Adhyaya 15

Verse 1

श्रीसूत उवाच । ब्रह्मकुण्डे महापुण्ये स्नानं कृत्वा समाहितः । नरो हनूमतः कुण्डमथ गच्छेद्विजोत्तमाः

श्रीसूत उवाच—महापुण्ये ब्रह्मकुण्डे समाहितः स्नानं कृत्वा, नरो हनूमतः कुण्डं ततः गच्छेत्, हे द्विजोत्तमाः।

Verse 2

पुरा हतेषु रक्षःसु समाप्ते रणकर्मणि । रामादिषु निवृत्तेषु गंधमादनपर्वते

पुरा राक्षसेषु निहतेषु रणकर्मणि च समाप्ते, रामादयः निवृत्ताः सन्तः गन्धमादनपर्वते (तत्र) आसन्।

Verse 3

सर्व लोकोपकाराय हनूमान्मारुतात्मजः । सर्वतीर्थोत्तमं चक्रे स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमम्

सर्वलोकोपकाराय हनूमान् मारुतात्मजः स्वनाम्ना सर्वतीर्थोत्तमं तीर्थमुत्तमं चकार।

Verse 4

विदित्वा वैभवं यस्य स्वयं रुद्रेण सेव्यते । तस्य तीर्थस्य सदृशं न भूतं न भविष्यति

यस्य वैभवं विदित्वा स्वयं रुद्रेण सेव्यते, तस्य तीर्थस्य सदृशं न भूतं न भविष्यति।

Verse 5

यत्र स्नाता नरा यांति शिवलोकं सनातनम् । यस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये महापातकनाशने

यस्मिन् महापुण्ये महापातकनाशने तीर्थे यत्र स्नाताः नराः सनातनं शिवलोकं यान्ति।

Verse 6

सर्वलोकोपकाराय निर्मिते वायुसूनुना । सर्वाणि नरकाण्यासञ्च्छून्यान्येव चिराय वै

सर्वलोकोपकाराय वायुसूनुना निर्मिते सति, सर्वाणि नरकाणि चिराय एव शून्यानि आसन्।

Verse 7

वैभवं तस्य तीर्थस्य शंकरो वेत्ति वा न वा । यत्र धर्मसखोनाम राजा केकयवंशजः

तस्य तीर्थस्य वैभवं शंकरोऽपि वेत्ति वा न वेत्ति वा; यत्र केकयवंशजः धर्मसख इति नाम राजा बभूव।

Verse 8

भक्त्या सह पुरा स्नात्वा शतं पुत्रानवाप्त वान् । ऋषय ऊचुः । सूत धर्मसखस्याद्य चरितं वक्तुमर्हसि । हनूमत्कुण्डतीर्थे यो लेभे स्नात्वा शतं सुतान्

भक्त्या सह पुरा तत्र स्नात्वा स शतं सुतान् अवाप्तवान्। ऋषय ऊचुः—सूत, अद्य धर्मसखस्य चरितं वक्तुमर्हसि; हनूमत्कुण्डतीर्थे स्नात्वा यः शतं सुतान् लेभे।

Verse 9

श्रीसूत उवाच । शृणुध्वमृषयो यूयं चरितं तस्य भूपतेः

श्रीसूत उवाच—शृणुध्वं यूयं ऋषयः, तस्य भूपतेश्चरितम्।

Verse 10

अद्य धर्मसखस्याहं प्रवक्ष्यामि समासतः । राजा धर्मसखोनाम विजितारिः सुधार्मिकः

अद्याहं धर्मसखस्य चरितं समासतः प्रवक्ष्यामि। धर्मसख इति नाम राजा विजितारिः सुधार्मिकश्च आसीत्।

Verse 11

बभूव नीतिमान्पूर्वं प्रजापालनतत्परः । तस्य भार्याशतं विप्रा वभूव पतिदैवतम्

स पूर्वं नीतिमान् बभूव प्रजापालनतत्परः। तस्य विप्राः, भार्याशतं बभूव, याः सर्वाः पतिं दैवतवत् मेनिरे।

Verse 12

स पालयन्महीं राजा सशैलवनकाननाम् । तासु भार्यासु तनयं नाविंदद्वंशवर्द्धनम्

स राजा शैलवनकाननसमन्वितां महीम् अपालयत्; तथापि तासु भार्यासु वंशवर्धनं तनयं न लब्धवान्।

Verse 13

अकरोच्च महादानं पुत्रार्थं स महीपतिः

पुत्रार्थं स महीपतिः महादानं चकार।

Verse 14

अश्वमेधादिभिर्यज्ञैरयजच्च सुरान्प्रति । तुलापुरुषमुख्यानि ददौ दानानि भूरिशः

अश्वमेधादिभिर्यज्ञैः स सुरान् प्रति अयजत्; तुलापुरुषमुख्यानि च भूरिशो दानानि ददौ।

Verse 15

आमध्यरात्रमन्नानि सर्वेभ्योऽप्यनिवारितम् । प्रायच्छद्बहुसूपानि सस्योपेतानि भूमिपः

आ मध्यरात्रम् अन्नानि सर्वेभ्योऽपि अनिवारितं प्रायच्छत्; भूमिपो बहुसूपानि सस्योपेतानि ददौ।

Verse 16

पितॄनुद्दिश्य च श्राद्धमकरोद्विधिपूर्वकम् । संतानदायिनो मंत्राञ्जजाप नियतेद्रियः

पितॄन् उद्दिश्य विधिपूर्वकं श्राद्धम् अकरोत्; नियतेन्द्रियः संतानदायिनो मन्त्रान् जजाप च।

Verse 17

एवमादीन्बहून्धर्मान्पुत्रार्थं कृतवान्नृपः । पुत्रमुद्दिश्य सततं कुर्वन्धर्माननुत्तमान्

एवमादीन् बहून् धर्मान् पुत्रार्थं नृपोऽकरोत् । पुत्रमुद्दिश्य सततं धर्मान् कुर्वन् अनुत्तमान् ॥

Verse 18

राजा दीर्घेण कालेन वृद्धतां प्रत्यपद्यत । कदाचित्तस्य वृद्धस्य यतमानस्य भूपतेः

राजा दीर्घेण कालेन वृद्धतां प्रत्यपद्यत । कदाचित् तस्य वृद्धस्य यतमानस्य भूपतेः ॥

Verse 19

पुत्रस्सुचंद्रनामाभूज्ज्येष्ठपत्न्यां मनोरमः । जातं पुत्रं जनन्यस्ताः सर्वा वैषम्यवर्जिताः

पुत्रः सुचन्द्रनामाभूत् ज्येष्ठपत्न्यां मनोरमः । जाते पुत्रे जनन्यस्ताः सर्वा वैषम्यवर्जिताः ॥

Verse 20

समं संवर्द्धयामासुः क्षीरादिभिरनुत्तमाः । राज्ञश्च सर्वमातॄणां पौराणाम्मंत्रिणां तथा

समं संवर्द्धयामासुः क्षीरादिभिरनुत्तमाः । राज्ञश्च सर्वमातॄणां पौराणां मन्त्रिणां तथा ॥

Verse 21

मनोनयनसंतोषजनकोऽयं सुतोऽभवत् । लालयानः सुतं राजा मुदं लेभे परात्पराम्

मनोनयनसन्तोषजनकोऽयं सुतोऽभवत् । लालयानः सुतं राजा मुदं लेभे परात्पराम् ॥

Verse 22

आंदोलिकाशयानस्य सूनोस्तस्य कदाचन । वृश्चिकोऽकुट्टयत्पादे पुच्छेनोद्यद्विषाग्निना

कदाचिद् दोलाशयने शयानस्य तस्य सूनोः पादे वृश्चिकः पुच्छेनोद्यद्विषाग्निना दंशं चकार।

Verse 23

कुट्टनाद्वृश्चिकस्यासावरुदत्तनयो भृशम् । ततस्तन्मातरः सर्वाः प्रारुदञ्च्छोककातराः

वृश्चिकदंशेन स वरुदत्तनयः भृशं रुरोद; ततः शोककातराः सर्वा मातरः परिचारिकाश्च प्ररुदन्।

Verse 24

परिवार्यात्मजं विप्राः सध्वनिः संकुलोऽभवत् । आर्तध्वनिं स शुश्राव राजा धर्मसखस्तदा

विप्राः, आत्मजं परिवार्य सध्वनिः संकुलोऽभवत्; तदा धर्मसखो राजा तम् आर्तध्वनिं शुश्राव।

Verse 25

उपविष्टः सभामध्ये सहामात्यपुरोहितः । अथ प्रातिष्ठिपद्राजा सौविदल्लं स वेदितुम्

स राजा सभामध्येऽमात्यपुरोहितसहित उपविष्टः; ततः सौविदल्लं तद्वृत्तं वेदितुं प्रेषयामास।

Verse 26

अन्तःपुरबहिर्द्वारं सौविदल्लः समेत्य सः । षंढवृद्धान्समाहूय वाक्यमेतदभाषत

सौविदल्लोऽन्तःपुरस्य बहिर्द्वारं समेत्य षंढवृद्धान् समाहूय वाक्यमेतद् अब्रवीत्।

Verse 27

षंढाः किमर्थमधुना रुदत्यन्तःपुर स्त्रियः । तत्परिज्ञायतां तत्र गत्वा रोदनकारणम्

हे षंढाः, किमर्थमधुना अन्तःपुरस्त्रियः रुदन्ति? तत्र गत्वा रोदनस्य कारणं सम्यक् परिज्ञायताम्।

Verse 28

एतदर्थं हि मां राजा प्रेरयामास संसदि । इत्युक्तास्तु परिज्ञाय निदानं रोदनस्य ते

एतदर्थमेव हि मां राजा संसदि प्रेरयामास। इत्युक्तास्ते रोदनस्य निदानं परिज्ञाय तत्रैव जग्मुः।

Verse 29

निर्गम्यांतःपुरात्तस्मै यथावृत्तं न्यवेदयत् । स षंढकवचः श्रुत्वा सौविदल्लः सभां गतः

तेऽन्तःपुरात् निर्गम्य तस्मै यथावृत्तं न्यवेदयन्। स षंढकवचः श्रुत्वा सौविदल्लः सभां गतः।

Verse 30

राज्ञे निवेदयामास पुत्रं वृश्चिकपीडितम् । ततो धर्मसखो राजा श्रुत्वा वृत्तांतमीदृशम्

स राज्ञे निवेदयामास—पुत्रो वृश्चिकपीडितः। ततः धर्मसखो राजा तादृशं वृत्तान्तं श्रुत्वा।

Verse 31

त्वरमाणः समुत्थाय सामात्यः सपुरोहितः । प्रविश्यांतःपुरं सार्द्धं मांत्रिकैर्विषहा रिभिः

स त्वरमाणः समुत्थाय सामात्यः सपुरोहितः। मन्त्रिकैर्विषहारिभिः सार्धम् अन्तःपुरं प्रविवेश।

Verse 32

चिकित्सयामास सुतमौषधाद्यैरनेकशः । जातस्वास्थ्यं ततः पुत्रं लालयित्वा स भूपतिः

स भूपतिः सुतं पुनः पुनरौषधाद्यैरनेकशः चिकित्सयामास। ततः जातस्वास्थ्यं पुत्रं स्नेहेन लालयित्वा परिपालयामास।

Verse 33

मानयित्वा च मंत्रज्ञान्रत्नकां चनमौक्तिकैः । निष्क्रम्यांतःपुराद्राजा भृशं चिंतासमाकुलः

मन्त्रज्ञान् विप्रान् रत्नकाञ्चनमौक्तिकैः सम्यक् मानयित्वा, राजा अन्तःपुरात् निष्क्रम्य भृशं चिन्तासमाकुलोऽभवत्।

Verse 34

ऋत्विक्पुरोहितामात्यैस्तां सभां सनुपाविशत् । तत्र धर्मसखो राजा समासीनो वरासने । उवाचेदं वचो युक्तमृत्विजः सपुरोहितान्

ऋत्विक्पुरोहितामात्यैः सह स राजा तां सभां सनुपाविशत्। तत्र धर्मसखो राजा वरासने समासीनः, ऋत्विजः सपुरोहितान् प्रति युक्तं वचोऽब्रवीत्।

Verse 35

धर्मसख उवाच । दुःखायैवैकपुत्रत्वं भवति ब्राह्मणो त्तमाः

धर्मसख उवाच—हे ब्राह्मणोत्तमाः, एकपुत्रत्वं खलु दुःखायैव भवति।

Verse 36

एकपुत्रत्वतो तृणां वरा चैव ह्यपुत्रता । नित्यं व्यपाययुक्तत्वाद्वरमेव ह्यपुत्रता । अहं भार्याशतं विप्रा उदवोढ विचिंत्य तु

एकपुत्रत्वात् तृणां वरैव ह्यपुत्रता; नित्यं व्यपाययुक्तत्वात् वरमेव ह्यपुत्रता। अतः विचिन्त्याहं, हे विप्राः, भार्याशतं समुदवोढम्।

Verse 37

वयश्च समतिक्रांतं सपत्नीकस्य मे द्विजाः । प्राणा मम च भार्याणामस्मिन्पुत्रे व्यवस्थिताः

द्विजाः, मम सपत्नीकस्य वयः समतिक्रान्तम्; मम च भार्याणां च प्राणाः अस्मिन् पुत्रे एव व्यवस्थिताः।

Verse 38

तन्नाशे मम भार्याणां सर्वासां च मृतिर्ध्रुवा । ममापि प्राणनाशः स्यादेकपुत्रस्य मारणे

तस्य नाशे मम भार्याणां सर्वासां मृतिर्ध्रुवा; एकपुत्रस्य मारणे ममापि प्राणनाशः स्यात्।

Verse 39

अतो मे बहुपुत्रत्वं केनोपायेन वै भवेत् । तमुपायं मम ब्रूत ब्राह्मणा वेदवि त्तमाः

अतो मे बहुपुत्रत्वं केनोपायेन वै भवेत्? तमुपायं मम ब्रूत, ब्राह्मणाः वेदवित्तमाः।

Verse 40

एकैकः शतभार्यासु पुत्रो मे स्याद्यथा गुणी । तत्कर्म व्रत यूयं तु शास्त्रमालोक्य धर्मतः

शतभार्यासु एकैकासु मे गुणी पुत्रो यथा स्यात्; तत्कर्म व्रतं यूयं शास्त्रमालोक्य धर्मतः विधत्त।

Verse 41

महता लघुना वापि कर्मणा दुष्करेण वा । फलं यद्यपि तत्साध्यं करिष्येऽहं न संशयः

महता लघुना वापि कर्मणा दुष्करेण वा; यद्यपि तत्फलं साध्यं, करिष्येऽहं न संशयः।

Verse 42

युष्माभिरुदितं कर्म करिष्यामि न संशयः । कृतमेव हि तद्वित्त शपेऽहं सुकृतैर्मम

युष्माभिरुक्तं कर्माहं करिष्यामि न संशयः। तद्वित्त कृतमेवैतत् स्वसुकृतबलात् शपे॥

Verse 43

अस्ति चेदीदृशं कर्म येन पुत्रशतं भवेत् । तत्कर्म कुत्र कर्तव्यं मयेति वदताधुना

अस्ति चेदीदृशं कर्म येन पुत्रशतं भवेत्। तत्कर्म कुत्र कर्तव्यं मयेति वदताधुना॥

Verse 44

इति पृष्टास्तदा राज्ञा ऋत्विजः सपुरोहिताः । संभूय सर्वे राजानमिदमूचुः सुनिश्चितम्

इति पृष्टास्तदा राज्ञा ऋत्विजः सपुरोहिताः। संभूय सर्वे राजानमिदमूचुः सुनिश्चितम्॥

Verse 45

ऋत्विज ऊचुः । अस्ति राजन्प्रवक्ष्यामो येन पुत्रशतं तव । भवेद्धर्मेण महता शतभार्यासु कैकय

ऋत्विज ऊचुः। अस्ति राजन् प्रवक्ष्यामो येन पुत्रशतं तव। भवेद्धर्मेण महता शतभार्यासु कैकय॥

Verse 46

अस्ति कश्चिन्महापुण्यो गन्धमादनपर्वतः । दक्षिणांबुधिमध्ये यः सेतुरूपेण वर्तते

अस्ति कश्चिन्महापुण्यो गन्धमादनपर्वतः। दक्षिणाम्बुधिमध्ये यः सेतुरूपेण वर्तते॥

Verse 47

सिद्धचारणगंधर्वदेवर्षिगणसंकुलः । दर्शनात्स्पर्शनान्नृणां महापातकनाशनः

सिद्धचारणगन्धर्वदेवर्षिगणैः संकीर्णं तत् क्षेत्रम्; तस्य दर्शनस्पर्शनमात्रेणापि नृणां महापातकानि विनश्यन्ति।

Verse 48

तत्रास्ति हनुमत्कुंडमिति लोकेषु विश्रुतम् । महादुःखप्रशमनं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

तत्र हनुमत्कुण्डमिति लोकेषु विश्रुतं सरः अस्ति; तन्महादुःखप्रशमनं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्।

Verse 49

नरकक्लेशशमनं तथा दारिद्र्यमोचनम् । पुत्रप्रदमपुत्राणामस्त्रीणां स्त्रीपदं नृणाम्

नरकक्लेशं शमयति, दारिद्र्यं च विमोचयति; अपुत्राणां पुत्रप्रदं, अस्त्रीणां स्त्रीपदं नृणाम्।

Verse 50

तत्र त्वं प्रयतः स्नात्वा सर्वाभीष्टप्रदायिनीम् । पुत्रीयेष्टिं च तत्तीरे कुरुष्व सुसमाहितः

तत्र त्वं प्रयतः स्नात्वा सर्वाभीष्टप्रदायिनीं तां सलिलधारां; तत्तीरे सुसमाहितः पुत्रीयेष्टिं कुरुष्व।

Verse 51

तेन ते शतभार्यासु प्रत्येकं तनयो नृप । एकैकस्तु भवेच्छीघ्रं मा कुरु ष्वात्र संशयम्

तेन कर्मणा नृप, तव शतभार्यासु प्रत्येकं तनयो भविष्यति; एकैकस्तु शीघ्रं जायते—अत्र संशयं मा कृथाः।

Verse 52

तथोक्तो नृपतिर्विप्रैऋत्विक्भिः सपुरोहितैः । तत्क्षणेनैव ऋत्विक्भिर्भार्याभिश्च पुरोधसा

तथोक्तो नृपतिः विप्रैः ऋत्विग्भिः सपुरोहितैः सह, तत्क्षणमेव ऋत्विग्भिः तेषां भार्याभिश्च पुरोधसा च सह प्रस्थितवान्।

Verse 53

वृतोमात्यैश्च भृत्यैश्च यज्ञसंभारसंयुतः । प्रययौ दक्षिणांभोधौ गन्धमादनपर्वतम्

स अमात्यैः भृत्यैश्च परिवृतः, यज्ञसंभारसंयुतः, दक्षिणाम्भोधिं प्रति गन्धमादनपर्वतं प्रति प्रययौ।

Verse 54

हनुमत्कुंडमासाद्य तत्र सस्नौ ससैनिकः । मासमात्रं स तत्तीरे न्यवस त्स्नानमाचरन्

हनुमत्कुण्डम् आसाद्य ससैनिकः तत्र सस्नौ; मासमात्रं स तत्तीरे न्यवसत्, नित्यं स्नानमाचरन्।

Verse 55

ततो वसंते संप्राप्ते चैत्रमासि नृपोत्तमः । इष्टिमारब्धवांस्तत्र पुत्रीयां सपुरोहितः

ततो वसन्ते संप्राप्ते चैत्रमासि नृपोत्तमः सपुरोहितः तत्र पुत्रीयामिष्टिम् आरब्धवान्।

Verse 56

सम्यक्कर्माणि चक्रुस्ते ऋत्विजः सपुरोधसः । सपत्नीकस्य राजर्षेस्तथाधर्मसखस्य तु

ते ऋत्विजः सपुरोधसः सम्यक् कर्माणि चक्रुः; सपत्नीकस्य राजर्षेः तथा धर्मसखस्यापि।

Verse 57

इष्टौ तस्य समाप्तायां हनूमत्कुंडतीरतः । पुरोहितो हुतोच्छिष्टं प्राश यद्राजयोषितः

इष्टे तस्य समाप्ते हनूमत्कुण्डतीरे पुरोहितः हुतोच्छिष्टं पवित्रं हविषः शेषं राजयोषितः प्राशयामास।

Verse 58

ततो धर्मसखो राजा हनूमत्कुंडवारिषु । सम्यक्चकारावभृथस्नानं भार्याशतान्वितः

ततः धर्मसखो राजा भार्याशतान्वितः हनूमत्कुण्डवारिषु सम्यगवभृथस्नानं चकार।

Verse 59

ऋत्विक्भ्यो दक्षिणाः प्रादादसंख्यातास्तु भूरिशः । ग्रामांश्च प्रददौ राजा बाह्मणेभ्यो द्विजोत्तमाः

ऋत्विक्भ्यः स भूरिशोऽसंख्याता दक्षिणाः प्रादात्; राजा च द्विजोत्तमेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो ग्रामान् प्रददौ।

Verse 60

सामात्यः सपरीवारः सपत्नीकः स धार्म्मिकः । राजा ततो निववृते पुरीं स्वां प्रति नंदितः

ततः स धार्म्मिकः राजा सामात्यः सपरीवारः सपत्नीकः नन्दितः स्वपुरीं प्रति निववृते।

Verse 61

ततः कतिपये काले गते दशममामि वै । शतं भार्याः शतं पुत्रान्सुषुवुर्गुणवत्तरान्

ततः कतिपये काले गते दशमे मासि वै तस्य भार्याशतं गुणवत्तरान् पुत्रान् शतं सुषुवुः।

Verse 62

अथ प्रीतमना राजा वीरो धर्मसखो महान् । स्नातः शुद्धश्च संकल्प्य जातकर्माकरोत्तदा

अथ प्रीतमनाः स राजा वीरो धर्मसखो महान् । स्नातः शुद्धश्च संकल्प्य तदा जातकर्माकरोत् ॥

Verse 63

गोभूतिलहिरण्यादि ब्राह्मणेभ्यो ददौ बहु । द्वौ पुत्रौ ज्येष्ठभार्यायाः पूर्वजोऽवरजस्तदा

गोभूमिहिरण्यादि ब्राह्मणेभ्यो ददौ बहु । ज्येष्ठभार्यायास्तदा पुत्रौ द्वौ जातौ ज्येष्ठकनिष्ठकौ ॥

Verse 64

सर्वे ववृधिरे पुत्रा एकाधिकशतं द्विजाः । प्रौढेषु तेषु राजासौ तेभ्यो राज्यं विभज्य तु

सर्वे ववृधिरे पुत्रा एकाधिकशतं द्विजाः । प्रौढेषु तेषु राजासौ तेभ्यो राज्यं विभज्य तु ॥

Verse 65

दत्त्वा च प्रययौ सेतुं सभार्यो गन्धमादनम् । हनुमत्कुंडमासाद्य तपोऽतप्यत तत्तटे

दत्त्वा च प्रययौ सेतुं सभार्यो गन्धमादनम् । हनुमत्कुण्डमासाद्य तपोऽतप्यत तत्तटे ॥

Verse 66

महान्कालो व्यतीयाय राज्ञ स्तस्य तपस्यतः । राज्ञो धर्मसखस्यास्य ध्यायमानस्य शूलिनम्

महान्कालो व्यतीयाय राज्ञस्तस्य तपस्यतः । राज्ञो धर्मसखस्यास्य ध्यायमानस्य शूलिनम् ॥

Verse 67

ततो बहुतिथे काले गते धर्मसखो नृपः । कालधर्मं ययौ तत्र धार्म्मिकश्शांतमानसः

ततो बहुकाले व्यतीते धर्मसखो नृपः । धार्म्मिकः शान्तमानसः स तत्र कालधर्मं ययौ ॥

Verse 68

पत्न्योपि तस्य राजर्षेरनुजग्मुः पतिं तदा । ज्येष्ठपुत्रः सुचन्द्रोपि संस्कृत्य पितरं ततः

पत्न्योपि तस्य राजर्षेरनुजग्मुः पतिं तदा । ज्येष्ठपुत्रः सुचन्द्रोऽपि संस्कृत्य पितरं ततः ॥

Verse 69

अकरोच्छ्राद्ध पर्यंतं कर्माणि श्रद्धया सह । राजा सभार्यो वैकुंठं मरणादत्र जग्मिवान्

अकरोच्छ्राद्धपर्यन्तं कर्माणि श्रद्धया सह । राजा सभार्यो वैकुण्ठं मरणादत्र जगाम ह ॥

Verse 70

सुचन्द्रमुख्यास्ते सर्वे राजपुत्रा महौजसः । स्वस्वराज्यं बुभुजिरे भ्रातरस्त्यक्तमत्सराः

सुचन्द्रमुख्यास्ते सर्वे राजपुत्रा महौजसः । स्वस्वराज्यं बुभुजिरे भ्रातरस्त्यक्तमत्सराः ॥

Verse 71

एवं वः कथितं विप्रा हनूमत्कुंडवैभवम् । राज्ञो धर्मसखस्यापि चरित्रं परमाद्भुतम्

एवं वः कथितं विप्रा हनूमत्कुण्डवैभवम् । राज्ञो धर्मसखस्यापि चरित्रं परमाद्भुतम् ॥

Verse 72

तत्सर्वं कामसि द्ध्यर्थं स्नायात्कुंडे हनृमतः

तत्सर्वकामसिद्ध्यर्थं हनूमतः पवित्रकुण्डे स्नानं कुर्यात्।

Verse 73

अध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा यः सुसमाहितो द्विजाः । सोऽनंतमाप्नोति सुखं परत्र क्रीडेत सार्द्धं दिवि देववृन्दैः

हे द्विजाः, यः सुसमाहितो मनुष्य एतदध्यायं पठति शृणोति वा, स परत्रानन्तसुखमाप्नोति, दिवि देववृन्दैः सार्धं क्रीडति।