Adhyaya 215
अस्मिन्नध्याये श्रीमार्कण्डेयेन संक्षेपेणोपदिश्यते यत् देहिनां मोक्षप्रदं श्रीङ्गितीर्थं गन्तव्यमिति। तद् तीर्थं “मोक्षदं” इति प्रशस्यते, तथा च यः कश्चित् तत्र देहं त्यजति स निःसन्देहं मोक्षमाप्नोतीति दृढं प्रतिज्ञायते। पुनश्च तदेव स्थानं पितृकार्येऽपि प्रधानं दर्श्यते। तत्र पिण्डदानं कृत्वा जनः पितृऋणात् अनृणो भवति; तस्य पुण्यसमृद्ध्या शुद्धः सन् “गाणेश्वरीं गतिम्” इति कथितां, शैवविश्वव्यवस्थायां उच्चां परलोकस्थितिम्, प्राप्नोतीति अध्यायः तीर्थयात्रां, मोक्षं, पितृधर्मं च एकत्र संयोजयति।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः शृङ्गितीर्थं गच्छेत् मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । तत्र मृतानां राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः ॥
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद् गाणेश्वरीं गतिम् ॥