Adhyaya 107
अध्यायेऽस्मिन् श्रीमार्कण्डेयेन राजानं प्रति रेवाखण्डान्तर्गतं संक्षिप्तं तीर्थोपदेशं प्रदर्श्यते। स तं भण्डारीतीर्थं गन्तुं नियोजयति, यत्र दर्शनमात्रेणापि दीर्घकालपर्यन्तं—एकोनविंशतियुगपर्यन्तं—दारिद्र्यच्छेदः स्यात् इति तीर्थस्य प्रभावो वर्ण्यते। तस्य माहात्म्यस्य कारणकथनं चोच्यते—कुबेरो धनदः तपश्चचार; पद्मसम्भवो ब्रह्मा तेन तुष्टः सन्, तस्मिन्नेव स्थाने अल्पदानादपि धनरक्षणं लब्धवान् इति वरं ददौ। अतः नियमः प्रतिपाद्यते—यो भक्त्या तत्र गत्वा स्नात्वा दानं करोति, तस्य वित्तपरिच्छेदो न भवति; संचयः लोभेन न, किं तु तीर्थयात्रा-भक्ति-नियतदानैः स्थिरीभवतीति।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
श्रीमार्कण्डेय उवाच—ततो राजेन्द्र! भण्डारीतीर्थमुत्तमं गच्छेत्। तत् दरिद्रच्छेदकरं, एकोनविंशतियुगपर्यन्तं प्रसिद्धम्।
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
धनदेन तपः तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन वित्तस्य रक्षणं प्राप्तम् ॥
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति ॥
Verse 107
। अध्याय
॥ अध्यायः समाप्तः ॥