Adhyaya 147
अस्मिन्नध्याये मार्कण्डेयः महীপाले नृपसत्तमे चोपदिशति—रेवाया (नर्मदाया) दक्षिणतटे स्थितं सिद्धेश्वरं तीर्थं परमं पुण्यतमं च; तत्र गत्वा स्नानं कृत्वा वृषभध्वजं शिवं भक्त्या समर्चयेत्। तत्र स्नानानन्तरं शिवपूजनं सर्वपापप्रशमनं भवति, अश्वमेधयाजिनां तुल्यं पुण्यं च प्रददाति इति कथ्यते। यत्नेन स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा पितॄणां तृप्तिः पूर्णतया सिध्यति इति तीर्थफलश्रुतिः। यः कश्चित् प्राणी अस्मिन् तीर्थे तदनुबन्धेन वा म्रियते, स गर्भवासस्य स्वभावदुःखरूपस्य पुनरावृत्तेः विमुच्यते इति प्रतिज्ञा। अन्ते तीर्थोदकस्नानं पुनर्भवविनिवृत्तिहेतुः इति शैवभक्तिसहितं मोक्षोपायत्वेन निरूप्यते।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्
मार्कण्डेय उवाच—ततः, हे महीपाल, नर्मदाया दक्षिणकूले स्थितं परमशोभनं तीर्थं सिद्धेश्वरमनुत्तमं गच्छेत्।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्
तत्र तीर्थे यः स्नात्वा वृषभध्वजं महेश्वरं पूजयेत्, स सर्वपापविनिर्मुक्तोऽश्वमेधिनां गतिं याति।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्
तत्र तीर्थे यः स्नात्वा पितॄणां प्रीणनार्थाय प्रयत्नतः श्राद्धं कुर्यात्, तेन सर्वं कृतं भवेत्।
Verse 4
तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन
नृपसत्तम! तत्र तीर्थे मृतानां जन्तूनां गर्भवासे मतिः कदाचन न जायते।
Verse 5
गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः
गर्भवासो हि दुःखाय, न सुखाय कदाचन; तत्तीर्थवारिणा स्नातुः पुनर्भवसम्भवो नास्ति।
Verse 147
। अध्याय
॥ अध्यायः ॥