Adhyaya 130
अस्मिन्नध्याये मुनिना मार्कण्डेयेन रेवायाः (नर्मदायाः) दक्षिणतीरे स्थितं देवतीर्थं नाम अनुपमं पुण्यतीर्थं निरूप्यते। तत्र देवाः समागच्छन्ति, परमेेश्वरश्च तस्मिन् स्थाने प्रसन्न इति दैवीपूर्ववृत्तान्तेन तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं प्रतिष्ठाप्यते। ततः यात्रिकस्य योग्यतां निर्दिशति—तीर्थस्नानं कामक्रोधवर्जितेन शुद्धान्तःकरणेन कर्तव्यम्। एवं यः स्नाति, तस्य पुण्यं गोसहस्रदानफलतुल्यं भवतीति स्पष्टा फलश्रुतिः कथ्यते; बाह्यकर्मणः अन्तःसंयमेन सह एकत्वं दर्शयन् अयं अध्यायः तीर्थयात्रां धर्मनिष्ठां साधनां मन्यते।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवैः समागत्य तोषितः परमेश्वरः
श्रीमार्कण्डेय उवाच—नर्मदायाः दक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम्। तत्र देवैः समागत्य परमेश्वरः तोषितः॥
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः । स लभेन्नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्
तत्र तीर्थे यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः। स लभेत नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्॥
Verse 130
। अध्याय
इत्यध्यायः समाप्तः।