Adhyaya 126

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्

मार्कण्डेय उवाच—ततो राजेन्द्र परं तीर्थम् ‘अयोनिज’ इति विख्यातं गच्छेत्। तत्र स्नातमात्रो नरः पुनर्योनिसङ्कटं न पश्यति।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा ईश्वरं देवमीश्वरम् । पूजयेत् प्रार्थयन्— “अयोनिजो महादेव, यथा त्वं परमेश्वरः…”

Verse 3

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत् सर्वपातकैः ॥

Verse 4

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद् देवदेवस्य यावत् सिक्थस्य संख्यया ॥

Verse 5

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद् गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद् विपुलां श्रियम् ॥

Verse 6

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः

अष्टम्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद् गीतवाद्यकैः ॥

Verse 7

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

ये मनोहरं शिवपूजनं कुर्वन्ति, ते शिवलोके वसन्ति; ते च शिवलोके यावदाभूतसम्प्लवं तिष्ठन्ति।

Verse 8

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत

तस्य देवस्य भक्त्या यः प्रदक्षिणां करोति, मन्त्रेणानेन भारत, सततं विज्ञापयन्।

Verse 9

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं मानवैः पारम्पर्येण, देवदेवस्य संनिधौ सकाशात्; तत् समाधिना शृणुष्व।

Verse 10

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्

अयोनिज महादेव, यथा त्वं परमेश्वरः; तथा शर्व, मां सम्भवाद्योनिसङ्कटात् मोचय।

Verse 11

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कण्ठशोषणतत्परैः? येन देवस्य संनिधौ ‘ॐ नमः शिवाय’ इति प्रोक्तम्।

Verse 12

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

येनाधीतं श्रुतं सर्वं येन सर्वमनुष्ठितम्। येन ‘ॐ नमः शिवाय’ इति मन्त्राभ्यासः सुदृढः कृतः॥

Verse 13

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्

सर्वदेवेषु द्विजो न तत्फलमवाप्नुयात्। यत्फलं षडक्षरोच्चारणेन समश्नुते॥

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्

तस्मिंस्तीर्थे स्नात्वा यः पूजयेत् शिवयोगिनम्। स द्विजानामयुतं साग्रं पूजाफलसमं लभेत्॥

Verse 15

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्

अथवा भक्तिसंयुक्तः दान्तानां जितेन्द्रियाणाम्। संस्कृत्य भिक्षां यो दद्यात् तस्य फलं ततोऽधिकम्॥

Verse 16

यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्

यतिहस्ते जलं दद्याद् भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम्। सा भिक्षा मेरुतुल्या स्यात् तज्जलं सागरोपमम्॥

Verse 126

। अध्याय

॥ इति अध्यायः समाप्तः ॥