Adhyaya 24

Verse 1

श्रीसूत उवाच । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा शिवतीर्थं ततो व्रजेत् । यत्र हि स्नानमात्रेण महापातककोटयः

श्रीसूत उवाच—चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा ततः शिवतीर्थं व्रजेत्; यत्र स्नानमात्रेण महापातककोटयः प्रणश्यन्ति।

Verse 2

तत्संसर्गाश्च नश्यंति तत्क्षणादेव तापसाः । अत्र स्नात्वा ब्रह्महत्यां मुमुचे कालभैरवः

तत्संसर्गाश्च नश्यन्ति तत्क्षणादेव तापसाः; अत्र स्नात्वा ब्रह्महत्यां मुमोच कालभैरवः।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कालभैरवरुद्रस्य ब्रह्महत्या महामुने । किमर्थमभवत्सूत तन्नो वक्तुमिहार्हसि

ऋषय ऊचुः—कालभैरवरुद्रस्य ब्रह्महत्या महामुने, किमर्थमभवत् सूत? तन्नो वक्तुमिहार्हसि।

Verse 4

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि मुनयः सर्वे पुरावृत्तं विमुक्तिदम् । यस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

श्रीसूत उवाच—वक्ष्यामि मुनयः सर्वे पुरावृत्तं विमुक्तिदम्; यस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते।

Verse 5

प्रजापतेश्च विष्णोश्च बभूव कलहः पुरा । किंचित्कारणमुद्दिश्य समस्तजनसन्निधौ

पुरा प्रजापतेश्च विष्णोश्च समस्तजनसन्निधौ किंचित्कारणमुद्दिश्य कलहोऽभवत्।

Verse 6

अहमेव जगत्कर्ता नान्यः कर्तास्ति कश्चन । अहं सर्वप्रपंचानां निग्रहानुग्रहप्रदः

अहमेव जगत्कर्ता नान्यः कर्तास्ति कश्चन; अहं सर्वप्रपञ्चानां निग्रहानुग्रहप्रदः।

Verse 7

मत्तो नास्त्यधिकः कश्चिन्मत्समो वा सुरेष्वपि । एवं स मनुते ब्रह्मा देवानां सन्निधौ पुरा

मत्तो नास्त्यधिकः कश्चिन्मत्समो वा सुरेष्वपि; एवं स मनुते ब्रह्मा देवानां सन्निधौ पुरा।

Verse 8

तदा नारायणः प्राह प्रहसन्द्विजपुंगवाः । किमर्थमेवं ब्रूषे त्वमहंकारेण सांप्रतम्

तदा नारायणः प्रहसन् द्विजपुङ्गवान् प्राह—किमर्थमेवं ब्रूषे त्वमहंकारेण सांप्रतम्?

Verse 9

वाक्यमेवंविधं भूयो वक्तुं नार्हसि वै विधे । अहमेव जगत्कर्ता यज्ञो नारायणो विभुः

विधे, वाक्यमेवंविधं भूयो वक्तुं न अर्हसि; अहमेव जगत्कर्ता यज्ञो नारायणो विभुः।

Verse 10

मां विनास्य प्रपञ्चस्य जीवनं दुर्लभं भवेत् । मत्प्रसादाज्जगत्सृष्टं त्वया स्थावरजंगमम्

मां विना अस्य प्रपञ्चस्य जीवनं दुर्लभं भवेत्। मत्प्रसादात् जगत्सृष्टं त्वया स्थावरजङ्गमम्॥

Verse 11

विवादं कुर्वतोरेवं ब्रह्मविष्ण्वोर्जयैषिणोः । देवानां पुरतस्तत्र वेदाश्चत्वार आगताः । प्रोचुर्वाक्यमिदं तथ्यं परमार्थप्रकाशकम्

विवादं कुर्वतोरेवं ब्रह्मविष्ण्वोर्जयैषिणोः। देवानां पुरतस्तत्र वेदाश्चत्वार आगताः॥ प्रोचुर्वाक्यमिदं तथ्यं परमार्थप्रकाशकम्॥

Verse 12

वेदा ऊचुः । त्वं विष्णो न जगत्कर्ता न त्वं ब्रह्मन्प्रजापते

वेदाः ऊचुः। त्वं विष्णो न जगत्कर्ता न त्वं ब्रह्मन् प्रजापते॥

Verse 13

किं त्वीश्वरो जगत्कर्ता परात्परतरो विभुः । तन्मायाशक्तिसंक्लृप्तमिदं स्थावरजंगमम्

किं तु ईश्वरो जगत्कर्ता परात्परतरो विभुः। तन्मायाशक्तिसंक्लृप्तमिदं स्थावरजङ्गमम्॥

Verse 14

सर्वदेवाभिवंद्यो हि सांबः सत्यादिलक्षणः । स्रष्टा च पालको हर्ता स एव जगतां प्रभुः

सर्वदेवाभिवन्द्यो हि सांबः सत्यादिलक्षणः। स्रष्टा च पालको हर्ता स एव जगतां प्रभुः॥

Verse 15

एवं समीरितं वेदैः श्रुत्वा वाक्यं शुभाक्षरम् । ब्रह्मा विष्णुस्तदा तत्र प्रोचतुर्द्विजपुंगवाः

एवं वेदैः समीरितं शुभाक्षरं वाक्यं श्रुत्वा तत्र तदा ब्रह्मा विष्णुश्च द्विजपुङ्गवौ प्रोचतुः।

Verse 16

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः । पार्वत्यालिंगितः शंभुर्मूर्तिमान्प्रमथाधिपः । कथं भवेत्परं ब्रह्म सर्वसंगविवर्जितम्

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः—पार्वत्यालिङ्गितः शम्भुर्मूर्तिमान् प्रमथाधिपः; कथं स परं ब्रह्म भवेत् सर्वसङ्गविवर्जितम्?

Verse 17

ताभ्यामितीरिते तत्र प्रणवः प्राह तौ तदा । अरूपो रूपमादाय महता ध्वनिना द्विजाः

ताभ्यामितीरिते तत्र प्रणवः प्राह तौ तदा; अरूपो रूपमादाय महता ध्वनिना, हे द्विजाः।

Verse 18

प्रणव उवाच । असौ शंभुर्महादेवः पार्वत्या स्वातिरिक्तया । संक्रीडते कदाचिन्नो किं तु स्वात्मस्वरूपया

प्रणव उवाच—असौ शम्भुर्महादेवः पार्वत्या स्वातिरिक्तया न कदाचित् संक्रीडते; किंतु स्वात्मस्वरूपयैव।

Verse 19

असौ शंभुरनीशानः स्वप्रकाशो निरंजनः । विश्वाधिको महादेवो विश्वाधिक इति श्रुतः

असौ शम्भुरनीशानः स्वप्रकाशो निरञ्जनः। विश्वाधिकः महादेवो विश्वाधिक इति श्रुतः॥

Verse 20

सर्वात्मा सर्वकर्तासौ स्वतन्त्रः सर्वभावनः । ब्रह्मन्नयं सृष्टिकाले त्वां नियुंक्ते रजोगुणैः

सर्वात्मा सर्वकर्तासौ स्वतन्त्रः सर्वभावनः । ब्रह्मन्नयं सृष्टिकाले त्वां नियुङ्क्ते रजोगुणैः ॥

Verse 21

सत्त्वेन रक्षणे शंभुस्त्वां प्रेषयति केशव । तमसा कालरुद्राख्यं संप्रेरयति संहृतौ

सत्त्वेन रक्षणे शंभुस्त्वां प्रेषयति केशव । तमसा कालरुद्राख्यं संप्रेरयति संहृतौ ॥

Verse 22

अतः स्वतन्त्रता विष्णो युवयोर्न कदाचन । नापि प्रजापतेरस्ति किं तु शंभोः स्वतन्त्रता

अतः स्वतन्त्रता विष्णो युवयोर्न कदाचन । नापि प्रजापतेरस्ति किं तु शंभोः स्वतन्त्रता ॥

Verse 23

ब्रह्मन्विष्णो युवाभ्यां तु किमर्थं न महेश्वरः । ज्ञायते सर्वलोकानां कर्ता विश्वाधिकस्तथा

ब्रह्मन् विष्णो युवाभ्यां तु किमर्थं न महेश्वरः । ज्ञायते सर्वलोकानां कर्ता विश्वाधिकस्तथा ॥

Verse 24

सापि शक्तिरुमा देवी न पृथक्छंकरात्सदा । शंभोरानंदभूता सा देवी नागंतुकी स्मृता

सापि शक्तिरुमा देवी न पृथक् शंकरात् सदा । शंभोरानन्दभूता सा देवी नागन्तुकी स्मृता ॥

Verse 25

अतो विश्वाधिको रुद्रः स्वतंत्रो निर्विकल्पकः । सर्वदेवैरयं वन्द्यो युवाभ्यामपि शंकरः

अतः रुद्रो विश्वातीतः स्वातन्त्र्यवान् निर्विकल्पकः। सर्वदेवैः स वन्द्यः, युवाभ्यामपि शंकरः॥

Verse 26

कर्ता नास्यास्ति रुद्रस्य नाधिकोऽस्माच्च विद्यते । न तत्समोऽपि लोकेषु विद्यते शतशस्तथा

रुद्रस्य कर्ता न विद्यते, न चास्मात् कश्चिदधिकः। लोकेषु न तस्य समोऽपि विद्यते, शतशोऽपि न॥

Verse 27

अतो मोहं न कुरुतं ब्रह्मविष्णो युवां वृथा । इत्युक्तं प्रणवेनाथ श्रुत्वा ब्रह्मा च केशवः

अतो ब्रह्मविष्णू युवां वृथा मोहं मा कुरुतम्। इति प्रणवेनोक्तं श्रुत्वा ब्रह्मा च केशवः॥

Verse 28

मायया मोहितौ शंभोर्नैवाज्ञानममुंचताम् । एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा प्रददर्श महाद्भुतम्

शंभोर्मायया मोहितौ तौ नैवाज्ञानं तत्क्षणं त्यक्तवन्तौ। एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा महदद्भुतं प्रददर्श॥

Verse 29

व्याप्नुवद्गगनं सर्वमनंतादित्य सन्निभम् । तेजोमण्डलमाकाशमध्यगं विश्वतोमुखम्

सर्वं गगनं व्याप्नुवत्, अनन्तादित्यसन्निभम्। आकाशमध्यगं तेजोमण्डलं विश्वतोमुखम्॥

Verse 30

तन्निरूपयितुं ब्रह्मा ससर्जोर्ध्वगतं मुखम् । तपोबलविसृष्टेन पंचमेन मुखेन सः

तद्गूढार्थं निरूपयितुं ब्रह्मा तपोबलसमुद्भवेन पञ्चमेन मुखेनोर्ध्वगतमुखं ससर्ज।

Verse 31

निरूपयामास विभुस्तत्तेजोमण्डलं मुहुः । तत्प्रजज्वाल कोपेन मुखं तेजोविलोकनात्

विभुः स मुहुर्मुहुः तत्तेजोमण्डलं निरूपयामास; तस्य तेजोविलोकनात् मुखं कोपेन प्रजज्वाल।

Verse 32

अनंतादित्यसंकाशं ज्वलत्तत्पंचमं शिरः । दिधक्षुः प्रलये लोकान्वडवाग्निरिवाबभौ

अनन्तादित्यसंकाशं ज्वलत् तत्पञ्चमं शिरः; प्रलये लोकान् दिधक्षुरिव वडवाग्निरिवाबभौ।

Verse 33

व्यदृश्यत च तत्तेजः पुरुषो नीललोहितः । दृष्ट्वा स्रष्टा तदा ब्रह्मा बभाषे परमेश्वरम्

तत्तेजः पुरुषरूपेण नीललोहितो व्यदृश्यत; तं दृष्ट्वा स्रष्टा ब्रह्मा तदा परमेश्वरं बभाषे।

Verse 34

वेदाहं त्वां महादेव ललाटान्मे पुरा भवान् । विनिर्गतोऽसि शंभो त्वं रुद्रनामा ममात्मजः

वेदाहं त्वां महादेव; पुरा मे ललाटात् भवान् विनिर्गतोऽसि। शम्भो, त्वं ममात्मजः रुद्रनामा।

Verse 35

इति गर्वेण संयुक्तं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कालभैरवनामानं पुरुषं प्राहिणोत्तदा

इति गर्वसमायुक्तं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कालभैरवनामानं पुरुषं तदा प्राहिणोत् ॥

Verse 36

अयुद्ध्यत चिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । महादेवांशसंभूतः शूलटंकगदाधरः

चिरं कालं ब्रह्मणा सह कालभैरवोऽयुद्ध्यत् । महादेवांशसम्भूतः शूलटङ्कगदाधरः ॥

Verse 37

युद्ध्वा तु सुचिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । वदनं ब्रह्मणः शुभ्रं व्यलोकयत पंचमम्

युद्ध्वा तु सुचिरं कालं ब्रह्मणा सह कालभैरवः । ब्रह्मणः शुभ्रं पञ्चमं वदनं व्यलोकयत् ॥

Verse 38

विलोक्योर्ध्वगतं वक्त्रं पञ्चमं भारतीपतेः । गर्वेण महता युक्तं प्रजज्वालातिकोपितः

ऊर्ध्वगतं पञ्चमं वक्त्रं भारतीपतेर्विलोक्य । महागर्वसमायुक्तं स अतికोपात् प्रजज्वाल ॥

Verse 39

ततस्तत्पंचमं वक्त्रं भैरवः प्राच्छिनद्रुषा । ततो ममार ब्रह्माऽसौ कालभैरवहिंसितः

ततः स पञ्चमं वक्त्रं भैरवः खड्गधारया प्राच्छिनत् । ततः कालभैरवहिंसितो ब्रह्मा पतितो ममार च ॥

Verse 40

ईश्वरस्य प्रसादेन प्रपेदे जीवितं पुनः । ततो विलोकयामास शंकरं शशिभूषणम्

ईश्वरप्रसादेन स पुनर्जीवितं प्राप; ततः शशिभूषणं शंकरं समालोकयामास।

Verse 41

वासुक्याद्यष्टभोगींद्रविभूषणविभूषितम् । दृष्ट्वा वेधा महादेवं पार्वत्या सह शंकरम्

वासुक्याद्यष्टभोगीन्द्रविभूषणैर्विभूषितं पार्वत्या सह महादेवं शंकरं दृष्ट्वा वेधा तमवलोकयत्।

Verse 42

लेभे माहेश्वरं ज्ञानं महादेवप्रसादतः । ततस्तुष्टाव गिरिशं वरेण्यं वरदं शिवम्

महादेवप्रसादतः स माहेश्वरं ज्ञानं लेभे; ततः वरेण्यं वरदं शिवं गिरीशं तुष्टाव।

Verse 43

ब्रह्मोवाच । मह्यं प्रसीद गिरिश शशांककृतशेखर । यन्मयापकृतं शंभो तत्क्षमस्व दयानिधे

ब्रह्मोवाच—मह्यं प्रसीद गिरिश शशाङ्ककृतशेखर। यन्मयापकृतं शम्भो तत्क्षमस्व दयानिधे॥

Verse 44

क्षमस्व मम गर्वं त्वं शंकरेति पुनःपुनः । नमश्चकार सोमं तं सोमार्धकृतशेखरम्

मम गर्वं क्षमस्व त्वं शंकर इति पुनःपुनः; सोमार्धकृतशेखरं तं सोमं नमश्चकार।

Verse 45

अथ देवः प्रसन्नोऽस्मै ब्रह्मणे स्वांशजाय तु । मा भैरित्यब्रवीच्छंभुर्भैरवं चाभ्यभाषत

अथ देवः स्वांशजं ब्रह्माणं प्रति प्रसन्नः सन्—“मा भैः” इत्यब्रवीत्; शंभुः भैरवं चापि समभाषत।

Verse 46

ईश्वर उवाच । एष सर्वस्य जगतः पूज्यो ब्रह्मा सनातनः । हतस्यास्य विरिंचस्य धारय त्वं शिरोऽधुना

ईश्वर उवाच—एष सनातनो ब्रह्मा सर्वजगतः पूज्यः; अतः हतस्यास्य विरिञ्चस्य शिरोऽधुना त्वं धारय।

Verse 47

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहकाम्यया । भिक्षामट कपालेन भैरव त्वं ममाज्ञया

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहकाम्यया। भिक्षामट कपालेन भैरव त्वं ममाज्ञया॥

Verse 48

उक्त्वैवं शंकरो विप्रास्तत्रैवांतरधीयत । नीलकण्ठो महादेवो गिरिजार्द्धतनुस्ततः

उक्त्वैवं शंकरो विप्रास्तत्रैवांतरधीयत। नीलकण्ठो महादेवो गिरिजार्द्धतनुस्ततः॥

Verse 49

भैरवं ग्राहयामास वदनं वेधसो द्विजाः । चरस्व पापशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहणाय वै

भैरवं ग्राहयामास वदनं वेधसो द्विजाः। चरस्व पापशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहणाय वै॥

Verse 50

कपालधारी हस्तेन भिक्षां गृह्णातु भैरवः । इतीरयित्वा गिरिशः कन्यां कांचिद्भयंकरीम्

कपालधारी हस्तेन भिक्षां गृह्णातु भैरवः । इतीरयित्वा गिरिशः कन्यां कांचिद्भयंकरीम्

Verse 51

ब्रह्महत्याभिधां क्रूरां वडवानलसन्निभाम् । तां प्रेरयित्वा गिरिशो भैरवं पुनरब्रवीत्

ब्रह्महत्याभिधां क्रूरां वडवानलसन्निभाम् । तां प्रेरयित्वा गिरिशो भैरवं पुनरब्रवीत्

Verse 52

ईश्वर उवाच । भैरवैतद्व्रतं त्वब्दं ब्रह्महत्याविशुद्धये । चर त्वं सर्वतीर्थेषु स्नाहि शुद्ध्यर्थमात्मनः

ईश्वर उवाच । भैरवैतद्व्रतं त्वब्दं ब्रह्महत्याविशुद्धये । चर त्वं सर्वतीर्थेषु स्नाहि शुद्ध्यर्थमात्मनः

Verse 53

ततो वाराणसीं गच्छ ब्रह्महत्याप्रशांतये । वाराणसीप्रवेशेन ब्रह्महत्या तवाधमा

ततो वाराणसीं गच्छ ब्रह्महत्याप्रशांतये । वाराणसीप्रवेशेन ब्रह्महत्या तवाधमा

Verse 54

पादशेषा विनष्टा स्याच्चतुर्थांशो न नश्यति । तस्य नाशं प्रवक्ष्यामि तव भैरव तच्छुणु

पादशेषा विनष्टा स्याच्चतुर्थांशो न नश्यति । तस्य नाशं प्रवक्ष्यामि तव भैरव तच्छुणु

Verse 55

दक्षिणांभोनिधेस्तीरे गन्धमादनपर्वते । सर्वप्राण्युपकाराय कृतं तीर्थं मया शुभम्

दक्षिणाम्भोनिधेस्तीरे गन्धमादनपर्वते । सर्वप्राण्युपकाराय मया शुभं तीर्थं प्रतिष्ठापितम् ॥

Verse 56

शिवसंज्ञं महापुण्यं तत्र याहि त्वमादरात् । तत्प्रवेशनमात्रेण ब्रह्महत्या तवाशुभा

तत् ‘शिव’ इति संज्ञितं महापुण्यं; तत्र त्वमादरात् याहि । तस्य प्रवेशमात्रेण तवाशुभा ब्रह्महत्या विनश्यति ॥

Verse 57

शिवतीर्थस्य माहात्म्यान्निःशेषं नश्यति ध्रुवम् । उक्त्वैवं भैरवं रुद्रः कैलासं प्रययौ क्षणात्

शिवतीर्थस्य माहात्म्याद् निःशेषं नश्यति ध्रुवम् । एवमुक्त्वा भैरवं रुद्रः क्षणात् कैलासं प्रययौ ॥

Verse 58

ततः कपालपाणिस्तु भैरवः शिवचोदितः । देवदानवयक्षादिलोकेषु विचचार सः

ततः कपालपाणिर्भैरवः शिवचोदितः । देवदानवयक्षादिलोकेषु विचचार सः ॥

Verse 59

तं यांतमनुयाति स्म ब्रह्महत्यातिभीषणा । भैरवः सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

तं यान्तमनुयाति स्म ब्रह्महत्यातिभीषणा । भैरवः सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ॥

Verse 60

चरित्वा लीलया देवस्ततो वाराणसीं ययौ । वाराणसीं प्रविष्टे तु भैरवे शंकरांशजे

चरित्वा लीलया देवो भैरवः स्वेच्छया ततः । वाराणसीं ययौ पश्चाद् वाराणसीं प्रविष्टवान् भैरवः शंकरांशजः ॥

Verse 61

चतुर्थांशं विना नष्टा ब्रह्महत्यातिकुत्सिता । चतुर्थांशेन दुद्राव भैरवं शंकरांशजम्

चतुर्थांशं विना नष्टा ब्रह्महत्यातिकुत्सिता । शिष्टेन चतुर्थभागेन भैरवं शंकरांशजं दुद्राव सा ॥

Verse 62

ततः स भैरवो देवः शूलपाणिः कपालधृक् । शिवाज्ञया ययौ पश्चाद्गंधमादनपर्वतम्

ततः स भैरवो देवः शूलपाणिः कपालधृक् । शिवाज्ञया ययौ पश्चाद् गन्धमादनपर्वतम् ॥

Verse 63

शिवतीर्थं ततो गत्वा भैरवः स्नातवान्द्विजाः । स्नानमात्रेण तत्रास्य शिवतीर्थे महत्तरे

शिवतीर्थं ततो गत्वा भैरवः स्नातवान् द्विजाः । स्नानमात्रेण तत्रास्य शिवतीर्थे महत्तरे ॥

Verse 64

निःशेषं विलयं याता ब्रह्महत्यातिभीषणा । अस्मिन्नवसरे शंभुः प्रादुरासीत्तदग्रतः । प्रादुर्भूतो महादेवो भैरवं वाक्यमब्रवीत्

निःशेषं विलयं याता ब्रह्महत्यातिभीषणा । अस्मिन्नवसरे शम्भुः प्रादुरासीत्तदग्रतः । प्रादुर्भूतो महादेवो भैरवं वाक्यमब्रवीत् ॥

Verse 65

ईश्वर उवाच । निःशेषं ब्रह्महत्या ते शिवतीर्थे निमज्जनात्

ईश्वर उवाच—शिवतीर्थे निमज्जनात् ते ब्रह्महत्या निःशेषं विनष्टा।

Verse 66

नष्टा भैरव नास्त्यत्र संदेहस्तव सुव्रत । इदं कपालं काश्यां त्वं स्थापयस्व क्वचित्स्थले

भैरव, नष्टा—अत्र तव संदेहो नास्ति, सुव्रत। इदं कपालं काश्यां क्वचित् योग्यस्थले स्थापयस्व।

Verse 67

इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । भैरवोऽपि तदा विप्रा ब्रह्महत्याविमोचितः

इत्युक्त्वा भगवान् शंभुः तत्रैवांतरधीयत। भैरवोऽपि तदा, विप्राः, ब्रह्महत्याविमोचितः।

Verse 68

शिवतीर्थस्य माहात्म्याद्ययौ वाराणसीं पुरीम् । कपालं स्थापयामास प्रदेशे कुत्रचिद्द्विजाः । कपालतीर्थमित्याख्यामलभत्तत्स्थलं तदा

शिवतीर्थस्य माहात्म्याद् ययौ वाराणसीं पुरीम्। कपालं स्थापयामास कुत्रचिद् प्रदेशे, द्विजाः; तत्स्थलं तदा ‘कपालतीर्थ’ इत्याख्याम् अलभत्।

Verse 69

श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावं तत्पुण्यं शिवतीर्थं विमुक्तिदम्

श्रीसूत उवाच—एवं प्रभावं तत्पुण्यं शिवतीर्थं विमुक्तिदम्।

Verse 70

महादुःखप्रशमनं महापातकनाशनम् । नरकक्लेशशमनं स्वर्गदं मोक्षदं तथा

एतत् महादुःखं प्रशमयति, महापातकानि नाशयति, नरकक्लेशान् शमयति; स्वर्गं ददाति, मोक्षं च प्रददाति।

Verse 71

शिवतीर्थस्य माहात्म्यं मया प्रोक्तं विमुक्तिदम् । इदं पठन्सदा मर्त्यो दुःखग्रामाद्विमुच्यते

शिवतीर्थस्य माहात्म्यं मया प्रोक्तं विमुक्तिदम्। इदं यः सदा पठति मर्त्यः, स दुःखग्रामाद् विमुच्यते॥