
मārkaṇḍeyaḥ राजश्रवणपरम्परायां पूर्वोक्तं श्रुत्वा समागताः ऋषयः हृष्टाः सन्तः कृताञ्जलयः नर्मदां देवीं स्तोतुं प्रवृत्ताः इति निवेदयति। अयं अध्यायः निरन्तरं स्तोत्ररूपेण प्रवहति, यत्र रेवाः पावनी, पापप्रणाशिनी, तीर्थानां शरणं, रुद्राङ्गसमुद्भवा च इति देवशक्तिरूपेण सम्बोध्यते। स्तोत्रे दुःखदोषपीडितानां प्राणिनां शुद्धिः रक्षणं च, दुःखावस्थासु भ्रमणस्य विरोधेन नर्मदाजलस्पर्शस्य मोक्षदायकत्वं, तथा कलियुगेऽपि अन्यासु सरित्सु क्षीणदूषितत्वे कथिते नर्मदायाः स्थिरपावनत्वं च प्रतिपाद्यते। अन्ते फलश्रुतिः—नर्मदास्नानानन्तरं यः स्तोत्रं पठति शृणोति वा स शुद्धगतिं प्राप्य दिव्ययानसमारूढः दिव्यालङ्कारभूषितश्च महेश्वरं रुद्रं समीपयाति—इति।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचो राजन्संहृष्टा ऋषयोऽभवन् । नर्मदां स्तोतुमारब्धाः कृताञ्जलिपुटा द्विजाः
श्रीमार्कण्डेय उवाच—एतद्वचनं श्रुत्वा राजन् ऋषयः परमं हृष्टा अभवन्। कृताञ्जलिपुटा द्विजा नर्मदां स्तोतुमारब्धाः॥
Verse 2
नमोऽस्तु ते पुण्यजले नमो मकरगामिनि । नमस्ते पापमोचिन्यै नमो देवि वरानने
नमोऽस्तु ते पुण्यजले नमो मकरगामिनि। नमस्ते पापमोचिन्यै नमो देवि वरानने॥
Verse 3
नमोऽस्तु ते पुण्यजलाश्रये शुभे विशुद्धसत्त्वं सुरसिद्धसेविते । नमोऽस्तु ते तीर्थगणैर्निषेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे
नमोऽस्तु ते पुण्यजलाश्रये शुभे विशुद्धसत्त्वे सुरसिद्धसेविते। नमोऽस्तु ते तीर्थगणैर्निषेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे॥
Verse 4
नमोऽस्तु ते देवि समुद्रगामिनि नमोऽस्तु ते देवि वरप्रदे शिवे । नमोऽस्तु लोकद्वयसौख्यदायिनि ह्यनेकभूतौघसमाश्रितेऽनघे
नमोऽस्तु ते देवि समुद्रगामिनि नमोऽस्तु ते देवि वरप्रदे शिवे। नमोऽस्तु लोकद्वयसौख्यदायिनि ह्यनेकभूतौघसमाश्रितेऽनघे॥
Verse 5
सरिद्वरे पापहरे विचित्रिते गन्धर्वयक्षोरगसेविताङ्गे । सनातनि प्राणिगणानुकम्पिनि मोक्षप्रदे देवि विधेहि शं नः
सरिद्वरे पापहरे विचित्रिते गन्धर्वयक्षोरगसेविताङ्गे। सनातनि प्राणिगणानुकम्पिनि मोक्षप्रदे देवि विधेहि शं नः॥
Verse 6
महागजैर्घमहिषैर्वराहैः संसेविते देवि महोर्मिमाले । नताः स्म सर्वे वरदे सुखप्रदे विमोचयास्मान्पशुपाशबन्धात्
महागजैर्घमहिषैर्वराहैः संसेविते देवि महोर्मिमाले । वयं सर्वे वरदे सुखप्रदे त्वां नत्वा प्रार्थयामहे—पशुपाशबन्धादस्मान् विमोचय ॥
Verse 7
पापैरनेकैरशुभैर्विबद्धा भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्याः । महानिलोद्भूततरङ्गभूतं यावत्तवाम्भो हि न संस्पृशन्ति
अनेकैः पापैरशुभैर्विबद्धा मर्त्याः तावत् नरकेषु भ्रमन्ति । महानिलोद्भूततरङ्गभूतं यावत् तवाम्भो न हि संस्पृशन्ति ॥
Verse 8
अनेकदुःखौघभयार्दितानां पापैरनेकैरभिवेष्टितानाम् । गतिस्त्वमम्भोजसमानवक्रे द्वन्द्वैरनेकैरपि संवृतानाम्
अनेकदुःखौघभयार्दितानां पापैरनेकैरभिवेष्टितानाम् । द्वन्द्वैरनेकैरपि संवृतानां गतिस्त्वमेवाम्भोजसमानवक्रे ॥
Verse 9
नद्यश्च पूता विमला भवन्ति त्वां देवि सम्प्राप्य न संशयोऽत्र । दुःखातुराणामभयं ददासि शिष्टैरनेकैरभिपूजितासि
नद्यश्चान्याः पूता विमला भवन्ति त्वां देवि सम्प्राप्य न संशयोऽत्र । दुःखातुराणामभयं ददासि शिष्टैरनेकैरभिपूजितासि ॥
Verse 10
स्पृष्टं करैश्चन्द्रमसो रवेश्च तदैव दद्यात्परमं पदं तु । यत्रोपलाः पुण्यजलाप्लुतास्ते शिवत्वमायान्ति किमत्र चित्रम्
स्पृष्टं करैश्चन्द्रमसो रवेश्च तदैव दद्यात्परमं पदं तु । यत्रोपलाः पुण्यजलाप्लुतास्ते शिवत्वमायान्ति किमत्र चित्रम् ॥
Verse 11
भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्या दुःखातुराः पापपरीतदेहाः । महानिलोद्भूततरङ्गभङ्गं यावत्तवाम्भो न हि संश्रयन्ति
यावत् तवाम्भसि न हि संश्रयन्ति, तावत् पापपरिवेष्टितदेहाः दुःखातुराः मर्त्याः नरकेषु भ्रमन्ति; महावातोत्थिततरङ्गभङ्गयुक्तं तव सलिलं शरणं न प्राप्नुवन्ति।
Verse 12
। अध्याय
अध्यायः—इति अध्यायसमाप्तिसूचकं वचनम्।
Verse 13
सरांसि नद्यः क्षयमभ्युपेता घोरे युगेऽस्मिन् हि कलौ प्रदूषिते । त्वं भ्राजसे देवि जलौघपूर्णा दिवीव नक्षत्रपथे च गङ्गा
अस्मिन् घोरे कलियुगे प्रदूषिते सरांसि नद्यश्च क्षयमभ्युपेताः; त्वमेव देवि जलौघपूर्णा भ्राजसे, दिवि नक्षत्रपथे गङ्गेव विराजमानाः।
Verse 14
तव प्रसादाद्वरदे वरिष्ठे कालं यथेमं परिपालयित्वा । यामोऽथ रुद्रं तव सुप्रसादाद्वयं तथा त्वं कुरु वै प्रसादम्
तव प्रसादात् वरदे वरिष्ठे, इमं कालं यथाविधि परिपालयित्वा वयं यामः; अथ तव सुप्रसादात् रुद्रं प्राप्नुयाम—तस्मात् त्वमपि नः प्रसादं कुरु।
Verse 15
गतिस्त्वमम्बेव पितेव पुत्रांस्त्वं पाहि नो यावदिमं युगान्तम् । कालं त्वनावृष्टिहतं सुघोरं यावत्तरामस्तव सुप्रसादात्
गतिस्त्वमम्बेव पितेव च; पुत्रानिव नः पाहि यावदिमं युगान्तम्। अनावृष्टिहतं सुघोरं कालं तव सुप्रसादात् वयं यावत् तराम।
Verse 16
पठन्ति ये स्तोत्रमिदं द्विजेन्द्राः शृण्वन्ति ये चापि नराः प्रशान्ताः । ते यान्ति रुद्रं वृषसंयुतेन यानेन दिव्याम्बरभूषिताश्च
ये द्विजेन्द्राः स्तोत्रमिदं पठन्ति, ये च प्रशान्ता नराः शृण्वन्ति; ते दिव्याम्बरभूषिताः वृषयुक्तेन दिव्ययानेन रुद्रं यान्ति।
Verse 17
ये स्तोत्रमेतत्सततं पठन्ति स्नात्वा तु तोये खलु नर्मदायाः । अन्ते हि तेषां सरिदुत्तमेयं गतिं विशुद्धामचिराद्ददाति
ये नर्मदातोये स्नात्वा स्तोत्रमेतत् सततं पठन्ति, तेषामन्ते सरिदुत्तमा सा विशुद्धां गतिमचिराद्ददाति।
Verse 18
प्रातः समुत्थाय तथा शयानो यः कीर्तयेतानुदिनं स्तवं च । स मुक्तपापः सुविशुद्धदेहः समाश्रयं याति महेश्वरस्य
यः प्रातः समुत्थाय वा शयानो वा अनुदिनं स्तवं कीर्तयेत्, स मुक्तपापः सुविशुद्धदेहः महेश्वरस्य समाश्रयं याति।