Adhyaya 217
अस्मिन्नध्याये मुनिना मार्कण्डेयेन संक्षेपेण तीर्थोपदेशः प्रदीयते। एरण्डीसङ्गमः देवासुरैः समाराधितः परमपावनः संगमतीर्थविशेष इति प्रतिपाद्यते। यात्रीन्द्रियमनोनिग्रहपूर्वकं उपवासं कुर्यात्, विधिपूर्वकं स्नानं च समाचरेदिति नियमः कथ्यते। अस्य तीर्थस्य शुद्धितत्त्वं प्रकाश्यते—अत्रैवमाचरणेन ब्रह्महत्यादिदारुणपापभारात् विमुच्यते। अन्ते फलश्रुतिः—यो भक्तः अस्मिन्तीर्थे देहं त्यजति, स निःसन्देहं रुद्रलोकं प्राप्य अनिवर्तिकां गतिं लभते इति।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एरण्डीसङ्गमं गच्छेत्सुरासुरनमस्कृतम् । तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्
श्रीमार्कण्डेय उवाच—एरण्डीसङ्गमं गच्छेत् सुरासुरनमस्कृतम्; तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्।
Verse 2
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः । तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः; तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या प्राणत्यागपरो भवेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
तत्र तीर्थे यो भक्त्या प्राणान् त्यजति, तस्य गतिरनिवर्तिका; रुद्रलोकात् पुनरागमनं नास्ति, निःसन्देहम्।