Adhyaya 27

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्

श्रीमार्कण्डेय उवाच—नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनम् अब्रवीत्। प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र, गृह्ण दानं यथेप्सितम्।

Verse 2

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च। तत्ते ददामि विप्रेन्द्र, यच्चान्यदपि दुर्लभम्।

Verse 3

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः

राज्ञ्याः वचनं श्रुत्वा नारदः प्रत्युवाच— “भद्रे, अन्येभ्यः प्रदीयताम्; ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः, तेषां दानं विधीयताम्।”

Verse 4

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्

“वयं तु सर्वसम्पन्नाः; भक्त्या एव सदा ग्राह्याः।” इति श्रुत्वा सा राज्ञी तदा वेदवेदाङ्गपारगान् प्रति अभिमुखी बभूव।

Verse 5

आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्

सा निःस्वान् ब्राह्मणान् आहूय दातुं समुपचक्रमे; नारदेन यत् किंचित् उक्तं दानं सौभाग्यवर्धनं, तत् सर्वं चकार।

Verse 6

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्

“तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ।” इति; ततः सा राज्ञी नारदं मुनिपुङ्गवं प्रत्युवाच।

Verse 7

राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम

राज्ञ्युवाच— “त्वयोक्तं यद् दानं मया दत्तं, तत् भर्तृकर्मपरं हि। द्विजोत्तम, आजन्मजन्म मे भर्ता बाण एव भवेत्।”

Verse 8

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्

नान्यदेवता ममास्ति तात, बाणं विना, द्विजोत्तम। तेन सत्येन मे भर्ता शरदां शतं जीवेत्॥

Verse 9

नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि

स्त्रीणां नान्यो धर्मोऽस्ति यथा पतिः देवतासमः। तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि॥

Verse 10

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद। ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं, त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्॥

Verse 11

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदः, नृपसत्तम। सर्वासां मानसं हृत्वा, अन्यतः कृतमानसः॥

Verse 12

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानः खेचरैः। ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति, भारत॥

Verse 13

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः

नारदेन विमोहिताः सर्वे विवर्णाः निष्प्रभाश्चाभवन्।

Verse 27

। अध्याय

अध्यायः। इति खण्डविभागसूचकं वचनम्।