Adhyaya 127
अस्मिन्नध्याये रेवाखण्डस्य यात्रानिर्देशरूपेण मार्कण्डेयः राजानं प्रति उपदिशति—अग्नितीर्थं गच्छ, यत् सर्वतीर्थेष्वनुत्तमं पवित्रं च। पक्षादौ तत्र तीर्थस्नानं कर्तव्यमिति विधीयते; तेन सर्वं किल्बिषं पापं च नश्यतीति प्रतिपाद्यते। अनन्तरं कन्यादानधर्मः प्रशंस्यते—यथाशक्त्या अलङ्कृतां कन्यां दत्त्वा महत्फलं लभ्यते। तस्य फलश्रुतिः अग्नीष्टोमातिरात्रादिसोमयागानां फलैः तुल्यं, बहुगुणितं च इति कथ्यते। अथ दानिनः पुण्यं वंशपरम्परया विस्तार्यते—सन्तानानां निरन्तरसम्बन्धानुसारं (केशसंख्योपमया) दाता शिवलोकं यातीति शैवभावेन मोक्षप्रत्याशा दर्श्यते; एवं सामाजिक-धर्मः, दानकर्तव्यं, परलोकसिद्धिश्च एकत्र संयोज्यते।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
मार्कण्डेय उवाच । ततः गच्छेत् तु राजेन्द्र अग्नितीर्थम् अनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः ॥
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात् स्वयम् अलंकृताम् । तस्य यत् फलम् उद्दिष्टं तत् शृणुष्व नरोत्तम ॥
Verse 3
अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्
अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम् ॥
Verse 4
तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्
तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेत् रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम् ॥
Verse 127
। अध्याय
इति अध्यायसमाप्तिः ।