Adhyaya 144
अस्मिन्नध्याये श्रीमार्कण्डेयः राजानं प्रति संक्षिप्तं यात्राविधानरूपं उपदेशं करोति। श्रोतारं स उत्कृष्टं द्वादशीतीर्थं गन्तुं प्रेरयति, तथा सामान्यकर्मणां फलक्षयधर्मं चक्रतीर्थस्य विशेषमहिम्ना सह विरोधयति। सामान्यतः दान-जप-होम-बलीनां फलानि कालेन क्षीयन्ते वा परिक्षीयन्ते इति निगद्यते; किन्तु चक्रतीर्थे कृतानि कर्माणि अक्षयाणि, न कदापि हीयन्ते इति प्रतिपाद्यते। अन्ते अस्य तीर्थस्य परमं माहात्म्यं भूत-भविष्ययोः सहितं विशेषतः सम्यक् सम्पूर्णं च व्याख्यातम् इति निगमनवाक्येन स्तुत्येकस्य विभागस्य समाप्तिः क्रियते।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
श्रीमर्कण्डेय उवाच—ततः, महाराज, द्वादशीतीर्थमुत्तमं गच्छेत्। अन्यत्र तु सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाश्च फलतः क्षीयन्ते।
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम्। यद्भूतं यद्भविष्यच्च—एष तीर्थमाहात्म्यस्योत्तमः प्रभावः।
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत।
Verse 144
। अध्याय
इति अध्यायः समाप्तः।