Adhyaya 212

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनाशु सर्वपापैः प्रमुच्यते

श्रीमार्कण्डेय उवाच—अथ अन्यत् देवस्य महत् चरितं सम्प्रवक्ष्यामि; यत् श्रुतमात्रेण जनः शीघ्रं सर्वपापैः प्रमुच्यते।

Verse 2

भिक्षुरूपं परं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः । एकशालां गतो ग्रामं भिक्षार्थी क्षुत्पिपासितः

भिक्षुरूपं परं धृत्वा देवदेवो महेश्वरः । क्षुत्पिपासाभिनयवान् भिक्षार्थी एकशालाग्रामं जगाम ॥

Verse 3

अक्षसूत्रोद्यतकरो भस्मगुण्ठितविग्रहः । स्फुरत्त्रिशूलो विश्वेशो जटाकुण्डलभूषितः

अक्षसूत्रोद्यतकरो भस्मगुण्ठितविग्रहः । स्फुरत्त्रिशूलो विश्वेशो जटाकुण्डलभूषितः ॥

Verse 4

कृत्तिवासा महाकायो महाहिकृतभूषणः । वादयन्वै डमरुकं डिण्डिमप्रतिमं शुभम्

कृत्तिवासा महाकायो महाहिकृतभूषणः । वादयन् डमरुकं शुभं डिण्डिमप्रतिमं ध्वनिम् ॥

Verse 5

कपालपाणिर्भगवान्बालकैर्बहुभिर्वृतः । क्वचिद्गायन्हसंश्चैव नृत्यन्वदन् क्वचित्क्वचित्

कपालपाणिर्भगवान् बालकैर्बहुभिर्वृतः । क्वचिद्गायन् हसन् क्वचिन्नृत्यन् वदन् क्वचित्क्वचित् ॥

Verse 6

यत्र यत्र गृहे देवो लीलया डिण्डमं न्यसेत् । भाराक्रान्तं गृहं पार्थ तत्रतत्र विनश्यति

यत्र यत्र गृहे देवो लीलया डिण्डिमं न्यसेत् । भाराक्रान्तं गृहं तत्र तत्रैव विनश्यति ॥

Verse 7

एवं सम्प्रचरन् देवो वेष्टितो बहुभिर्जनैः । दृश्यादृश्येन रूपेण निर्जगाम बहिः प्रभुः

एवं सम्प्रचरन् देवो बहुजनैः परिवेष्टितः । दृश्यादृश्यस्वरूपेण प्रभुर्बहिर्निर्जगाम हि ॥

Verse 8

इतश्चेतश्च धावन्तं न पश्यन्ति यदा जनाः । विस्मितास्ते स्थिताः शम्भुर्भविष्यति ततोऽस्तुवन्

इतश्चेतश्च धावन्तं यदा जनाः न पश्यन्ति तम् । विस्मितास्ते स्थिताः पश्चात् ‘शम्भुरेष’ इति स्तुवन् ॥

Verse 9

तेषां तु स्तुवतां भक्त्या शङ्करं जगतां पतिम् । डिण्डिरूपो हि भगवांस्तदासौ प्रत्यदृश्यत

तेषां तु भक्त्या स्तुवतां शङ्करं जगतां पतिम् । डिण्डिरूपो हि भगवान् तदा तेषां प्रत्यदृश्यत ॥

Verse 10

तदाप्रभृति देवेशो डिण्डिमेश्वर उच्यते । दर्शनात्स्पर्शनाद्राजन् सर्वपापैः प्रमुच्यते

तदाप्रभृति देवेशो डिण्डिमेश्वर उच्यते । दर्शनात् स्पर्शनाद् राजन् सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥