Adhyaya 11

Verse 1

श्रीसूत उवाच । पापनाशे नरः स्नात्वा सर्वपापनिबर्हणे । ततः सीतासरो गच्छेत्स्नातुं नियमपूर्वकम्

श्रीसूत उवाच—पापनाशे सर्वपापनिबर्हणे तीर्थे स्नात्वा नरः, ततः नियमपूर्वकं विधिवत् स्नानार्थं सीतासरः गच्छेत्।

Verse 2

यानि कानि च पुण्यानि ब्रह्मांडांतर्गतानि वै । तानि गंगादितीर्थानि स्वपापपरिशुद्धये

ब्रह्माण्डान्तर्गताः यानि कानि च पुण्यानि तीर्थानि च सन्ति, तानि गङ्गादितीर्थानि अत्रैव स्वपापपरिशुद्धये सन्निहितानि।

Verse 3

सीतासरसि वर्तंते महापातकनाशने । क्षेत्राण्यपि महार्हाणि काश्यादीनि दिवानिशम्

महापातकनाशने सीतासरसि दिवानिशं काश्यादीनि महार्हाणि क्षेत्राण्यपि वर्तन्ते।

Verse 4

सीतासरोत्र सेवंते स्वस्वकल्मषशांतये । तस्याः सरसि संगीतगुणेनाकृष्य बालिशः

स्वस्वकल्मषशान्तये जनाः सीतासरस्तीरं सेवन्ते; किन्तु सरसः संगीतसदृशगुणेनाकृष्य बालिशः केवलं बाह्यतया तत्र प्रवर्तते।

Verse 5

पंचाननोऽपि वसते पंचपातकनाशनः । तदेतत्तीर्थमागत्य स्नात्वा वै श्रद्धया सह । पुरंदरः पुरा विप्रा मुमुचे ब्रह्महत्यया

पञ्चपातकनाशनः पञ्चाननोऽपि अत्र वसति। एतत् तीर्थमागत्य श्रद्धया सह स्नात्वा, पुरा हे विप्राः, पुरन्दरः ब्रह्महत्यादोषात् प्रमुमोच।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथमभूद्वासवस्य पुरा मुने । सीतासरसि स्नानात्कथं मुक्तोऽभवत्तया

ऋषय ऊचुः—हे मुने, पुरा वासवस्य ब्रह्महत्या कथं समभवत्? तथा सीतासरसि स्नानात् कथं तया पापात् मुक्तोऽभवत्?

Verse 7

श्रीसूत उवाच । कपालाभरणोनाम राक्षसोऽभूत्पुरा द्विजाः

श्रीसूत उवाच—हे द्विजाः, पुरा कपालाभरणो नाम राक्षसः आसीत्।

Verse 8

अवध्यः सर्वदेवानां सोऽभवद्ब्रह्मणो वरात् । शवभक्षणनामा तु तस्यासीन्मंत्रिसत्तमः

ब्रह्मणो वरात् स सर्वदेवानाम् अवध्यः अभवत्। तस्य च शवभक्षणनामा मन्त्रिसत्तमः आसीत्।

Verse 9

अक्षौहिणीशतं तस्य हयेभरथसंकुलम् । अस्ति तस्य पुरं चापि वैजयंतमिति श्रुतम्

तस्य हयेभरथसंकुलम् अक्षौहिणीशतं बलम् आसीत्। तस्य पुरं च ‘वैजयन्तम्’ इति श्रूयते।

Verse 10

वसत्यस्मिन्पुरे सोऽयं कपालाभरणो बली । शवभक्षं समाहूय बभाषे मंत्रिणं द्विजाः

तस्मिन् पुरे स बलवान् कपालाभरणः अवसत्। हे द्विजाः, शवभक्षं समाहूय स मन्त्रिणं प्रति अब्रवीत्।

Verse 11

शवभक्ष महावीर्य मंत्रशास्त्रेषु कोविद । वयं देवपुरीं गत्वा विनिर्जित्य सुरान्रणे

हे शवभक्ष महावीर्य मन्त्रशास्त्रेषु कोविद! वयं देवपुरीं गत्वा तत्र प्राप्य सुरान् रणे विनिर्जयिष्यामः।

Verse 12

शक्रस्य भवने रम्ये स्थास्यामस्सैनिकैः सह । रमावो नंदने तस्य रंभाद्यप्सरसां गणैः

शक्रस्य रम्ये भवने सैन्यैः सह वयं स्थास्यामः। तस्य नन्दने रमावो रम्भाद्यप्सरसां गणैः सह।

Verse 13

कपालाभरणस्येदं निशम्य वचनं तदा । शवभक्षोऽब्रवीद्विप्रा वचस्तत्र तथास्त्विति

कपालाभरणस्यैतद्वचनं निशम्य तदा। शवभक्षोऽब्रवीद्विप्राः—तथास्त्विति वचस्तदा।

Verse 14

ततः कपालाभरणः पुत्रं दुर्मेधसं बली । प्रतिष्ठाप्य पुरे शूरं सेनया परिवारितः

ततः कपालाभरणो बली दुर्मेधसं सुतम्। पुरे प्रतिष्ठाप्य शूरः सेनया परिवारितः प्रययौ।

Verse 15

युयुत्सुरमरैः साकं प्रययावमरावतीम् । गजाश्वरथपादातैरुद्धतै रेणुसंचयैः

युयुत्सुरमरैः साकं राक्षसैः सह स प्रययावमरावतीम्। गजाश्वरथपादातैरुद्धतैः रेणुसञ्चयैः समाकुलाम्।

Verse 16

शोषयञ्जलधीन्सिंधूंश्चूर्णयन्पर्वतानपि । निःसाणध्वनिना विप्रा नादयन्रोदसी तथा

शोषयन् जलधीन् सिन्धूंश्चूर्णयन् पर्वतानपि । निःसाणध्वनिना विप्रा नादयन् रोदसी तथा ॥

Verse 17

अश्वानां हेषितरवैर्गजानामपि बृंहितैः । रथनेमिस्वनैरुग्रैः सिंहनादैः पदातिनाम्

अश्वानां हेषितरवैर्गजानामपि बृंहितैः । रथनेमिस्वनैरुग्रैः सिंहनादैः पदातिनाम् ॥

Verse 18

श्रोत्राणि दिग्गजानां च वितन्वन्बधिराणि सः । अगमद्देवनगरीं युयुत्सुरमरैः सह

श्रोत्राणि दिग्गजानां च वितन्वन् बधिराणि सः । अगमद्देवनगरीं युयुत्सुरमरैः सह ॥

Verse 19

तत इन्द्रादयो देवाः सेनाकलकलध्वनिम् । श्रुत्वाभिनिर्य्ययुः पुर्या युद्धाभिमनसो द्विजाः

तत इन्द्रादयो देवाः सेनाकलकलध्वनिम् । श्रुत्वाभिनिर्य्ययुः पुर्या युद्धाभिमनसो द्विजाः ॥

Verse 20

ततो युद्धं समभवद्देवानां राक्षसैः सह । अदृष्टपूर्वं जगति तथैवाश्रुतपूर्वकम्

ततो युद्धं समभवद्देवानां राक्षसैः सह । अदृष्टपूर्वं जगति तथैवाश्रुतपूर्वकम् ॥

Verse 21

तत इन्द्रादयो देवा राक्षसाञ्जघ्नुराहवे । राक्षसाश्च सुराञ्जघ्नुः समरे विजिगीषवः

ततः इन्द्रादयो देवाः समराङ्गणे राक्षसान् आहवे जघ्नुः। राक्षसाश्च विजिगीषवः समरे सुरानपि जघ्नुः॥

Verse 22

द्वन्द्वयुद्धं च समभूदन्योन्यं सुररक्षसाम् । कपालाभरणेनाजौ युयुधे बलवृत्रहा

द्वन्द्वयुद्धं च समभूदन्योन्यं सुररक्षसाम्। अजौ कपालाभरणेन बलवान् वृत्रहा युयुधे॥

Verse 23

यमेन शवभक्षश्च वरुणेन च कौशिकः । कुबेरो रुधिराक्षेण युयुधे ब्राह्मणोत्तमाः

यमेन शवभक्षश्च वरुणेन च कौशिकः। कुबेरो रुधिराक्षेण युयुधे—एवं युद्धमभूत्॥

Verse 24

मांसप्रियो मद्यसेवी क्रूरदृष्टिर्भयावहः । चत्वार एते विक्रांताः कपालाभरणानुजाः

मांसप्रियः मद्यसेवी क्रूरदृष्टिर्भयावहः। एते चत्वारो विक्रान्ताः कपालाभरणानुजाः॥

Verse 25

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां युद्धे युयुधिरे मिथः । ततो यमो महावीर्यः कालदण्डेन वेगवान्

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां युद्धे युयुधिरे मिथः। ततो यमो महावीर्यः कालदण्डेन वेगवान्॥

Verse 26

शवभक्षं निहत्याजावनयद्यमसादनम् । तस्य चाक्षौहिणीस्त्रिंशन्निजघ्ने समरे यमः

शवभक्षं रणभूमौ निहत्य यमोऽस्य यमसादनं निनाय। तस्मिन्नेव समरे यमः स्वबलस्य त्रिंशदक्षौहिणीश्च निजघ्ने॥

Verse 27

वरुणः कौशिकस्याजौ प्रासेन प्राहरच्छिरः । कुबेरो रुधिराक्षस्य कुन्तेनाभ्यहरच्छिरः

वरुणः कौशिकस्य रणाङ्गणे प्रासेन शिरः प्राहरत्। कुबेरोऽपि रुधिराक्षस्य कुन्तेन शिरोऽपाहरत्॥

Verse 28

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां कपालाभरणानुजाः । निहताः समरे विप्राः प्रययुर्यमसादनम्

अश्विभ्यां तथा अग्निवायुभ्यां कपालाभरणस्य अनुजाः समरे निहताः। हे विप्राः, ते यमसादनं प्रययुः॥

Verse 29

अक्षौहिणीशतं चापि देवेन्द्रेण मृधे द्विजाः । यामार्द्धेन हतं युद्धे प्रययौ यमसादनम्

देवेन्द्रेण मृधे विप्राः अक्षौहिणीशतं हतं। तेन यामार्धेन युद्धे निहताः यमसादनं प्रययुः॥

Verse 30

ततः कपालाभरणः प्रेक्ष्य सेनां निजां हताम् । चापमादाय निशिताञ्छरांश्चापि महाजवान्

ततः कपालाभरणः स्वसैन्यं हतं दृष्ट्वा धनुरादाय, निशितान् महाजवान् शरानपि जग्राह॥

Verse 31

अभ्ययात्समरे शक्रं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । ततः शक्रस्य शिरसि व्यधमच्छरपंचकैः

स समरे शक्रमभ्ययात्— “तिष्ठ तिष्ठ” इति चाब्रवीत् । ततः शक्रस्य शिरसि पञ्चभिः शरैर्व्यधमत् ॥

Verse 32

तानप्राप्तान्प्रचिच्छेद शरैर्युद्धे स वृत्रहा । ततः शूलं समादाय कपालाभरणो मृधे

तान् आगतान् शरान् युद्धे वृत्रहा शरैः प्रचिच्छेद । ततः कपालाभरणो मृधे शूलं समादाय ॥

Verse 33

देवेंद्राय प्रचिक्षेप तं शक्त्या निजघान सः । ततः कपालाभरणः शतहस्तायतां गदाम्

देवेन्द्राय तं शूलं प्रचिक्षेप; स शक्रः शक्त्या निजघान । ततः कपालाभरणः शतहस्तायतां गदामाददे ॥

Verse 34

आयसीं पंचसाहस्रतुलाभारेणनिर्मिताम् । आददे समरे शक्रं वक्षोदेशे जघान च

आयसीं पञ्चसाहस्रतुलाभारेण निर्मितां गदामादाय, समरे शक्रं वक्षोदेशे जघान ॥

Verse 35

ततः स मूर्च्छितः शक्रो रथोपस्थ उपाविशत् । मृतसंजीविनीं विद्यां जपित्वाथ बृहस्पतिः

ततः मूर्च्छितः शक्रो रथोपस्थ उपाविशत् । अथ बृहस्पतिः मृतसंजीविनीं विद्यां जपित्वा ॥

Verse 36

पुलोमजापतिं युद्धे समजीवयदद्भुतम् । ऐरावतं तदारुह्य कपालाभरणांतिकम्

पुलोमजापतिं युद्धे समजीवयदद्भुतम् । ततः स ऐरावतमारुह्य कपालाभरणान्तिकमुपाजगाम ॥

Verse 37

आजगाम शचीभर्ता प्रहर्तुं कुलिशेन तम् । एकप्रहारेण तदा महेंद्रः पाकशासनः

शचीभर्ता ततोऽभ्यागात् कुलिशेन तं प्रहर्तुम् । एकप्रहारेण तदा महेन्द्रः पाकशासनः ॥

Verse 38

कपालाभरणं युद्धे वज्रेण सरथाश्वकम् । सचापं सध्वजं चैव सतूणीरं सवर्मकम्

कपालाभरणं युद्धे वज्रेण सरथाश्वकम् । सचापं सध्वजं चैव सतूणीरं सवर्मकम् ॥

Verse 39

चूर्णयामास कुपितस्तिलशः कणशस्तथा । हते तस्मिन्महावीरे कपालाभरणे रणे

कुपितः स तदा चूर्णयामास तिलशः कणशस्तथा । हते तस्मिन् महावीरे कपालाभरणे रणे ॥

Verse 40

सुखं सर्वस्य लोकस्य बभूव चिरदुःखिनः । राक्षसस्य वधोत्पन्ना ब्रह्महत्या पुरंदरम् । अन्वधावत्तदा भीमा नादयंती दिशो दश

सुखं सर्वस्य लोकस्य बभूव चिरदुःखिनः । राक्षसस्य वधोत्पन्ना ब्रह्महत्या पुरन्दरम् । अन्वधावत्तदा भीमा नादयन्ती दिशो दश ॥

Verse 41

ऋषय ऊचुः । न विप्रो राक्षसः सूत कपालाभरणो मुने । तत्कथं ब्रह्महत्येंद्रं तद्वधात्समुपाद्रवत्

ऋषय ऊचुः—हे सूत, मुने! कपालाभरणधारी स न विप्रो न च राक्षसः। तर्हि तस्य वधात् कथं ब्रह्महत्यापापं इन्द्रं सहसा समुपाद्रवत्?

Verse 42

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि परमं गुह्यं मुनींद्राः परमाद्भुतम्

श्रीसूत उवाच—मुनीन्द्राः! परमं गुह्यं परमाद्भुतं च वक्ष्यामि।

Verse 43

शृणुत श्रद्धया यूयं समाधाय स्वमानसम् । पुरा विंध्यप्रदेशेषु त्रिवक्रो नाम राक्षसः

श्रृणुत श्रद्धया यूयं मनः समाधाय। पुरा विंध्यप्रदेशेषु त्रिवक्रो नाम राक्षसः आसीत्।

Verse 44

तस्य भार्या गुणोपेता सौंदर्यगुणशालिनी । सुशीला नाम सुश्रोणी सर्वलक्षणलक्षिता

तस्य भार्या गुणोपेता सौन्दर्यगुणशालिनी। सुशीला नाम सुश्रोणी सर्वलक्षणलक्षिता॥

Verse 45

सा कदाचिन्मनोज्ञांगी सुवेषा चारुहासिनी । विंध्यपादवनोद्देशे विचचार विलासिनी

सा कदाचित् मनोज्ञाङ्गी सुवेषा चारुहासिनी। विंध्यपादवनोद्देशे विलासिनी विचचार ह॥

Verse 46

तस्मिन्वने शुचिर्नाम वर्ततेस्म महामुनिः । तपसमाधिसंयुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

तस्मिन्नेव वने शुचिर्नाम महामुनिर्वसति स्म। स तपःसमाधिसंयुक्तो वेदाध्ययनपरायणश्चासीत्॥

Verse 47

तस्याश्रमसमीपं तु सा ययौ वरवर्णिनी । तां दृष्ट्वा स मुनिर्धैर्यं मुमोचानंगपीडितः । तामासाद्य वरारोहां बभाषे मुनिसत्तमः

तस्याश्रमसमीपं सा ययौ वरवर्णिनी। तां दृष्ट्वा स मुनिः कामपीडितो धैर्यं मुमोच; तामासाद्य वरारोहां मुनिसत्तमो बभाषे॥

Verse 48

शुचिरुवाच । ललने स्वागतं तेऽस्तु कस्य भार्या शुचिस्मिते

शुचिरुवाच—ललने, स्वागतं तेऽस्तु; शुचिस्मिते, कस्य भार्या त्वम्?

Verse 49

किमागमनकृत्यं ते वनेऽस्मिन्नतिभीषणे । श्रांतासि त्वं वरारोहे वसास्मिन्नुटजे मम

किमागमनकृत्यं ते वनेऽस्मिन्नतिभीषणे? श्रान्तासि त्वं वरारोहे; वसास्मिन्नुटजे मम॥

Verse 51

पुष्पावचयकामेन वनमेतत्समागता । अपुत्राहं मुने भर्त्रा प्रेरिता पुत्रमिच्छता

पुष्पावचयकामेन वनमेतत्समागता। अपुत्राहं मुने, भर्त्रा प्रेरिता पुत्रमिच्छता॥

Verse 52

शुचिं मुनिं समाराध्य तस्मात्पुत्रमवाप्नुहि । इति प्रतिसमादिष्टा पतिना त्वां समागता

शुचिं मुनिं समाराध्य तस्मात् पुत्रमवाप्नुहि—इति पतिना पुनः पुनः प्रतिसमादिष्टा सा त्वं मुनिं प्रति समागता।

Verse 53

पुत्रमुत्पादय त्वं मे कृपां कुरु मुने मयि । एवमुक्तः स तु शुचिः सुशीलां तामभाषत

“पुत्रमुत्पादय मे; मुने, मयि कृपां कुरु।” इत्युक्तः स शुचिर्मुनिः तां सुशीलां सुशीलामभाषत।

Verse 54

शुचिरुवाच । त्वां दृष्ट्वा मम च प्रीतिः सुशीले विद्यतेऽधुना । मनोरथमहांभोधिं त्वमापूरय मामकम्

शुचिरुवाच—त्वां दृष्ट्वा, सुशीले, मम प्रीतिरधुना जाताऽस्ति; मम मनोरथमहाम्भोधिं त्वमापूरय।

Verse 55

इत्युक्त्वा स मुनिस्तत्र तया रेमे दिनत्रयम् । तामुवाच मुनिः प्रीतः सुशालां सुन्दराकृतिम्

इत्युक्त्वा स मुनिस्तत्र तया सह दिनत्रयं रेमे; ततः प्रीतो मुनिः सुन्दराकृतिं तां सुशालामुवाच।

Verse 56

तवोदरे महावीर्यः कपालाभरणाभिधः । भविष्यति चिरं राज्यं पालयिष्यति मेदिनीम्

तवोदरे महावीर्यः कपालाभरणाभिधः पुत्रो भविष्यति; स चिरं राज्यं पालयिष्यति मेदिनीम्।

Verse 57

सहस्रं वत्सरान्वत्सस्तपसा प्रीणयन्विधिम् । पुरंदरं विनान्येभ्यो देवेभ्यो नास्य वध्यता

सहस्रं वत्सरान् वत्सः तपसा विधातारं प्रीणयामास। तस्मात् पुरन्दरं विना अन्यैर्देवैर्नास्य वध्यता बभूव॥

Verse 58

ईदृशस्ते सुतो भूयादिंद्रतुल्यपराक्रमः । इत्युक्त्वा स मुनिर्नारीं काशीं शिवपुरीं ययौ

ईदृशस्ते सुतो भूयाद् इन्द्रतुल्यपराक्रमः—इत्युक्त्वा स मुनिर्नारीं काशीं शिवपुरीं ययौ॥

Verse 59

सुशीला सापि सुषुवे कपालाभरणं सुतम् । तं जघान मृधे शक्रो वज्रेण मुनिपुंगवाः

सुशीला सापि सुषुवे कपालाभरणं सुतम्। तं जघान मृधे शक्रो वज्रेण, मुनिपुङ्गवाः॥

Verse 60

शुचेर्बीजसमुद्भूतं तमिंद्रो न्यवधीद्यतः । ततः पुरंदरः शक्रो जगृहे ब्रह्महत्यया

शुचेर्बीजसमुद्भूतं तमिन्द्रो न्यवधीद्यतः। ततः पुरन्दरः शक्रो जगृहे ब्रह्महत्यया॥

Verse 61

धावति स्म तदा शक्रः सर्वांल्लोकान्भयाकुलः । धावंतमनुधावंती ब्रह्महत्या तमन्वगात्

धावति स्म तदा शक्रः सर्वान् लोकान् भयाकुलः। धावन्तमनुधावन्ती ब्रह्महत्या तमन्वगात्॥

Verse 62

अनुद्रुतो हि विप्रेंद्राः शक्रोऽयं ब्रह्महत्यया । पितामहसदः प्राप संतप्तहृदयो भृशम्

अनुद्रुतो हि विप्रेन्द्राः शक्रोऽयं ब्रह्महत्यया । पितामहसदः प्राप संतप्तहृदयो भृशम् ॥

Verse 63

न्यवेदयद्ब्रह्महत्यां ब्रह्मणे स पुरंदरः । भगवंल्लोकनाथेयं ब्रह्महत्याति भीषणा

न्यवेदयद्ब्रह्महत्यां ब्रह्मणे स पुरंदरः । भगवंल्लोकनाथेयं ब्रह्महत्याति भीषणा ॥

Verse 64

बाधते मां प्रजानाथ तस्या नाशं ब्रवीहि मे । पुरंदरेणैवमुक्तो ब्रह्मा प्राह दिवस्पतिम्

बाधते मां प्रजानाथ तस्या नाशं ब्रवीहि मे । पुरंदरेणैवमुक्तो ब्रह्मा प्राह दिवस्पतिम् ॥

Verse 65

ब्रह्मोवाच । सीताकुण्डं प्रयाहींद्र गंधमादनपर्वते । सीताकुण्डस्य तीरे त्वं इष्ट्वा यागैः सदाशिवम्

ब्रह्मोवाच । सीताकुण्डं प्रयाहींद्र गंधमादनपर्वते । सीताकुण्डस्य तीरे त्वं इष्ट्वा यागैः सदाशिवम् ॥

Verse 66

तस्मिन्सरसि च स्नायाः सर्वपापहरे शुभे । ततः पूतो भवेश्शक्र बह्महत्याविमोचितः

तस्मिन्सरसि च स्नायाः सर्वपापहरे शुभे । ततः पूतो भवेश्शक्र बह्महत्याविमोचितः ॥

Verse 67

देवलोकं पुनर्यायाः सर्वदुःखविवर्जितः । सर्वपापहरं पुण्यं सीताकुण्डं विमुक्तिदम्

देवलोकं पुनरपि गमिष्यसि सर्वदुःखविवर्जितः। सर्वपापहरं पुण्यं सीताकुण्डं विमुक्तिदम्॥

Verse 69

महापातकसंघानां नाशकं परमामृतम् । सर्वदुःखप्रशमनं सर्वदारिद्र्यनाशनम्

महापातकसंघानां नाशकं परमामृतम्। सर्वदुःखप्रशमनं सर्वदारिद्र्यनाशनम्॥

Verse 70

इत्युक्तः सुरराजोऽसौ प्रययौ गंधमादनम् । प्राप्य सीतासरो विप्राः स्नात्वेष्ट्वा च तदंतिके

इत्युक्तः सुरराजोऽसौ प्रययौ गन्धमादनम्। प्राप्य सीतासरो विप्राः स्नात्वेष्ट्वा च तदन्तिके॥

Verse 71

प्रययौ स्वपुरीं भूयो ब्रह्महत्याविमोचितः । एवं प्रभावं तत्तीर्थं सीतायाः कुण्डमुत्तमम्

प्रययौ स्वपुरीं भूयो ब्रह्महत्याविमोचितः। एवं प्रभावं तत्तीर्थं सीतायाः कुण्डमुत्तमम्॥

Verse 72

राघवप्रत्ययार्थं हि प्रविश्य हुतवाहनम् । संनिधौ सर्वदेवानां मैथिली जनकात्मजा

राघवप्रत्ययार्थं हि प्रविश्य हुतवाहनम्। संनिधौ सर्वदेवानां मैथिली जनकात्मजा॥

Verse 73

विनिर्गता पुनर्वह्नेः स्थिता सर्वांगशोभना । निर्ममे लोकरक्षार्थं स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमम्

वह्नितः पुनर्विनिर्गता सीता सर्वाङ्गशोभना स्थित्वा, लोकस्य रक्षार्थं हितार्थं च स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमं निर्ममे।

Verse 74

तत्र सस्नौ स्वयं सीता तेन सीतासरः स्मृतम् । तत्र यो मानवः स्नाति सर्वान्कामांल्लभेत सः

तत्र स्वयं सीता सस्नौ; तेन तत् ‘सीतासरः’ इति स्मृतम्। तत्र यो मानवः स्नाति स सर्वान् कामान् अवाप्नुयात्।

Verse 75

तस्मिन्नुपस्पृश्य नरो द्विजेंद्रा दत्त्वा च दानानि पृथग्विधानि । कृत्वा च यज्ञान्बहुदक्षिणाभिर्लोकं प्रयायात्परमेश्वरस्य

तस्मिन् तीर्थे उपस्पृश्य नरो, हे द्विजेन्द्राः, पृथग्विधानि दानानि दत्त्वा, बहुदक्षिणाभिः यज्ञान् कृत्वा, परमेश्वरस्य लोकं प्रयायात्।

Verse 76

युष्माकमेवं प्रथितं मुनींद्राः सीतासरो वैभवमेतदुक्तम् । शृण्वन्पठन्वै तदिहैव भोगान्भुक्त्वा परत्रापि सुखं लभेत

युष्माकं प्रति, मुनीन्द्राः, एवं प्रथितं सीतासरसो वैभवम् उक्तम्। यः एतत् शृणोति पठति वा, स इह भोगान् भुक्त्वा परत्रापि सुखं लभेत।