Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

मार्कण्डेय उवाच। ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी। सुशोभनं स्थानं दृष्ट्वा परमानन्दमाप सा॥

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः। देवीं यो भक्त्या पश्येत स सर्वपातकैर्मुच्यते॥

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

मृतवत्सा या नारी वन्ध्या वा कन्याप्रसूश्च या । सा पुत्रं लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम् ॥

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

तत्र तीर्थे यः स्नात्वा देवीं पश्येत् सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप ॥

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

सङ्गमे तु ततः स्नातो नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता ॥

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः ॥

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत् परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा ॥

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

स गच्छेत् परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः।

Verse 166

। अध्याय

अध्यायः। (इति अध्याय-चिह्नम्)