
अस्मिन्नध्याये मārkaṇḍेयेन राजानं प्रति यात्राविधानरूपेण उपदेशः क्रियते। कोṭितीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तरं पवित्रं तीर्थं निरूप्यते, यत्र पूर्वं बहवो मुनयः परमां सिद्धिं प्रापुः—तस्मात् तद् ‘ऋषिकोṭि’ इति ख्यातम्। ततः तत्र त्रिविधं स्थाननिबद्धं पुण्यकारणं कथ्यते—(१) तीर्थस्नानं कृत्वा ब्राह्मणभोजनं; एकस्यापि ब्राह्मणस्य तृप्तिः ‘कोṭि’ब्राह्मणतृप्तिसमं फलम् इति पुण्यवृद्ध्या प्रशस्यते। (२) स्नानानन्तरं पितृदेवताः पूजयित्वा श्राद्धधर्मस्य तीर्थयात्रायां समन्वयः प्रदर्श्यते। (३) तत्र महादेवपूजनं कृत्वा वाजपेययागफलप्राप्तिः प्रतिज्ञायते। एवं कोṭितीर्थस्य माहात्म्यं—स्थानम्, कृत्यं, फलश्रुतिः—संक्षेपेण प्रतिष्ठाप्यते।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कोटितीर्थमनुत्तमम् । ऋषिकोटिर्गता तत्र परां सिद्धिमुपागता
श्रीमार्कण्डेय उवाच—ततः, हे राजेन्द्र, अनुत्तमं कोटितीर्थं गच्छेत्। तत्र ऋषिकोटिः गता परां सिद्धिमुपागता॥
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता
तत्र तीर्थे यः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा ब्राह्मणान् भोजयेत्। एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता॥
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । पूजिते तु महादेवे वाजपेयफलं लभेत्
तत्र तीर्थे यः स्नात्वा पितृदेवताः पूजयेत्। तत्र महादेवे पूजिते वाजपेयफलं लभेत्॥
Verse 113
। अध्याय
इति अध्यायः समाप्तः।