Adhyaya 35

Verse 1

यज्ञदेव उवाच । दुर्वासर्षे महाप्राज्ञ परापरविचक्षण । दुर्विनीताभिधः कोऽयं योऽसौ गुर्वंगनामगात्

यज्ञदेव उवाच । दुर्वासर्षे महाप्राज्ञ परापरविचक्षण । दुर्विनीताभिधः कोऽयं योऽसौ गुर्वङ्गनामगात् ॥

Verse 2

कस्य पुत्रो धनुष्कोटौ स्नानेन स कथं द्विजः । तत्क्षणान्मुमुचे पापाद्गुरुस्त्रीगमसंभवात् । एतन्मे श्रद्धधानस्य विस्तराद्वक्तुमर्हसि

कस्य पुत्रो धनुष्कोटौ स्नानेन स कथं द्विजः । तत्क्षणान्मुमुचे पापाद्गुरुस्त्रीगमसंभवात् । एतन्मे श्रद्धधानस्य विस्तराद्वक्तुमर्हसि ॥

Verse 3

दुर्वासा उवाच । पांड्यदेशे पुरा कश्चिद्ब्राह्मणोभूद्बहुश्रुतः

दुर्वासा उवाच—पाण्ड्यदेशे पुरा कश्चिद् ब्राह्मणोऽभूद् बहुश्रुतः।

Verse 4

इध्मवाहाभिधो नाम्ना तस्य भार्या रुचिंस्तथा । बभूव तस्य तनयो दुर्विनीताभिधो द्विजः

इध्मवाहाभिधो नाम्ना तस्य भार्या रुचिंस्तथा। बभूव तस्य तनयो दुर्विनीताभिधो द्विजः॥

Verse 5

दुर्विनीतः पितुस्तस्य स कृत्वा चौर्ध्वदैहिकम्

दुर्विनीतः पितुस्तस्य स कृत्वा चौर्ध्वदैहिकम्।

Verse 6

कंचित्कालं गृहेऽवात्सीन्मात्रा विधवया सह । ततो दुर्भिक्षमभवद्वादशाब्दमवर्षणात्

कञ्चित्कालं गृहेऽवात्सीन्मात्रा विधवया सह। ततो दुर्भिक्षमभवद् द्वादशाब्दमवर्षणात्॥

Verse 7

ततो देशांतरमगान्मात्रा साकं द्विजोत्तम । गोकर्णं स समासाद्य सुभिक्षं धान्यसंचयैः

ततो देशान्तरमगान् मात्रा साकं द्विजोत्तमः। गोकर्णं स समासाद्य सुभिक्षं धान्यसञ्चयैः॥

Verse 8

उवास सुचिरं कालं मात्रा विधवया सह । ततो बहुतिथे काले दुर्विनीतो गते सति

उवास सुचिरं कालं मात्रा विधवया सह । ततो बहुतिथे काले दुर्विनीतो गते सति

Verse 9

पूर्वदुष्कर्मपाकेन मूढबुद्धिरहो बत । अनंगशरविद्धांगो रागाद्विकृतमानसः

पूर्वदुष्कर्मपाकेन मूढबुद्धिरहो बत । अनंगशरविद्धांगो रागाद्विकृतमानसः

Verse 10

मामेति वादिनीमंबां बलादाकृष्य पातकी । बुभुजे काममोहात्मा मैथुनेन द्विजोत्तम

मामेति वादिनीमंबां बलादाकृष्य पातकी । बुभुजे काममोहात्मा मैथुनेन द्विजोत्तम

Verse 11

स खिन्नो दुर्विनीतोऽयं रेतःसेकादनंतरम् । मनसा चिंतयन्पापं रुरोदभृशदुःखितः

स खिन्नो दुर्विनीतोऽयं रेतःसेकादनंतरम् । मनसा चिंतयन्पापं रुरोदभृशदुःखितः

Verse 12

अहोतिपापकृदहं महापातकिनां वरः । अगमं जननीं यस्मात्कामबाणवशानुगः

अहोतिपापकृदहं महापातकिनां वरः । अगमं जननीं यस्मात्कामबाणवशानुगः

Verse 13

इति संचित्य मनसा स तत्र मुनिसन्निधौ । जुगुप्तमानश्चात्मानं तान्मुनीनिदमब्रवीत्

इति मनसा संचित्य स तत्र मुनिसन्निधौ स्थित्वा, लज्जया जुगुप्तमानः स्वात्मानं, तान् मुनीन् इदं वचनम् अब्रवीत्।

Verse 14

गुरुस्त्रीगमपापस्य प्रायश्चित्तं ममद्विजाः । वदध्वं शास्त्रतत्त्वज्ञाः कृपया मयि केवलम्

गुरुपत्नीगमनपापस्य प्रायश्चित्तं मम, हे द्विजाः, वदत। शास्त्रतत्त्वज्ञाः यूयं, मयि केवलं कृपया ब्रूत।

Verse 15

मरणान्निष्कृतिः स्याच्चेन्मरिष्यामि न संशयः । भवद्भिरुच्यते यत्तु प्रायश्चित्तं ममाधुना

मरणेन निष्कृतिः स्याच्चेत्, मरिष्यामि न संशयः। भवद्भिर् यद् उच्यते तु प्रायश्चित्तं ममाधुना, तत् अहं स्वीकरिष्यामि।

Verse 16

करिष्ये तद्द्विजाः सत्यं मरणं वान्यदैव वा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य केचित्तत्रमुनीश्वराः

तत् करिष्ये, हे द्विजाः, सत्यं—मरणं वा अन्यदैवं वा। तस्य वचनं श्रुत्वा तत्र केचित् मुनीश्वराः (मनसा) विचारयामासुः।

Verse 17

अनेन साकं वार्ता तु दोषायेति विनिश्चिताः । मौनित्वं भेजिरे केचिन्मुनयः केचिदा भृशम्

अनेन सह वार्तापि दोषाय इति विनिश्चित्य, केचिन् मुनयः मौनित्वं भेजिरे; केचिद् भृशं व्याकुला बभूवुः।

Verse 18

दुष्टात्मा मातृगामी त्वं महापातकिनां वरः । गच्छगच्छेतिबहुशो वाचमूचुर्द्विजोत्तमाः

दुष्टात्मन्! त्वं मातृगामी, महापातकिनां वरः। इति द्विजोत्तमाः पुनः पुनः तमूचुः—“गच्छ गच्छ”।

Verse 19

तान्निवार्य कृपाशीलः सर्वज्ञः करुणानिधिः । कृष्णद्वैपायनस्तत्र दुर्विनीतमभाषत

तान् निवार्य कृपाशीलः सर्वज्ञः करुणानिधिः। कृष्णद्वैपायनस्तत्र दुर्विनीतमभाषत॥

Verse 20

गच्छाशु रामसेतौ त्वं धनुष्कोटौ सहांबया । मकरस्थे रवौ माघे मासमेकं निरंतरम्

गच्छाशु रामसेतौ त्वं धनुष्कोटौ सहाम्बया। मकरस्थे रवौ माघे मासमेकं निरन्तरम्॥

Verse 21

जितेंद्रियो जितक्रोधः परद्रोहविवर्जितः । एकमासं निराहारः कुरु स्नानं सहांबया

जितेन्द्रियो जितक्रोधः परद्रोहविवर्जितः। एकमासं निराहारः कुरु स्नानं सहाम्बया॥

Verse 22

पूतो भविष्यस्यद्धा गुरुस्त्री गमदोषतः । यत्पातकं न नश्येत सेतुस्नानेन तन्नहि

पूतो भविष्यस्यद्धा गुरुस्त्रीगमदोषतः। यत्पातकं न नश्येत सेतुस्नानेन तन्नहि॥

Verse 23

श्रुतिस्मृतिपुराणेषु धनुष्कोटिप्रशंसनम् । बहुधा भण्यते पंचमहापातकनाशनम्

श्रुतिस्मृतिपुराणेषु धनुष्कोटेः प्रशंसनं बहुधा प्रकीर्त्यते—पञ्चमहापातकनाशनमिति।

Verse 24

तस्मात्त्वं त्वरया गच्छ धनुष्कोटिं सहांबया । प्रमाणं कुरु मद्वाक्यं वेदवाक्यमिव द्विज

तस्मात्त्वं त्वरया गच्छ धनुष्कोटिं सहाम्बया; मद्वाक्यं प्रमाणं कुरु, वेदवाक्यमिव, द्विज।

Verse 25

श्रीरामधनुषः कोटौ स्नातस्य द्विज पुत्रक । महापातककोट्योपि नैव लक्ष्या इतीव हि

श्रीरामधनुषः कोटौ स्नातस्य, द्विजपुत्रक, महापातककोट्योऽपि नैव लक्ष्या इव भवन्ति।

Verse 26

प्रायश्चित्तांतरं प्रोक्तं मन्वादिस्मृतिभिः स्मृतौ । तद्गच्छत्वं धनुष्कोटिं महापातक नाशिनीम्

मन्वादिस्मृतिभिः स्मृतौ प्रायश्चित्तान्तरं प्रोक्तम्; तस्मात्त्वं धनुष्कोटिं गच्छ, महापातकनाशिनीम्।

Verse 27

इतीरितोऽथ व्यासेन दुर्विनीतोद्विजोत्तमाः । मात्रा साकं धनुष्कोटिं नत्वा व्यासं च निर्ययौ

इति व्यासेनोपदिष्टो दुर्विनीतो द्विजोत्तमः; मात्रा साकं धनुष्कोटिं प्रति निर्ययौ, व्यासं नत्वा च।

Verse 28

मकरस्थे रवौ माघे मासमात्रं निरंतरम् । मात्रा सह निराहारो जितक्रोधो जितेंद्रियः

मकरस्थे रवौ माघमासे मासमात्रं निरन्तरम् । मातृसहितो निराहारो जितक्रोधो जितेन्द्रियश्चाभवत् ॥

Verse 29

श्रीरामधनुषः कोटौ सस्नौ संकल्पपूर्वकम् । रामनाथं नमस्कुर्वं स्त्रिकालं भक्तिपूर्वकम्

श्रीरामधनुषः कोटौ संकल्पपूर्वकं सस्नौ । रामनाथं त्रिकालं भक्त्या नमस्कुर्वन्नभवत् ॥

Verse 30

मासांते पारणां कृत्वा मात्रा सह विशुद्धधीः । व्यासांतिकं पुनः प्रायात्तस्मै वृत्तं निवेदितुम्

मासान्ते पारणां कृत्वा मातृसहितो विशुद्धधीः । व्यासान्तिकं पुनः प्रायात् तस्मै वृत्तं निवेदितुम् ॥

Verse 31

स प्रणम्य पुनर्व्यासं दुर्विनीतोऽब्रवीद्वचः

स पुनर्व्यासं प्रणम्य दुर्विनीतो वचोऽब्रवीत् ॥

Verse 32

दुर्विनीत उवाच । भगवन्करुणासिंधो द्वैपायन महत्तम । भवतः कृपया रामधनुष्कोटौ सहांबया । माघमासे निराहारो मासमात्रमतंद्रितः

दुर्विनीत उवाच । भगवन् करुणासिन्धो द्वैपायन महत्तम । भवतः कृपया रामधनुष्कोटौ सहाम्बया । माघमासे निराहारो मासमात्रमतन्द्रितः स्थितवानस्मि ॥

Verse 33

अहं त्वकरवं स्नानं नमस्कुर्वन्महेश्वरम् । इतः परं मया व्यास भगवन्भक्तवत्सल

अहं स्नानं कृतवान्, महेश्वरं नमस्कृत्य। इतः परं हे व्यास, भगवन् भक्तवत्सल, मया किं कर्तव्यम्?

Verse 34

यत्कर्त्तव्यं मुने तत्त्वं ममोपदिश तत्त्वतः । इति तस्य वचः श्रुत्वा दुर्विनीतस्य वै मुनिः । बभाषे दुर्विनीतं तं व्यासो नारायणांशकः

हे मुने, यत्कर्तव्यं तत्त्वतः, तत् मम यथार्थतः उपदिश। इति तस्य दुर्विनीतस्य वचः श्रुत्वा, व्यासो नारायणांशकः तं प्रत्युवाच।

Verse 35

व्यास उवाच । दुर्विनीत गतं तेऽद्य पातकं मातृसंगजम्

व्यास उवाच—हे दुर्विनीत, अद्य ते मातृसंगजं पातकं गतं नष्टम्।

Verse 36

मातुश्च पातकं नष्टं त्वत्संगतिनिमि त्तजम् । संदेहो नात्र कर्तव्यः सत्यमुक्तं मया तव

मातुश्च त्वत्संगतिनिमित्तजं पातकं नष्टम्। अत्र संदेहो न कर्तव्यः; तव सत्यं मया उक्तम्।

Verse 37

बांधवाः स्वजनाः सर्वे तथान्ये ब्राह्मणाश्च ये । सर्वे त्वां संग्रहीष्यंति दुर्विनीतां बया सह

बान्धवाः स्वजनाः सर्वे तथान्ये ब्राह्मणाश्च ये। सर्वे त्वां संग्रहीष्यन्ति, हे दुर्विनीत, भयेन सहापि।

Verse 38

मत्प्रसादाद्धनुष्कोटौ विशुद्धस्त्वं निमज्जनात् । दारसंग्रहणं कृत्वा गार्हस्थ्यं धर्ममाचर

मत्प्रसादात् धनुष्कोटौ निमज्जनात् त्वं विशुद्धोऽसि। अतः दारसंग्रहं कृत्वा गार्हस्थ्यधर्मं सम्यगाचर॥

Verse 39

त्यज त्वं प्राणिहिंसां च धर्मं भज सनातनम् । सेवस्व सज्जनान्नित्यं भक्तियुक्तेन चेतसा

प्राणिहिंसां परित्यज, सनातनं धर्मं भज। सज्जनान् नित्यं सेवस्व भक्तियुक्तेन चेतसा॥

Verse 40

संध्योपासनमुख्यानि नित्यकर्माणि न त्यज । निगृहीष्वेन्द्रियग्राममर्चयस्व हरं हरिम्

सन्ध्योपासनमुख्यानि नित्यकर्माणि मा त्यज। इन्द्रियग्रामं निगृह्णीयाः, हरं हरिं च समर्चय॥

Verse 41

परापवादं मा ब्रूया मासूयां भज कर्हिचित् । अन्यस्याभ्युदयं दृष्ट्वा संतापं कृणु मा वृथा

परापवादं मा ब्रूयाः, कदाचन मासूयां भज। अन्यस्याभ्युदयं दृष्ट्वा वृथा संतापं मा कुरु॥

Verse 42

मातृवत्परदा रांश्च त्वन्नित्यमवलोकय । अधीतवेदानखिलान्माविस्मर कदाचन

परदारान् मातृवत् नित्यं पश्य। अखिलान् अधीतवेदान् कदाचन मा विस्मर॥

Verse 43

अतिथीन्मावमन्यस्व श्राद्धं पितृदिने कुरु । पैशून्यं मा वदस्व त्वं स्वप्नेऽप्यन्स्य कर्हिचित्

अतिथीन् मा अवमन्यस्व; पितृदिने श्राद्धं कुरु। पैशून्यं मा वदस्व त्वं—कर्हिचिदपि, स्वप्नेऽपि, परस्य विरुद्धम्।

Verse 44

इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि संततम् । अवलोकय वेदांतं वेदांगानि तथा पुनः

इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि च संततम् अवलोकय। वेदान्तं च निरीक्षस्व, वेदाङ्गानि पुनः पुनः।

Verse 45

हरिशंकरना मानि मुक्तलज्जोऽनुकीर्त्तय । जाबालोपनिषन्मंत्रैस्त्रिपुंड्रोद्धूलनं कुरु

हरिशंकरयोर्नामानि मुक्तलज्जोऽनुकीर्तय पुनः पुनः। जाबालोपनिषन्मन्त्रैस्त्रिपुण्ड्रोद्धूलनं कुरु।

Verse 46

रुद्राक्षान्धारय सदा शौचाचारपरो भव । तुलस्या बिल्वपत्रैश्च नारायणहरावुभौ

रुद्राक्षान् धारय सदा, शौचाचारपरो भव। तुलसीबिल्वपत्रैश्च नारायणहरावुभौ समर्चय।

Verse 47

एकं कालं द्विकालं वा त्रिकालं चार्चयस्य भोः । तुलसीदलसंमिश्रं सिक्तं पादोदकेन च

एकं कालं द्विकालं वा त्रिकालं वा, भोः, अर्चय। तुलसीदलसंमिश्रं पादोदकेन च सिक्तं समर्पय।

Verse 48

नैवेद्यान्नं सदा भुंक्ष्व शंभुनारायणाग्रतः । कुरु त्वं वैश्वदेवाख्यं बलिमन्नविशुद्धये

शंभुनारायणयोः पुरतः नैवेद्यं समर्प्यैव सदा अन्नं भुङ्क्ष्व। अन्नविशुद्धये वैश्वदेवनामकं बलिदानं कुरु।

Verse 49

यतीश्वरान्ब्रह्मनिष्ठान्तर्पयान्नैर्गृहागतान् । वृद्धानन्याननाथांश्च रोगिणो ब्रह्मचारिणः

गृहं आगतान् यतीश्वरान् ब्रह्मनिष्ठान् च नैः अन्नैः तर्पय। वृद्धान् अन्यान् अनाथान् च रोगिणः ब्रह्मचारिणश्च भोजय।

Verse 50

कुरु त्वं मातृशुश्रूषामौपासनपरो भव । पंचाक्षरं महामंत्रं प्रणवेन समन्वितम्

मातुः शुश्रूषां कुरु, औपासनपरः भव। प्रणवसमन्वितं पंचाक्षरं महामन्त्रं जप च।

Verse 51

तथैवाष्टाक्षरं मंत्रमन्यमंत्रानपि द्विज । जप त्वं प्रयतो भूत्वा ध्यायन्मंत्राधिदेवताः

तथैव हे द्विज, अष्टाक्षरं मन्त्रं अन्यान् मन्त्रान् अपि प्रयतः जप। मन्त्राधिदेवताः ध्यायन् एकाग्रः भव।

Verse 52

एवमन्यांस्तथा धर्मान्स्मृत्युक्तान्त्सर्वदा कुरु । एवं कृतव्रतस्ते स्याद्देहांते मुक्तिरप्यलम्

एवं स्मृत्युक्तान् अन्यान् अपि धर्मान् सर्वदा आचर। एवं कृतव्रतः सन्, ते देहान्ते मुक्तिः अपि निश्चिता स्यात्।

Verse 53

इत्युक्तो व्यासमुनिना दुर्विनीतः प्रणम्य तम् । तदुक्तमखिलं कृत्वा देहांते मुक्तिमाप्तवान्

इत्युक्तो व्यासमुनिना दुर्विनीतः प्रणम्य तम् । तदुक्तमखिलं कृत्वा देहान्ते मुक्तिमाप्तवान् ॥

Verse 54

तन्मातापि मृता काले धनुष्कोटिनिमज्जनात । अवाप परमां मुक्तिमपुनर्भवदायिनीम्

तन्मातापि मृता काले धनुष्कोटिनिमज्जनात् । अवाप परमां मुक्तिमपुनर्भवदायिनीम् ॥

Verse 55

दुर्वासा उवाच । एवं ते दुर्विनीतस्य तन्मातुश्च विमोक्षणम् । धनुष्कोट्यभिषेकेण यज्ञदेव मयेरितम्

दुर्वासा उवाच । एवं ते दुर्विनीतस्य तन्मातुश्च विमोक्षणम् । धनुष्कोट्यभिषेकेण यज्ञदेव मयेरितम् ॥

Verse 56

पुत्रमेनं त्वमप्याशु ब्रह्महत्याविशुद्धये । समादाय व्रज ब्रह्मन्धनुष्कोटिं विमुक्तिदाम्

पुत्रमेनं त्वमप्याशु ब्रह्महत्याविशुद्धये । समादाय व्रज ब्रह्मन्धनुष्कोटिं विमुक्तिदाम् ॥

Verse 57

सिंधुद्वीप उवाच । इति दुर्वाससा प्रोक्तो यज्ञदेवो निजं सुतम् । समादाय ययौ राम धनुष्कोटिं विमुक्तिदाम्

सिंधुद्वीप उवाच । इति दुर्वाससा प्रोक्तो यज्ञदेवो निजं सुतम् । समादाय ययौ राम धनुष्कोटिं विमुक्तिदाम् ॥

Verse 58

गत्वा निवासमकरोत्षण्मासं तत्र स द्विजः । पुत्रेण साकं नियतो हे सृगालप्लवंगमौ

तत्र गत्वा स द्विजः षण्मासान् निवासं चकार; पुत्रेण सह नियमपरः स्थितः—हे सृगालप्लवंगमौ।

Verse 59

स सस्नौ च धनुष्कोटौ षण्मासं वै स पुत्रकः । षण्मासांते यज्ञदेवं प्राह वागशरीरिणी

स पुत्रकः धनुष्कोटौ षण्मासान् नित्यं सस्नौ; षण्मासान्ते यज्ञदेवं वागशरीरिणी प्राह।

Verse 60

विमुक्ता यज्ञदेवस्य ब्रह्महत्या सुतस्य ते । स्वर्णस्तेयात्सुरापानात्किरातीसंगमात्तथा

“यज्ञदेव, तव सुतस्य ब्रह्महत्या विमुक्ता; स्वर्णस्तेयात् सुरापानात् किरातीसङ्गमात् तथा पापेभ्यश्च मुक्तः।”

Verse 61

अन्येभ्योपि हि पापेभ्यो विमुक्तोयं सुतस्तव । संशयं मा कुरुष्व त्वं यज्ञदेव द्विजोत्तम

“अन्येभ्योपि पापेभ्यः सुतस्तव विमुक्तः; मा संशयं कुरुष्व त्वं, यज्ञदेव, द्विजोत्तम।”

Verse 62

इत्युक्त्वा विररामाथ सा तु वाग शरीरिणी । तदाऽशरीरिणीवाक्यं यज्ञदेवः स शुश्रुवान्

इत्युक्त्वा सा वागशरीरिणी विरराम; तदा यज्ञदेवः तदशरीरिण्या वाक्यं शुश्राव।

Verse 63

संतुष्टः पुत्रसहितो रामनाथं निषेव्य च । धनुष्कोटिं नमस्कृत्य पुत्रेण सहि तस्तदा

सन्तुष्टः पुत्रसहितो रामनाथं समर्च्य च । धनुष्कोटिं नमस्कृत्य पुत्रेण सह तस्थिवान् तदा ॥

Verse 64

स्वदेशं प्रययौ हृष्टः स्वग्रामं स्वगृहं तथा । सपुत्रदारः सुचिरं सुखमास्ते सुनिर्वृतः

स्वदेशं प्रययौ हृष्टः स्वग्रामं स्वगृहं तथा । सपुत्रदारः सुचिरं सुखमास्ते सुनिर्वृतः ॥

Verse 65

सिन्धुद्वीप उवाच । गोमायुवानरावेवं युवयोः कथितं मया । यज्ञदेवसुतस्यास्य सुमतेः परिमोक्षणम्

सिन्धुद्वीप उवाच । गोमायुवानरौ एवं युवयोः कथितं मया । यज्ञदेवसुतस्यास्य सुमतेः परिमोक्षणम् ॥

Verse 66

पातकेभ्यो महद्भ्यश्च धनुष्कोटौ निमज्जनात् । युवामतो धनुष्कोटिं गच्छतं पापशुद्धये । नान्यथा पापशुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तायुतैरपि

पातकेभ्यो महद्भ्यश्च धनुष्कोटौ निमज्जनात् । युवामतो धनुष्कोटिं गच्छतं पापशुद्धये । नान्यथा पापशुद्धिः स्यात् प्रायश्चित्तायुतैरपि ॥

Verse 67

श्रीसूत उवाच । सिन्धुद्वीपस्य वचनमिति श्रुत्वा द्विजो त्तमाः

श्रीसूत उवाच । सिन्धुद्वीपस्य वचनमिति श्रुत्वा द्विजोत्तमाः शुश्रुवुः समाहिताः ॥

Verse 68

सृगालवानरावाशु विलंघितमहापथौ । धनुष्कोटिं प्रयासेन गत्वा स्नात्वा च तज्जले

सृगालः कपिश्च शीघ्रं महापथं विलङ्घ्य, प्रयासेन धनुष्कोटिं गत्वा तज्जले स्नातौ।

Verse 69

विमुक्तौ सर्वपापेभ्यो विमानवरसंस्थितौ । देवैः कुसुमवर्षेण कीर्यमाणौ सुतेजसौ

सर्वपापेभ्यः विमुक्तौ तौ सुतेजसौ, विमानवरसंस्थितौ; देवैः कुसुमवर्षेण कीर्यमाणौ।

Verse 70

हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितौ । देवस्त्रीधूयमानाभ्यां चामराभ्यां विराजितौ । गत्वा देवपुरीं रम्यामिंद्र स्यार्द्धासनं गतौ

हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितौ, देवस्त्रीधूयमानाभ्यां चामराभ्यां विराजितौ; गत्वा रम्यां देवपुरीं, इन्द्रस्यार्धासनं गतौ।

Verse 71

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं सृगालस्य कपेरपि

श्रीसूत उवाच—युष्माकं सृगालस्य कपेरपि चरितं मया एवम् आख्यातम्।

Verse 72

पापाद्विमोक्षणं विप्रा धनुष्कोटौ निमजनात् । भक्त्या य इममध्यायं शृणोति पठतेऽपि वा

विप्राः, धनुष्कोटौ निमज्जनात् पापाद्विमोक्षणं भवति; यः भक्त्या इमम् अध्यायं शृणोति पठतेऽपि वा, स तद्-फलम् आप्नोति।

Verse 73

स्नानजं फलमाप्नोति धनुष्कोटौ स मानवः । योगिवृंदैरसुलभां मुक्तिमप्याशु विंदति

धनुष्कोटौ यः स्नानं करोति स स्नानजं फलं प्राप्नोति; योगिवृन्दैर्दुरापां मुक्तिमपि स शीघ्रमेव लभते।