Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

श्रीमार्कण्डेय उवाच—ततो भृगुतीर्थं गच्छेत्, तीर्थराजमनुत्तमम्; ‘पैतामह’ इति ख्यातं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

तत्र तीर्थे पुरा ब्रह्मणा वर्षशतत्रयं शम्भोराराधनं कृतं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

युधिष्ठिर उवाच—किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः। आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्॥

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

सर्वभूतानामाराध्यः स जगद्भर्ता जगद्गुरुः। श्रोतव्यं परमं दिव्यं महदाश्चर्यमुत्तमं श्रोतुमिच्छामि॥

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः। तद्वृत्तं पुरातनमितिहासं कथयामास॥

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

मार्कण्डेय उवाच। पूर्वं पितामहः स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्। देवदेवेन कोपाविष्टेन शप्तोऽभूत्, हे सत्तम॥

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन। अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः॥

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

एवं दत्ते तदा शापे ब्रह्मा खेदावृतोऽभवत्। रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम्। तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः॥

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

पूज्यस्त्वं भविष्यसि लोके पर्वणि पर्वणि समुपस्थिते। अहं चात्र वत्स्यामि देवैः पितृभिश्च सह॥

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

श्रीमार्कण्डेय उवाच— तदाप्रभृति तत्तीर्थं पितामहात् ख्यातिमागतं। सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्॥

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः। अमावास्यां यः स्नात्वा तर्पयेत् पितृदेवताः॥

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप। तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः॥

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत्। अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च॥

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

सर्वेषु पितृतीर्थेषु यत् श्राद्धकर्मणा फलं लभ्यते, तत् एव फलं तत्र दर्शदिने श्राद्धं कृत्वा निःसंशयं समवाप्नोति।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

पैतामहे तीर्थे नरः स्नात्वा पार्वतीपतिं शिवं पूजयन्, पातकैः सहोपपातकैश्च निःसंशयं मुच्यते।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

तत्र तीर्थे भावितात्मनां मृतानां नराणां, राजन्, अनिवर्तिका गतिः; रुद्रलोकं निःसंशयं प्राप्य पुनर्न निवर्तन्ते।

Verse 204

अध्यायः

अध्यायः (इति अध्यायसमाप्तिसूचकः पाठचिह्नः)।