नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात्

शृणु तात, निश्चयेन तव हितं यथार्थं प्रवक्ष्यामि।

Verse 2

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः । किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः

गतयोर्गणयोः शम्भोः स्वयमात्मेच्छया विभोः। किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः॥

Verse 3

सूत उवाच । विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् । जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया

सूत उवाच—विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोः शापं यथोचितम्। जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया॥

Verse 4

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् । क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम्। क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह॥

Verse 5

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः । दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया

क्रोधेनाभिभूतः स समिद्धपावक इव वचनमुवाच। दुरुक्तिव्यङ्ग्यगर्भितं तस्य वाक्यं, शिवेच्छया तु नष्टविवेकः॥

Verse 6

नारद उवाच । हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः । परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः

नारद उवाच। हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः। परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः॥

Verse 7

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा । असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा। असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि॥

Verse 8

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः । भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः। भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे॥

Verse 9

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः । साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः। साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः॥

Verse 10

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना । तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः

परमात्मना शिवेन तस्मिन्नर्थे समुचितं कर्म नैव कृतम्। तस्य प्रभावबलं ध्यात्वा सृष्टेः कर्ता स्वातन्त्र्येण कृतिकारकः सृष्टिकर्म प्रववृते॥

Verse 11

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत्

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेदप्रमाणकृत् ॥

Verse 12

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापि ईदृशं कर्म कदाचन ॥

Verse 13

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना । इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः

अद्यापि त्वं निर्भय एव, आसक्तिरूपां दुस्तरां तरङ्गिणीं नातिक्रामसि। इदानीं तु, हे विष्णो, स्वकृतकर्मणां फलं प्राप्स्यसि।

Verse 14

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः । शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्

इत्युक्त्वा हरिं तदा मुनिर्मायया विमोहितः। क्रोधनिर्विण्णहृदयः शशाप, ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्॥

Verse 15

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः । अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत्

स्त्रीकृते मां व्याकुलं, हे विष्णो, स विमोहकः अकार्षीत्। स्वरूपेण च मामन्वकार्षीत्, यः कापट्यकर्मकृत्॥

Verse 16

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः । विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम्

इति मोहाद् हरिं शप्त्वा नारदोऽज्ञानमोहितः। विष्णुस्तं शापं जग्राह शांभवीमजां प्रशंसन्॥

Verse 17

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः । मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः

परदुःखदः त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व। अज्ञानविमोहितः प्रायो मनुष्यगतिको भव॥

Verse 19

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम । स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया

अथ शंभुर्महालीलः विमोहिनीं स्वमायां निश्चकर्ष। तया स्वमायया ज्ञानी नारदोऽपि मोहितोऽभवत्॥

Verse 20

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् । नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः

अन्तर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत्। नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः॥

Verse 21

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः । प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम्

पश्चात्तापमवाप्य स स्वं मुहुर्मुहुः निनिन्द; ततः शांभवीं मायां ज्ञानिमोहिनीं प्रशशंस।

Verse 22

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः । अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः

अथ मुनिः आत्मनः मायाविभ्रमं सर्वं ज्ञात्वा, वैष्णवोत्तमो नारदः विष्णोः पादयोः अपतत्।

Verse 23

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः । मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना

हर्य्युपस्थापितः स नष्टदुर्मतिः प्राह—मोहितेन कुबुद्धिना मया दुरुक्तयः प्रोक्ताः।

Verse 24

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो । महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम्

तेन दत्तोऽपि शापः प्रभो, तं वितथं कुरु; महत्पापमकार्षं हि, ध्रुवं निरयं यास्यामि।

Verse 25

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश । येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम

हे हरे, किमुपायं कुर्यां? अहं ते दासः; तदुपायं मे समादिश, येन मम पापकुलं नश्येत्, निरयो न च भवेत्।

Verse 26

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः । पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः

इत्युक्त्वा मुनिसत्तमः सुमतिः पुनर्विष्णोः पादयोः भक्त्या पपात, पश्चात्तापसमन्वितः।

Verse 27

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः । विष्णुरुवाच । न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य सूनृतं वचोऽब्रवीत्— विष्णुरुवाच: मा खेदं कुरु मे भक्त; वरस्त्वं लप्स्यसे, नात्र संशयः।

Verse 28

निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति

निरयोऽस्य ते न भविष्यति; शिवः शं ते नूनं विधास्यति।

Verse 29

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः । स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः

मदमोहितः शिववचो वितथं यदकार्षीः; तस्मात् कर्मफलप्रदः स ते तादृशं फलं दत्तवान्।

Verse 30

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् । गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः

शिवेच्छया खलु सर्वं जातम्; एवं निश्चिता मतिः क्रियताम्। गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः।

Verse 31

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः । निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर

स परं ब्रह्म परात्मा च सच्चिदानन्दबोधनः। निर्गुणो निर्विकारश्च रजःसत्त्वतमःपरः॥

Verse 32

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः । ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः। ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः॥

Verse 33

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः । परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः। परं ब्रह्माव्ययोऽनन्तो महादेवेति गीयते॥

Verse 34

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् । स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा

तत्सेवया विधिः स्रष्टा पालको जगतामहम्। स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा॥

Verse 35

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः । स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नः स निर्गुणः। स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः॥

Verse 36

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् । सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम्। सर्वपापापहर्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा॥

Verse 37

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः । शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप

इत्युक्त्वा सर्वमसंशयं शंकरः सद्यशः। शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप॥

Verse 38

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति । इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः

यन्मन्त्रं जपित्वा तव सर्वं पापं शीघ्रं विनश्यति—इति नारदं प्रति उक्त्वा, दयान्वितो भगवान् विष्णुः पुनरपि प्राह।

Verse 39

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि । स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः

मुने, त्वं शोकं मा कुरु; त्वया अत्र किञ्चिदपि न कृतम्। स्वेच्छया शम्भुः सर्वमिदं कृतवान्—न संशयः।

Verse 40

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते । त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः

कामः तव दिव्यां मतिं हृतवान्, क्लेशं च ते अदात्। ततः स महेश्वरः मम शापं तव मुखाद् उच्चारयामास।

Verse 41

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् । मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः

इति स्वचरितं लोके स्वयमेव प्रकटीकृतवान्; स मृत्युंजयः, कालकालः, भक्तोद्धारपरायणश्च।

Verse 42

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः । सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः

न मे शिवसमोऽस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः। सर्वशक्तिप्रदो मे स एव परमेश्वरः॥

Verse 43

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज । तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज। तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्॥

Verse 44

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो । स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते

कायेन मनसा वाचा यः शंकरमुपैति भो। स पण्डित इति ज्ञेयः स जीवन्मुक्त उच्यते॥

Verse 45

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः । भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकपर्वताः। भस्मीभवन्त्यनायासात् सत्यं सत्यं न संशयः॥

Verse 46

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः । शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा

अतः पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि शिवार्चनैकनश्यानि; अन्येन केनचिदुपायेन सर्वथा न नश्यन्ति।

Verse 47

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने । यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम्

स एव वैदिकः पुण्यात्मा स धन्यः स बुधो मुने, यः सदा कायवाक्चित्तैः शंकरं शरणं याति।

Verse 48

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः । तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने

ये विविधा धर्मा सद्यःफलोन्मुखाः, तेषां त्रिपुरान्तकपूजने विश्वासो भवति।

Verse 49

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया । भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने

शिवपूजया यावन्ति पातकानि विनश्यन्ति, भुवि तावन्ति पापानि न सन्त्येव महामुने।

Verse 50

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने । शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोऽप्यमिता मुने, शिवस्मृत्या विनश्यन्ति; सत्यं सत्यं वदाम्यहम्।

Verse 51

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते । संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरन्ति ते। संसारमूलपापानि तस्य नश्यन्त्यसंशयम्॥

Verse 52

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

महामुने, संसारमूलभूतानां पातकानां शिवनामकुठारेण ध्रुवं विनाशो जायते।

Verse 53

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

पापदावानलार्दितैः शिवनामामृतं पेयं; पापदावाग्नितप्तानां तेन विना शान्तिर्न हि।

Verse 54

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः । संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः संसारदवमध्यपि न शोचति, न संशयः।

Verse 55

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् । तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

रागद्वेषरतात्मनां पुंसां शङ्करे भक्तिर्न जायते; तद्विधानानुसारिणां तु सहसा सर्वथा मुक्तिर्भवति।

Verse 56

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे

अनन्तजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे ॥

Verse 57

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता

जातापि शङ्करे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता ॥

Verse 58

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम

यस्यान्या साधारणी शम्भौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षः सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम ॥

Verse 59

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

कृत्वाप्यनन्तपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः ॥

Verse 60

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि

भवन्ति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवन्ति दग्धानि शाङ्कराणामघान्यपि ॥

Verse 61

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत् । स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्

यो नित्यं भस्मपूताङ्गः शिवपूजोनमुखो भवेत् । स एव तरति संसारम् अपारम् अतिदारुणम् ॥

Verse 62

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान् बहून् । लिप्यते न नरः पापैः विरूपाक्षस्य सेवकः ॥

Verse 63

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम्

विलोक्य वेदान् अखिलान् शिवस्यैवार्चनं परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम् ॥

Verse 64

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम् ॥

Verse 65

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम्

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवं मन्त्रं जप षडक्षरम् ॥

Verse 66

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान् । धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम्

सर्वाङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षान् शिववल्लभान् धारय। अतिसद्भक्त्या समन्त्रं विधिपूर्वकं च॥

Verse 67

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा । पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः

शृणु नित्यं शैवीं कथां, वद च सदा शैवीं कथाम्। अतियत्नेन पूजयस्व शिवभक्तान् पुनः पुनः॥

Verse 68

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव । शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव। शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः॥

Verse 69

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ । शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ। शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम॥

Verse 70

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः । गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने

पश्यन् माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः। गच्छानन्दवनं पश्चाच्छम्भुप्रियतमं मुने॥

Verse 71

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः । नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः। नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि॥

Verse 72

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने । ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने। ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः॥

Verse 73

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने । प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा

हे मुने, स्वजनकं विधिं विशेषेण नत्वा स्तुत्वा च, प्रीतचेतसा बहुशः शिवमाहात्म्यं प्रष्टव्यम्।

Verse 74

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते । श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि

स शैवप्रवरो ब्रह्मा ते शंकरस्य माहात्म्यं सुप्रीत्या श्रावयिष्यति, शतनामस्तवं च हि।

Verse 75

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः । मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति

अद्यतः त्वं भव मुने शैवः शिवपरायणः; विशेषेण मुक्तिभागी, शिवस्ते शं विधास्यति।

Verse 76

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः । स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः। स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वन्तरधीयत॥