
अस्मिन्नध्याये ब्रह्मा नारदं प्रति सृष्टेः सूक्ष्मं क्रमं संस्थाक्रमं च निरूपयति। सः शब्दादिसूक्ष्मतन्मात्रसमूहात् पञ्चीकरणेन आकाश-वायु-अग्नि-जल-पृथिवीनां स्थूलभूतनिर्माणं, ततः पर्वत-सागर-वृक्षादीनां सम्भवं तथा कला-युगादिकालविभागं वर्णयति। एतत्कृत्वापि असन्तोषं प्राप्य सः साम्बं शिवं ध्यायति; ततो नेत्र-हृदय-शिरः-प्राणादिभ्यः साधकान् तथा प्रमुखान् ऋषीन् जनयति। सङ्कल्पात् धर्मः सर्वसाधनहेतुरूपेण प्रादुर्भवति, ब्रह्माज्ञया मानवरूपं धृत्वा साधकैः प्रसार्यते। पुनश्च विविधाङ्गेभ्यः नानाप्रजाः सृज्यन्ते, देवाद्यासुरभेदैः देहभेदैश्च नियोज्यन्ते। अन्ते शङ्करान्तःप्रेरणया ब्रह्मा स्वदेहं विभज्य द्विरूपो भवति, शिवाधीनभेदसृष्टिप्रवृत्तेः सूचनां ददाति।
Verse 1
ब्रह्मोवाच । शब्दादीनि च भूतानि पंचीकृत्वाहमात्मना । तेभ्यः स्थूलं नभो वायुं वह्निं चैव जलं महीम्
ब्रह्मोवाच—शब्दादीनि भूतानि मयात्मना पञ्चीकृत्य, तेभ्यः स्थूलानि भूतानि नभो वायुं वह्निं जलं महीं च ससर्जे।
Verse 2
पर्वतांश्च समुद्रांश्च वृक्षादीनपि नारद । कलादियुगपर्येतान्कालानन्यानवासृजम्
हे नारद, मया पर्वतान् समुद्रांश्च वृक्षादीनपि ससर्ज; कलादिभ्यः आरभ्य युगपर्यन्तान् कालभेदान् अन्यानपि प्रवर्तितवान्।
Verse 3
सृष्ट्यंतानपरांश्चापि नाहं तुष्टोऽभव न्मुने । ततो ध्यात्वा शिवं साम्बं साधकानसृजं मुने
हे मुने, सृष्ट्यन्तपरान् अन्यानपि ससर्जाहं, न तु तुष्टोऽभवम्; ततः साम्बं शिवं ध्यात्वा साधकान् असृजं मुने।
Verse 4
मरीचिं च स्वनेत्राभ्यां हृदयाद्भृगुमेव च । शिरसोऽगिरसं व्यानात्पुलहं मुनिसत्तमम्
स्वनेत्राभ्यां मरीचिं तु हृदयाद्भृगुमेव च । शिरसोऽङ्गिरसं व्यानात्पुलहं मुनिसत्तमम् ॥
Verse 5
उदानाच्च पुलस्त्यं हि वसिष्ठञ्च समानतः । क्रतुं त्वपानाच्छ्रोत्राभ्यामत्रिं दक्षं च प्राणतः
उदानात्पुलस्त्यं चैव वसिष्ठं समानतः । अपानात्क्रतुमुत्पाद्य श्रोत्राभ्यामत्रिदक्षयोः ॥
Verse 6
असृजं त्वां तदोत्संगाच्छायायाः कर्दमं मुनिम् । संकल्पादसृजं धर्मं सर्वसाधनसाधनम्
तदोत्सङ्गाच्छायायास्त्वां कर्दमं मुनिमसृजम् । संकल्पादसृजं धर्मं सर्वसाधनसाधनम् ॥
Verse 7
एवमेतानहं सृष्ट्वा कृतार्थस्साधकोत्तमान् । अभवं मुनिशार्दूल महादेवप्रसादतः
एवं मया एतान् साधकोत्तमान् सृष्ट्वा कृतार्थोऽभवं, मुनिशार्दूल; महादेवप्रसादतः सन्तुष्टोऽहमभवम्।
Verse 8
ततो मदाज्ञया तात धर्मः संकल्पसंभवः । मानवं रूपमापन्नस्साधकैस्तु प्रवर्तितः
ततः तात, मदाज्ञया संकल्पसंभवो धर्मो मानवं रूपमापन्नः; साधकैस्तु स प्रवर्तितः।
Verse 9
ततोऽसृजं स्वगात्रेभ्यो विविधेभ्योऽमितान्सुतान् । सुरासुरादिकांस्तेभ्यो दत्त्वा तां तां तनुं मुने
ततोऽहं स्वगात्रेभ्यो विविधेभ्योऽमितान् सुतान् असृजम्। तेषां सुरासुरादिकांस्तान् तान् तनून् भावांश्च, मुने, अददाम्।
Verse 10
ततोऽहं शंकरेणाथ प्रेरितोंऽतर्गतेन ह । द्विधा कृत्वात्मनो देहं द्विरूपश्चाभवं मुने
ततोऽहं शङ्करेण नाथेनान्तर्गतेन प्रेरितः। आत्मनो देहं द्विधा कृत्वा द्विरूपोऽभवं, मुने।
Verse 11
अर्द्धेन नारी पुरुषश्चार्द्धेन संततो मुने । स तस्यामसृजद्द्वंद्वं सर्वसाधनमुत्तमम्
मुने, स अर्धेन नारी अर्धेन च पुरुषः सम्यक् स्थितः। ततः तस्याः द्वन्द्वयुगलं ससर्ज—सर्वलोकव्यवहारसिद्धये परमं साधनमुत्तमम्।
Verse 12
स्वायंभुवो मनुस्तत्र पुरुषः परसाधनम् । शतरूपाभिधा नारी योगिनी सा तपस्विनी
तत्र स्वायम्भुवो मनुः पुरुषः परसाधनं बभूव। शतरूपाभिधा नारी योगिनी सा तपस्विनी च।
Verse 13
सा पुनर्मनुना तेन गृहीतातीव शोभना । विवाहविधिना ताताऽसृजत्सर्गं समैथुनम्
सा तेन मनुना पुनरतीव शोभना गृहीता। तात, विवाहविधिना स समैथुनं सर्गं प्रवर्तयामास।
Verse 14
तस्यां तेन समुत्पन्नस्तनयश्च प्रियव्रतः । तथैवोत्तानपादश्च तथा कन्यात्रयं पुनः
तस्यां तेन समुत्पन्नौ तनयौ प्रियव्रतोत्तानपादौ । तथा कन्यात्रयं पुनरपि समभवत् तयोः ॥
Verse 15
आकूतिर्देवहूतिश्च प्रसूतिरिति विश्रुताः । आकूतिं रुचये प्रादात्कर्दमाय तु मध्यमाम्
आकूतिः देवहूतिश्च प्रसूतिरिति च विश्रुताः। मनुः आकूतिं रुचये ददौ, मध्यमां देवहूतिं कर्दमाय ददौ॥
Verse 16
ददौ प्रसूतिं दक्षायोत्तानपादानुजां सुताः । तासां प्रसूतिप्रसवैस्सर्वं व्याप्तं चराचरम्
प्रसूतिं ददौ दक्षायोत्तानपादानुजां सुताम्। तस्याः प्रसूतिप्रसवैः सर्वं व्याप्तं चराचरम्॥
Verse 17
आकूत्यां च रुचेश्चाभूद्वंद्वं यज्ञश्च दक्षिणा । यज्ञस्य जज्ञिरे पुत्रा दक्षिणायां च द्वादश
आकूत्यां रुचेश्चाभूद् द्वन्द्वं यज्ञश्च दक्षिणा। यज्ञस्य जज्ञिरे पुत्रा दक्षिणायां च द्वादश॥
Verse 18
देवहूत्यां कर्दमाच्च बह्व्यो जातास्सुता मुने । दशाज्जाताश्चतस्रश्च तथा पुत्र्यश्च विंशतिः
देवहूत्यां कर्दमाच्च बह्व्यो जाताः सुता मुने। दशाज्जाताश्चतस्रश्च तथा पुत्र्यश्च विंशतिः॥
Verse 19
धर्माय दत्ता दक्षेण श्रद्धाद्यास्तु त्रयोदश । शृणु तासां च नामानि धर्मस्त्रीणां मुनीश्वर
धर्माय दक्षेण दत्ताः श्रद्धाद्यास्तु त्रयोदश । शृणु तासां च नामानि धर्मस्त्रीणां मुनीश्वर ॥
Verse 20
श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिर्मेधा तथा क्रिया । वसुःर्बुद्धि लज्जा शांतिः सिद्धिः कीर्तिस्त्रयोदश
श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिर्मेधा तथा क्रिया । वसुः बुद्धिर्लज्जा शान्तिः सिद्धिः कीर्तिस्त्रयोदश ॥
Verse 21
ताभ्यां शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः । ख्यातिस्सत्पथसंभूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा
ताभ्यां शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः । ख्यातिः सत्पथसम्भूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा ॥
Verse 22
सन्नतिश्चानुरूपा च ऊर्जा स्वाहा स्वधा तथा । भृगुर्भवो मरीचिश्च तथा चैवांगिरा मुनिः
सन्नतिश्चानुरूपा च ऊर्जास्वाहा स्वधा तथा । भृगुर्भवो मरीचिश्च तथैवाङ्गिरा मुनिः ॥
Verse 23
पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुश्चर्षिवरस्तथा । अत्रिर्वासिष्ठो वह्निश्च पितरश्च यथाक्रमम्
पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुश्चर्षिवरस्तथा । अत्रिर्वासिष्ठो वह्निश्च पितरश्च यथाक्रमम् ॥
Verse 24
ख्यातास्ता जगृहुः कन्या भृग्वाद्यास्साधका वराः । ततस्संपूरितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्
ख्यातास्ताः कन्याः भृग्वाद्यैः साधकैर्वरैर्जगृहुः; ततः सचराचरं त्रैलोक्यं सर्वं सम्पूरितमभवत्।
Verse 25
एवं कर्मानुरूपेण प्रणिनामंबिकापते । आज्ञया बहवो जाता असंख्याता द्विजर्षभाः
एवं कर्मानुरूपेण प्राणिनामम्बिकापते । आज्ञया बहवो जाता असंख्याता द्विजर्षभाः ॥
Verse 26
कल्पभेदेन दक्षस्य षष्टिः कन्याः प्रकीर्तिताः । तासां दश च धर्माय शशिने सप्तविंशतिम्
कल्पभेदेन दक्षस्य षष्टिः कन्याः प्रकीर्तिताः । तासां दश च धर्माय शशिने सप्तविंशतिम् ॥
Verse 27
विधिना दत्तवान्दक्षः कश्यपाय त्रयोदश । चतस्रः पररूपाय ददौ तार्क्ष्याय नारद
विधिना दत्तवान्दक्षः कश्यपाय त्रयोदश । चतस्रः पररूपाय ददौ तार्क्ष्याय नारद ॥
Verse 28
भृग्वंगिरः कृशाश्वेभ्यो द्वे द्वे कन्ये च दत्तवान् । ताभ्यस्तेभ्यस्तु संजाता बह्वी सृष्टिश्चराचरा
भृग्वङ्गिरः कृशाश्वेभ्यो द्वे द्वे कन्ये च दत्तवान् । ताभ्यस्तेभ्यस्तु संजाता बह्वी सृष्टिश्चराचरा ॥
Verse 29
त्रयोदशमितास्तस्मै कश्यपाय महात्मने । दत्ता दक्षेण याः कन्या विधिवन्मुनिसत्तम
मुनिसत्तम, दक्षेण विधिवत् महात्मने कश्यपाय त्रयोदश कन्याः तस्मै दत्ताः॥
Verse 30
तासां प्रसूतिभिर्व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । स्थावरं जंगमं चैव शून्य नैव तु किंचन
तासां प्रसूतिभिः सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । स्थावरं जङ्गमं चैव व्याप्तं शून्यं न किञ्चन ॥
Verse 31
देवाश्च ऋषयश्चैव दैत्याश्चैव प्रजज्ञिरे । वृक्षाश्च पक्षिणश्चैव सर्वे पर्वतवीरुधः
देवर्षयश्च दैत्याश्च प्रजज्ञिरे तथैव हि । वृक्षाः पक्षिणश्चैव सर्वे पर्वतवीरुधः ॥
Verse 32
दक्षकन्याप्रसूतैश्च व्याप्तमेवं चराचरम् । पातालतलमारभ्य सत्यलोकावधि ध्रुवम्
दक्षकन्याप्रसूतैश्च व्याप्तमेवं चराचरम् । पातालतलमारभ्य सत्यलोकावधि ध्रुवम् ॥
Verse 33
ब्रह्मांडं सकलं व्याप्तं शून्यं नैव कदाचन । एवं सृष्टिः कृता सम्यग्ब्रह्मणा शंभुशासनात्
ब्रह्माण्डं सकलं व्याप्तं शून्यं नैव कदाचन । एवं सृष्टिः कृता सम्यग्ब्रह्मणा शम्भुशासनात् ॥
Verse 34
सती नाम त्रिशूलाग्रे सदा रुद्रेण रक्षिता । तपोर्थं निर्मिता पूर्वं शंभुना सर्वविष्णुना
सा सतीति नाम्ना ख्याता, त्रिशूलाग्रे रुद्रेण सदा रक्षिता। तपोऽर्थं पूर्वं शंभुना सर्वव्यापिना, विष्णोरप्यन्तरात्मना, निर्मिता।
Verse 35
सैव दक्षात्समुद्भूता लोककार्यार्थमेव च । लीलां चकार बहुशो भक्तोद्धरणहेतवे
सा एव दक्षात् समुद्भूता लोककार्यसिद्धयेव च। भक्तोद्धरणहेतवे बहुशो लीलां चकार।
Verse 36
वामांगो यस्य वैकुंठो दक्षिणांगोऽहमेव च । रुद्रो हृदयजो यस्य त्रिविधस्तु शिवः स्मृतः
यस्य वामाङ्गं वैकुण्ठः, दक्षिणाङ्गोऽहमेव च। यस्य हृदयजः रुद्रः—स त्रिविधः शिवः स्मृतः।
Verse 37
अहं विष्णुश्च रुद्रश्च गुणास्त्रय उदाहृताः । स्वयं सदा निर्गुणश्च परब्रह्माव्ययश्शिवः
अहं विष्णुश्च रुद्रश्च गुणास्त्रय उदाहृताः। स्वयं तु शिवः सदा निर्गुणः, परब्रह्म अव्ययः, स्वयम्भूः अच्युतः।
Verse 38
विष्णुस्सत्त्वं रजोऽहं च तमो रुद्र उदाहृतः । लोकाचारत इत्येवं नामतो वस्तुतोऽन्यथा
विष्णुः सत्त्वमिति प्रोक्तः, रजोऽहं, तमो रुद्र उच्यते। लोकाचारतः एवमिति; नाममात्रभेदः, वस्तुतस्तु अन्यथा।
Verse 39
अंतस्तमो बहिस्सत्त्वो विष्णूरुद्रस्तथा मतः । अंतस्सत्त्वस्तमोबाह्यो रजोहं सर्वेथा मुने
अन्तस्तमो बहिःसत्त्वो विष्णूरुद्रस्तथा मतः। अन्तःसत्त्वस्तमोबाह्यो रजोऽहं सर्वथा मुने॥
Verse 40
राजसी च सुरा देवी सत्त्वरूपात्तु सा सती । लक्ष्मीस्तमोमयी ज्ञेया विरूपा च शिवा परा
राजसी च सुरा देवी सत्त्वरूपात्तु सा सती। लक्ष्मीस्तमोमयी ज्ञेया विरूपा च शिवा परा॥
Verse 41
एवं शिवा सती भूत्वा शंकरेण विवाहिता । पितुर्यज्ञे तनुं त्यक्त्वा नादात्तां स्वपदं ययौ
एवं शिवा सती भूत्वा शंकरेण विवाहिता। पितुर्यज्ञे तनुं त्यक्त्वा नादात्तां स्वपदं ययौ॥
Verse 42
पुनश्च पार्वती जाता देवप्रार्थनया शिवा । तपः कृत्वा सुविपुलं पुनश्शिवमुपागता
पुनश्च देवप्रार्थनया शिवा पार्वतीरूपेण जाता। सुविपुलं तपः कृत्वा पुनरेव शिवं प्रभुमुपागता॥
Verse 43
तस्या नामान्यनेकानि जातानि च मुनीश्वर । कालिका चंडिका भद्रा चामुंडा विजया जया
तस्या नामान्यनेकानि जातानि मुनिश्रेष्ठ। कालिका चण्डिका भद्रा चामुण्डा विजया जया॥
Verse 44
जयंती भद्रकाली च दुर्गा भगवतीति च । कामाख्या कामदा ह्यम्बा मृडानी सर्वमंगला
सा जयंती भद्रकाली दुर्गा भगवतीति च। कामाख्या कामदा चाम्बा मृडानी सर्वमंगला॥
Verse 45
नामधेयान्यनेकानि भुक्तिमुक्तिप्रदानि च । गुणकर्मानुरूपाणि प्रायशस्तत्र पार्वती
नामधेयान्यनेकानि भुक्तिमुक्तिप्रदानि च। गुणकर्मानुरूपाणि प्रायशस्तत्र पार्वति॥
Verse 46
गुणमय्यस्तथा देव्यो देवा गुणमयास्त्रयः । मिलित्वा विविधं सृष्टेश्चक्रुस्ते कार्यमुत्तमम्
गुणमय्यस्तथा देव्यो देवा गुणमयास्त्रयः। मिलित्वा विविधं सृष्टेश्चक्रुस्ते कार्यमुत्तमम्॥
Verse 47
एवं सृष्टिप्रकारस्ते वर्णितो मुनिसत्तम । शिवाज्ञया विरचितो ब्रह्मांडस्य मयाऽखिलः
एवं सृष्टिप्रकारस्ते वर्णितो मुनिसत्तम। शिवाज्ञया विरचितो ब्रह्माण्डस्य मयाऽखिलः॥
Verse 48
परं ब्रह्म शिवः प्रोक्तस्तस्य रूपास्त्रयः सुराः । अहं विष्णुश्च रुद्रश्च गुणभेदानुरूपतः
परं ब्रह्म शिवः प्रोक्तस्तस्य रूपास्त्रयः सुराः। अहं विष्णुश्च रुद्रश्च गुणभेदानुरूपतः॥
Verse 49
शिवया रमते स्वैरं शिवलोके मनोरमे । स्वतंत्रः परमात्मा हि निर्गुणस्सगुणोऽपि वै
शिवया सह स्वैरं रमते शिवलोके मनोरमे। स्वतंत्रः परमात्मा हि निर्गुणः सगुणोऽपि च॥
Verse 50
तस्य पूर्णवतारो हिं रुद्रस्साक्षाच्छिवः स्मृतः । कैलासे भवनं रम्यं पंचवक्त्रश्चकार ह । ब्रह्मांडस्य तथा नाशे तस्य नाशोस्ति वै न हि
तस्य पूर्णावतारो हि रुद्रः साक्षाच्छिवः स्मृतः। कैलासे रम्यं भवनं चकार पञ्चवक्त्रश्च। ब्रह्माण्डनाशेऽपि तस्य नाशो नास्ति वै॥
Brahmā narrates the ordered unfolding of creation (elements, landscapes, time-cycles), the generation of major ṛṣis from bodily sources, and the creation of Dharma as a personified principle—culminating in Brahmā becoming double-formed under Śaṅkara’s prompting.
The chapter encodes a Śaiva metaphysics of agency: Brahmā’s efficacy is real but derivative; true completion of creation and the rise of sādhana-centered order occur only after meditation on Śiva and through Śiva’s prasāda and inner governance.
Material manifestation through pañcīkaraṇa (mahābhūtas), normative manifestation as Dharma arising from saṅkalpa and taking human form, and genealogical manifestation via ṛṣis and diverse progeny (including deva/asura embodiments).