Adhyaya 225

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेदलिकातीर्थमुत्तमम् । अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेदलिकातीर्थमुत्तमम् । अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया ॥

Verse 2

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता ॥

Verse 3

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम्

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम् ॥

Verse 4

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम्

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम् ॥

Verse 5

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज ॥

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । इति दुःखान्विता मूढा ताभ्यां निर्भर्त्सिता सती । तनुं त्यक्तुं मनश्चक्रे प्राप्य तीर्थान्तरं क्वचित्

मार्कण्डेय उवाच—एवं दुःखेनाभिभूता मूढा च ताभ्यां निष्ठुरं निर्भर्त्सिता सती । सा क्वचित् तीर्थान्तरं प्राप्य देहत्यागाय मनः चकार ॥

Verse 7

संपृच्छ्यमाना तीर्थानि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । श्रुत्वा पापहरं तीर्थं रेवासागरसङ्गमे

युधिष्ठिर, सा ब्राह्मणेभ्यः तीर्थानि संपृच्छन्ती रेवासागर-सङ्गमे पापहरं तीर्थं श्रुतवती ॥

Verse 8

तत्र पार्थ तपश्चक्रे निराहारा जितव्रता । कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराकमहासांतपनादिभिः

तत्र पार्थ, सा निराहारा जितव्रता कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराकमहासान्तपनादिभिः तपः चकार ॥

Verse 9

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैः कर्शयामास वै तनुम् । एवं वर्षशतं सार्द्धं व्यतीतं तपसा नृप

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैश्च सा वै तनुं कर्शयामास । एवं नृप, तपसा सार्द्धं वर्षशतं व्यतीतम् ॥

Verse 10

तस्या विशुद्धिमिच्छन्त्याः शिवध्यानार्चनादिभिः । ततः कतिपयाहोभिस्तस्या ज्ञात्वा हठं परम् । परितुष्टः शिवः प्राह पार्वत्या परिचोदितः

शिवध्यानार्चनादिभिः विशुद्धिमिच्छन्त्याः तस्याः कतिपयाहोभिः परं हठं ज्ञात्वा पार्वत्या परिचोदितः परितुष्टः शिवः प्राह ॥

Verse 11

ईश्वर उवाच । पुत्रि मा साहसं कार्षीः शुद्धदेहासि साम्प्रतम् । तुष्टोऽहं तपसा तेऽद्य वरं वरय वाञ्छितम्

ईश्वर उवाच—पुत्रि, मा साहसं कार्षीः; साम्प्रतं शुद्धदेहासि। अद्य ते तपसा तुष्टोऽहं; वाञ्छितं वरं वरय॥

Verse 12

अलिकोवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यद्यहं मता । नानापापाग्नितप्ताया देहि शुद्धिं परां मम

अलिकोवाच—यदि तुष्टोऽसि देवेश, वरार्हा यद्यहं मता। नानापापाग्नितप्ताया मम शुद्धिं परां देहि॥

Verse 13

त्वं मे नाथो ह्यनाथायास्त्वमेव जगतां गुरुः । दीनानाथसमुद्धर्ता शरण्यः सर्वदेहिनाम्

त्वं मे नाथो ह्यनाथायाः, त्वमेव जगतां गुरुः। दीनानाथसमुद्धर्ता, शरण्यः सर्वदेहिनाम्॥

Verse 14

ईश्वर उवाच । त्वं भद्रे शुद्धदेहासि मा किंचिदनुशोचिथाः । स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां ततः स्वर्गमेष्यसि

ईश्वर उवाच—त्वं भद्रे शुद्धदेहासि, मा किञ्चिदनुशोचिथाः। स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां, ततः स्वर्गमेष्यसि॥

Verse 15

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत । अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम्

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत। अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम्॥

Verse 16

दत्त्वा दानं च विप्रेभ्यो लोकमाप महोत्कटम् । पितरं च समासाद्य मातरं च युधिष्ठिर

विप्रेभ्यो दानं दत्त्वा सा महोत्कटं दिव्यलोकमाप; तत्र च पितरं मातरं च समासाद्य मिलिता, हे युधिष्ठिर।

Verse 17

तैश्च संमानिता प्रीत्या बन्धुभिः सालिका ततः । विमानवरमारूढा दिव्यमालान्विता नृप

तैर्बन्धुभिः प्रीत्या संमानिता सालिका ततः; दिव्यमालान्विता, हे नृप, विमानवरमारूढा बभूव।

Verse 18

गौरीलोकमनुप्राप्तसखित्वेऽद्यापि मोदते । ततः प्रभृति तत्पार्थ विख्यातमलिकेश्वरम्

गौरीलोके सखित्वं प्राप्य सोऽद्यापि मोदते; ततः प्रभृति, हे पार्थ, विख्यातमभूदलिकेश्वरम्।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु या नारी पुरुषो वा युधिष्ठिर । स्नात्वा सम्पूजयेद्भक्त्या महादेवमुमायुतम्

तत्र तीर्थे, हे युधिष्ठिर, नारी वा पुरुषो वा; स्नात्वा भक्त्या उमायुतं महादेवं सम्पूजयेत्।

Verse 20

स पापैर्विविधैर्मुक्तो लोकमाप्नोति शांकरम् । मानसं वाचिकं पापं कायिकं यत्पुरा कृतम्

स विविधैः पापैर्मुक्तः शांकरं लोकमाप्नोति; यत्पुरा कृतं मानसं वाचिकं कायिकं पापं तत्सर्वं क्षीयते।

Verse 21

सर्वं तद्विलयं याति भोजयित्वा द्विजान्सदा । दीपं दत्त्वा च देवाग्रे न रोगैः परिभूयते

सर्वं पापसमूहं नश्यति, यः सदा द्विजान् भोजयति। देवाग्रे दीपं दत्त्वा च स रोगैः कदाचन न परिभूयते॥

Verse 22

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च । दत्त्वा देवाय राजेन्द्र शाक्रं लोकमवाप्नुयात्

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च। देवाय दत्त्वा, राजेन्द्र, शाक्रं लोकमवाप्नुयात्॥