्ठं प्रयाचन्तं—नय मामपि पार्वति॥

Verse 13

गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति । तदागच्छ मया सार्धं या गतिर्मे तवापि सा

बाल, गजवक्त्रो हि त्वां मामिव नूनमुपहसिष्यति। तस्मादागच्छ मया सार्धं; या मे गतिः सा तवापि भवतु॥

Verse 14

पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक । एवमुक्त्वा समादाय हिमाद्रिं प्रति सा ययौ

धूर्तानां हि पराभवाद् मरणमेव भवति, साधु पुत्रक। इत्युक्त्वा तं समादाय सा हिमाद्रिं प्रति ययौ॥