
ऋषयः कालं जगतोत्पत्तिप्रलययोः सार्वभौमं कारणं पृच्छन्ति, यथा जगच्चक्रवत् सृष्टिलययोः पुनः पुनः परिवर्तते। ते वदन्ति यत् ब्रह्मा-विष्णु-रुद्रादयः देवासुराश्चापि कालकृतां नियतिं नातिक्रामन्ति; कालः भूत-भविष्यद्वर्तमानभेदं करोति, सर्वान् प्राणिनः जरयति। ते पृच्छन्ति—कः स देवः कालः, कस्याधीनः, कश्चित् किमस्यातीतः? वायुः प्रत्युवाच—कालो निमेष-काष्ठादिमानपरिमेयतत्त्वं, कालात्मा, परमं माहेश्वरं तेजः, नियोगरूपेण चराचरजगतः नियन्ता। मोक्षः अपि महाकालात्मनः अंशसम्बन्धेन प्रसवति, वह्निना प्रेरितं लोहं यथा प्रवर्तते। निष्कर्षः—जगत् कालाधीनं, न तु कालो जगदधीनः; कालः शिवाधीनः, न शिवः कालाधीनः। शिवस्य अजेयं शार्वं तेजः काले प्रतिष्ठितं, तेन कालस्य मर्यादा दुस्तरा भवति।
Verse 1
मुनय ऊचुः । कालादुत्पद्यते सर्वं कालदेव विपद्यते । न कालनिरपेक्षं हि क्वचित्किंचन विद्यते
मुनय ऊचुः—कालात् सर्वं जायते, कालेनैव विनश्यति; कालनिरपेक्षं किञ्चिदपि क्वचित् न विद्यते।
Verse 2
यदास्यांतर्गतं विश्वं शश्वत्संसारमण्डलम् । सर्गसंहृतिमुद्राभ्यां चक्रवत्परिवर्तते
यदास्यांतर्गतं विश्वं शश्वत्संसारमण्डलम् । सर्गसंहृतिमुद्राभ्यां चक्रवत्परिवर्तते ॥
Verse 3
ब्रह्मा हरिश्च रुद्रश्च तथान्ये च सुरासुराः । यत्कृतां नियतिं प्राप्य प्रभवो नातिवर्तितुम्
ब्रह्मा हरिश्च रुद्रश्च तथान्ये च सुरासुराः । यत्कृतां नियतिं प्राप्य प्रभवो नातिवर्तितुम् ॥
Verse 4
भूतभव्यभविष्याद्यैर्विभज्य जरयन् प्रजाः । अतिप्रभुरिति स्वैरं वर्तते ऽतिभयंकरः
भूतं भव्यमथ भविष्यच्च विभज्य प्रजाः क्षपयन् । स्वयमत्यन्तप्रभुरिति मन्वानः स्वैरं चरत्यतिभीषणः ॥
Verse 5
क एष भगवान् कालः कस्य वा वशवर्त्ययम् । क एवास्य वशे न स्यात्कथयैतद्विचक्षण
क एष भगवान्कालः कस्य वा वशवर्त्ययम् । क एवास्य वशे न स्यात् कथयैतद्विचक्षण ॥
Verse 6
वायुरुवाच । कालकाष्ठानिमेषादिकलाकलितविग्रहम् । कालात्मेति समाख्यातं तेजो माहेश्वरं परम्
वायुरुवाच । कालकाष्ठानिमेषादिकलाकलितविग्रहम् । कालात्मेति समाख्यातं तेजो माहेश्वरं परम् ॥
Verse 7
यदलंघ्यमशेषस्य स्थावरस्य चरस्य च । नियोगरूपमीशस्य बलं विश्वनियामकम्
ईश्वरस्य नियोगरूपं यद्बलं विश्वनियामकं तत् स्थावरचरात्मकस्याशेषस्याप्यलंघ्यम्।
Verse 8
तस्यांशांशमयी मुक्तिः कालात्मनि महात्मनि । ततो निष्क्रम्य संक्रांता विसृष्टाग्रेरिवायसी
कालात्मनि महात्मनि तस्यांशांशमयी मुक्तिः स्थिताऽस्ति; तस्मान्निष्क्रम्य संक्रान्ता विसृष्टाग्नेरिवायसी।
Verse 9
तस्मात्कालवशे विश्वं न स विश्ववशे स्थितः । शिवस्य तु वशे कालो न कालस्य वशे शिवः
तस्मात्कालवशे विश्वं न स विश्ववशे स्थितः; शिवस्य तु वशे कालो न कालस्य वशे शिवः।
Verse 10
यतो ऽप्रतिहतं शार्वं तेजः काले प्रतिष्ठितम् । महती तेन कालस्य मर्यादा हि दुरत्यया
यतोऽप्रतिहतं शार्वं तेजः काले प्रतिष्ठितं तेन कालस्य मर्यादा महती दुरत्यया च।
Verse 11
कालं प्रज्ञाविशेषेण को ऽतिवर्तितुमर्हति । कालेन तु कृतं कर्म न कश्चिदतिवर्तते
कालं प्रज्ञाविशेषेण कोऽतिवर्तितुमर्हति; कालेन कृतं कर्म न कश्चिदतिवर्तते।
Verse 12
एकच्छत्रां महीं कृत्स्नां ये पराक्रम्य शासति । ते ऽपि नैवातिवर्तंते कालवेलामिवाब्धयः
एकच्छत्रां कृत्स्नां महीं ये पराक्रम्य शासन्ति, तेऽपि कालस्य नियतां वेलां नातिवर्तन्ते—यथा अब्धयः वेलां न लङ्घयन्ति।
Verse 13
ये निगृह्येंद्रियग्रामं जयंति सकलं जगत् । न जयंत्यपि ते कालं कालो जयति तानपि
ये इन्द्रियग्रामं निगृह्य सकलं जगत् जयन्ति, तेऽपि कालं न जयन्ति; काल एव तानपि जयति।
Verse 14
आयुर्वेदविदो वैद्यास्त्वनुष्ठितरसायनाः । न मृत्युमतिवर्तंते कालो हि दुरतिक्रमः
आयुर्वेदविदो वैद्याः कृतरसायनानुष्ठानाः अपि मृत्युम् नातिवर्तन्ते; कालो हि दुरतिक्रमः।
Verse 15
श्रिया रूपेण शीलेन बलेन च कुलेन च । अन्यच्चिंतयते जंतुः कालो ऽन्यत्कुरुते बलात्
श्रिया रूपेण शीलेन बलेन कुलसम्पदा च जन्तुः यदन्यत् चिन्तयति; कालस्तु बलात् तदन्यदेव साधयति।
Verse 16
अप्रियैश्च प्रियैश्चैव ह्यचिंतितगमागमैः । संयोजयति भूतानि वियोजयति चेश्वरः
अप्रियैः प्रियैश्चैव अचिन्तितगमागमैः; ईश्वरः भूतानि संयोजयति वियोजयति च।
Verse 17
यदैव दुःखितः कश्चित्तदैव सुखितः परः । दुर्विज्ञेयस्वभावस्य कालास्याहो विचित्रता
यदैव दुःखितः कश्चित् तदैव सुखितः परः। दुर्विज्ञेयस्वभावस्य कालस्याहो विचित्रता॥
Verse 18
यो युवा स भवेद्वृद्धो यो बलीयान्स दुर्बलः । यः श्रीमान्सो ऽपि निःश्रीकः कालश्चित्रगतिर्द्विजा
यो युवा स भवेद्वृद्धो यो बलीयान् स दुर्बलः। यः श्रीमान् सोऽपि निःश्रीकः कालश्चित्रगतिर्द्विजाः॥
Verse 19
नाभिजात्यं न वै शीलं न बलं न च नैपुणम् । भवेत्कार्याय पर्याप्तं कालश्च ह्यनिरोधकः
नाभिजात्यं न वै शीलं न बलं न च नैपुणम्। भवेत्कार्याय पर्याप्तं कालश्च ह्यनिरोधकः॥
Verse 20
ये सनाथाश्च दातारो गीतवाद्यैरुपस्थिताः । ये चानाथाः परान्नादाः कालस्तेषु समक्रियः
ये सनाथाश्च दातारो गीतवाद्यैरुपस्थिताः । ये चानाथाः परान्नादाः कालस्तेषु समक्रियः ॥
Verse 21
फलंत्यकाले न रसायनानि सम्यक्प्रयुक्तान्यपि चौषधानि । तान्येव कालेन समाहृतानि सिद्धिं प्रयांत्याशु सुखं दिशंति
फलंत्यकाले न रसायनानि सम्यक्प्रयुक्तान्यपि चौषधानि । तान्येव कालेन समाहृतानि सिद्धिं प्रयांत्याशु सुखं दिशंति ॥
Verse 22
नाकालतो ऽयं म्रियते जायते वा नाकालतः पुष्टिमग्र्यामुपैति । नाकालतः सुखितं दुःखितं वा नाकालिकं वस्तु समस्ति किंचित्
नाकालतो जननं मरणं वा; नाकालतः परमपुष्टिमुपैति कश्चित्। नाकालतः सुखदुःखप्रवृत्तिः; नाकालिकं वस्तु किमपि न विद्यते।
Verse 23
कालेन शीतः प्रतिवाति वातःकालेन वृष्टिर्जलदानुपैति । कालेन चोष्मा प्रशमं प्रयाति कालेन सर्वं सफलत्वमेति
कालेन शीतो वायुः प्रतिवाति; कालेन वृष्टिर्जलदाननुगच्छति। कालेन चोष्मा प्रशमं प्रयाति; कालेन सर्वं स्वफलत्वमेति।
Verse 24
कालश्च सर्वस्य भवस्य हेतुः कालेन सस्यानि भवंति नित्यम् । कालेन सस्यानि लयं प्रयांति कालेन संजीवति जीवलोकः
कालः सर्वस्य भवस्य हेतुः; कालेन सस्यानि नित्यं भवन्ति। कालेन सस्यानि लयं प्रयान्ति; कालेन संजीवति जीवलोकः।
Verse 25
इत्थं कालात्मनस्तत्त्वं यो विजानाति तत्त्वतः । कालात्मानमतिक्रम्य कालातीतं स पश्यति
इत्येवं कालात्मनस्तत्त्वं यः सम्यग् यथावत् विजानाति सः । कालात्मभावमतिक्रम्य कालातीतं शिवं पश्यति ॥
Verse 26
न यस्य कालो न च बंधमुक्ती न यः पुमान्न प्रकृतिर्न विश्वम् । विचित्ररूपाय शिवाय तस्मै नमःपरस्मै परमेश्वराय
न यस्य कालो न च बन्धमुक्ती न यः पुमान्न प्रकृतिर्न विश्वम् । विचित्ररूपाय शिवाय तस्मै नमः परस्मै परमेश्वराय ॥
Rather than a single narrative event, the chapter presents a doctrinal dialogue: the sages interrogate the nature and authority of Kāla, and Vāyu answers with a theological definition culminating in Śiva’s supremacy over Time.
Kāla is treated as both measurable temporality and a metaphysical power (kālātman) that enforces niyati; the esoteric pivot is the hierarchy: Time governs the cosmos, yet Time itself is governed by Śiva’s śārva tejas.
Kāla is described through temporal units (nimeṣa, kāṣṭhā, kalā), as a universal regulatory force (niyogarūpa, viśvaniyāmaka), and as dependent upon Śiva—expressed in the maxim: 'śivasya tu vaśe kālo na kālasya vaśe śivaḥ.'