Adhyaya 105
अस्मिन्नध्याये मुनिः मार्कण्डेयः राजेन्द्रं प्रति करञ्जातीर्थगमनस्य विधिं फलञ्च संक्षेपेण कथयति। उपवासं कृत्वा जितेन्द्रियः सन् साधकः करञ्जां गच्छेत्; तत्र स्नानमात्रेण सर्वपापविनिर्मुक्तो भवतीति प्रतिपाद्यते। अनन्तरं महादेवस्य पूजनं भक्त्या कर्तव्यं, तथा दानं च श्रद्धया प्रदेयम् इति क्रमः निर्दिश्यते। सुवर्णरजतादि, मणिमुक्ताप्रवालादि, तथा पादुका-छत्र-शय्या-आच्छादनादीनि दानद्रव्याणि निर्दिष्टानि। एतत्सर्वं कोटि-कोटि-गुणफलप्रदं, शैवपूजा-तीर्थसेवा-दानधर्माणां एकीकृतं मोक्षोपायत्वेन प्रशंसितम्।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । करञ्जाख्यं ततो गच्छेत्सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र स्नात्वा तु राजेन्द्र सर्वपापैः प्रमुच्यते
श्रीमार्कण्डेय उवाच—ततः करञ्जाख्यं तीर्थं गच्छेत् सोपवासो जितेन्द्रियः। तत्र स्नात्वा तु राजेन्द्र सर्वपापैः प्रमुच्यते॥
Verse 2
अर्चयित्वा महादेवं दत्त्वा दानं तु भक्तितः । सुवर्णं रजतं वापि मणिमौक्तिकविद्रुमान्
महादेवं समर्च्याथ भक्तितो दानमर्पयेत्। सुवर्णं रजतं वापि मणिमौक्तिकविद्रुमान्॥
Verse 3
पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च । कोटिकोटिगुणं सर्वं जायते नात्र संशयः
पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च। यद्दत्तं तत्सर्वमेव कोटिकोटिगुणं भवेत्, नात्र संशयः॥
Verse 105
। अध्याय
इति अध्यायसमाप्तिः।