Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

मार्कण्डेय उवाच—धर्मपुत्र! ततः उत्तरे नर्मदाकूले स्थितं सर्वपापक्षयङ्करं उत्तमं कर्कटेश्वरं गच्छेत्।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

तत्र विधानेन स्नात्वा यः शिवं पूजयति, तस्य अनिवर्तिका गतिः; रुद्रलोकं निःसन्देहं प्राप्नोति।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणेषु यच्छ्रुतं मया, तत् सम्यक् वर्णयितुं न शक्यते; अतः संक्षेपेण एव वदामि।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

तत्र तीर्थे यः कश्चित् शुभाशुभं कर्म किंचिदपि करोति, महाराज, हर्षात् प्रमादाद्वा कृतं तत्सर्वम् अक्षयफलप्रदं भवति।

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

तत्र तीर्थे तपः कृत्वा वालखिल्याः मरीचयश्च, कुरुनन्दन, अद्यापि स्वेच्छया लोकेषु विचरन्तो रमन्ते।

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

तत्रस्थाः तद् न जानन्ति, अज्ञानबहिष्कृताः; यथा शरीरस्थमपि आत्मानम्—अक्षयं ज्योतिरव्ययं—न पश्यन्ति।

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

तत्र तीर्थे, नृपश्रेष्ठ, देवी नारायणी पुरा घोरं तपः अकरोत्; अद्यापि किलार्बुदपर्यन्तं तीव्रं तपः तपते।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

तत्र तीर्थे यः स्नात्वा पितृदेवताः तर्पयेत्, तस्य पितामहाः द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति।

Verse 137

। अध्याय

इति अध्यायः ।