Adhyaya 152
अस्मिन् संक्षिप्ते धर्मोपदेशे मार्कण्डेयः यात्रिकं भार्गलेश्वरं परमं शिवालयं प्रति गन्तुं निर्देशयति। स शङ्करं “जगतः प्राणः” इति निर्दिश्य, तस्य स्मरणमात्रेणापि पापनाशो भवतीति प्रतिपादयति (स्मृतमात्राघनाशन)। ततः तीर्थस्य द्वौ फलौ निर्दिश्येते—(१) यः तत्र स्नात्वा परमेश्वरं पूजयति, स अश्वमेधयज्ञफलम् आप्नोति; (२) यः तस्मिन् तीर्थे प्राणत्यागं करोति, स अनिवर्तिकां गतिं प्राप्य निःसन्देहं रुद्रलोकं गच्छति। एवं भक्तिः, देशः, स्मरणं च शैवमोक्षमार्गे महती शक्तिरिति पुराणार्थः प्रकाश्यते।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल भार्गलेश्वरमुत्तमम् । शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतमात्राघनाशनम्
श्रीमार्कण्डेय उवाच। ततो गच्छेद्धरापाल भार्गलेश्वरमुत्तमम्। शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतमात्राघनाशनम्॥
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्। अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः॥
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति। अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्॥
Verse 152
। अध्याय
अध्यायः समाप्तः। इति शास्त्रार्थसूचकं शीर्षकम्॥