Adhyaya 206
मārkaṇḍeyaḥ kṣoṇināthaṃ narādhipaṃ ca सम्बोध्य दśakanyā-नामकं परमपुण्यं तीर्थं निर्दिशति—अत्यन्तसुन्दरं सर्वपापहरं च। तस्य माहात्म्यं शैव-कारणकथया प्रतिष्ठाप्यते—अत्र महādevaḥ दśa-शीलवत्यः कन्याः सह सम्बद्धः, तासां ब्रह्मणा सह विवाह-व्यवस्था च कृताऽभवत्; ततोऽयं देशः ‘दśakanyā’ इति प्रसिद्धिं जगाम। अथ विधिनिर्देशः—अस्मिन् तीर्थे अलङ्कृतां कन्यां विवाहे दत्त्वा (कanyādānaṃ) महत् पुण्यं लभ्यते; केशसंख्येयवर्षाणि शिवसमीपे वासः, ततः दुर्लभं मानुषजन्म, अन्ते महाधनसम्पत्तिश्च इति फलश्रुतिः। पुनश्च भक्त्या स्नānaṃ कृत्वा शान्ताय ब्राह्मणाय स्वर्णदानं कर्तव्यम्; अल्पमपि स्वर्णं पूर्वकृत-वाक्-मनः-काय-दोषान् विलापयतीति। अन्ते स्वर्गारोहणं, विद्याधर-सिद्धैः सह सत्कारः, कल्पान्तपर्यन्तं निवासश्च—कर्म, नीतिः, फलम् इति त्रयाणां सङ्गमस्थलत्वेन तीर्थस्य महिमा प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पुण्यं दशकन्येति विश्रुतम् । महादेवकृतं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्
श्रीमर्कण्डेय उवाच—ततः परं, हे क्षोणिनाथ, परमशोभनं सर्वपापहरं पुण्यं ‘दशकन्या’ इति विश्रुतं तीर्थं गच्छेत्। तत् महादेवकृतं पुण्यं सर्वधर्म्यकामफलप्रदम्।
Verse 2
तत्र तीर्थे महादेवो दशकन्या गुणान्विताः । ब्रह्मणो वरयामास ह्युद्वाहेन युयोज ह
तत्र तीर्थे महादेवो गुणान्विताः दशकन्याः ब्रह्मणो वरयामास; उद्वाहेन च ताः तेनैव युयोज ह।
Verse 3
तदाप्रभृति तत्तीर्थं दशकन्येति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यमक्षयं कीर्तितं फलम्
तदाप्रभृति तत्तीर्थं ‘दशकन्या’ इति विश्रुतम्। तत् सर्वपापहरं पुण्यं, फलमक्षयमिति कीर्तितम्।
Verse 4
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां ददाति समलंकृताम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या स्वलंकृताम्
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां समलङ्कृतां ददाति, स पुरुषो यथाशक्त्या स्वलङ्कृतां दत्त्वा यथोक्तं फलमवाप्नोति।
Verse 5
तेन दानोत्थपुण्येन पूतात्मानो नराधिप । वसन्ति रोमसंख्यानि वर्षाणि शिवसन्निधौ
तेन दानोत्थपुण्येन, हे नराधिप, पूतात्मानः सन्तः शिवसन्निधौ रोमसङ्ख्यानि वर्षाणि वसन्ति।
Verse 6
ततः कालेन महता त्विह लोके नरेश्वर । मानुष्यं प्राप्य दुष्प्राप्यं धनकोटीपतिर्भवेत्
ततः कालेन महता अस्मिन् लोके पुनरागत्य, दुर्लभं मानुष्यजन्म प्राप्य, हे नरेश्वर, स धनकोटिपतिः भवेत्।
Verse 7
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा विप्राय काञ्चनम् । सम्प्रयच्छति शान्ताय सोऽत्यन्तं सुखमश्नुते
तत्र तीर्थे यो भक्त्या स्नात्वा शान्ताय विप्राय काञ्चनं सम्प्रयच्छति, स अत्यन्तं सुखम् अश्नुते।
Verse 8
वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति स्वर्णदानेन भारत
वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत् पुरा कृतं पापम्, तत् सर्वं स्वर्णदानेन, हे भारत, विलयं याति।
Verse 9
नरो दत्त्वा सुवर्णं चापि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे दिवं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
नरः तत्र तीर्थे वालाग्रमात्रकम् अपि सुवर्णं दत्त्वा, मृतः दिवं याति; अत्र संशयो नास्ति।
Verse 10
तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्
तत्र विद्याधरैः सिद्धैः पूज्यमानः, विमानवरम् आस्थितः, यावदाभूतसम्प्लवं तावद् वसेत्।
Verse 206
अध्यायः
अध्यायः (इति अध्यायसमाप्तिसूचकः)।