
अध्यायेऽस्मिन् देवाḥ शिवस्य दिव्यनीतिं कुमारस्य च शक्तिप्रदानं दृष्ट्वा पुनर्नवविश्वासं लभन्ते। कुमारं पुरतः स्थापयित्वा यज्ञीय-रणनीतिककेन्द्ररूपेण सैन्यं समायोजयन्ति। तेषां सिद्धतां श्रुत्वा तारकः सह महाबलेन शीघ्रं प्रत्युद्याय युद्धायागच्छति। तारकस्य पराक्रमं दृष्ट्वा देवा गर्जन्ति, उत्साहं प्रदर्शयन्ति। ततः शङ्करप्रेरिता व्योमवाणी—‘कुमारः पुरतः स्थाप्यतां, तदा विजयः सुनिश्चितः’—इति आज्ञापयति; एवं युद्धं शिवाधिष्ठितं, दिव्यतेजः-पालनाधीनं च निरूप्यते।
Verse 1
ब्रह्मोवाच । हर्य्यादयस्सुरास्ते च दृष्ट्वा तच्चरितं विभोः । सुप्रसन्ना बभूवुर्हि विश्वासासक्तमानसाः
ब्रह्मोवाच । हर्यादयः सुराः सर्वे विभोः तच्चरितं दृष्ट्वा सुप्रसन्ना बभूवुः; तेषां मनांसि विश्वासभक्त्याऽऽसक्तानि बभूवुः ।
Verse 2
वल्गंतः कुर्वतो नादं भाविताश्शिवतेजसा । कुमारन्ते पुरस्कृत्य तारकं हंतुमाययुः
वल्गन्तो नादमुत्क्षिप्य शिवतेजसा समन्विताः । कुमारं पुरतः कृत्वा तारकं हन्तुमाययुः ॥
Verse 3
देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः । सैन्येन महता सद्यो ययौ योद्धुं सुरान् प्रति
देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः । महता सैन्ययोगेन सद्यो योद्धुं ययौ सुरान् ॥
Verse 4
देवा दृष्ट्वा समायांतं तारकस्य महाबलम् । बलेन बहुकुर्वन्तः सिंहनादं विसिस्मियुः
देवा तारकस्य महाबलं समायान्तं दृष्ट्वा स्वबलं बहुकुर्वन्तः सिंहनादं चक्रुः, तस्य पराक्रमे तु विस्मितचित्ताः अभवन्॥
Verse 5
तदा नभोऽऽङ्गना वाणीं जगादोपरि सत्वरम् । शङ्करप्रेरिता सद्यो हर्यादीनखिलान् सुरान्
तदा नभोऽङ्गना व्योम्नि सत्वरं वाणीं जगाद। शङ्करप्रेरिता सा सद्यः हर्यादीन् अखिलान् सुरान् संबोधयामास॥
Verse 6
व्योमवाण्युवाच । कुमारं च पुरस्कृत्य सुरा यूयं समुद्यताः । दैत्यान्विजित्य संग्रामे जयिनोऽथ भविष्यथ
व्योमवाण्युवाच— हे सुराः, कुमारं पुरस्कृत्य यूयं समुद्यताः भवत। संग्रामे दैत्यान् विजित्य अथ यूयं जयिनो भविष्यथ॥
Verse 7
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे युद्धप्रारंभवर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे “युद्धप्रारम्भवर्णनम्” नाम सप्तमोऽध्यायः समाप्तः।
Verse 8
कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते जातसाध्वसाः । योद्धुकामास्सुरा जग्मुर्महीसागरसंगमम्
कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते जातसाध्वसाः। योद्धुकामा असुरा जग्मुर्महीसागरसंगमम्॥
Verse 9
आजगाम द्रुतं तत्र यत्र देवास्स तारकः । सैन्येन महता सार्द्धं सुरै र्बहुभिरावृत्
ततः तारकः द्रुतमाजगाम तत्र यत्र देवाः स्थिताः। महता सैन्येन सार्धं बहुभिः सुरैरावृतः॥
Verse 10
रणदुंदुभयो नेदुः प्रलयांबुद्निस्स्वनाः । कर्कशानि च वाद्यानि पराणि च तदागमे
रणदुन्दुभयो नेदुः प्रलयाम्बुदनिस्स्वनाः; तदागमे कर्कशाणि पराणि च वाद्यानि समुच्चैरनादयन्।
Verse 11
गर्जमानास्तदा दैत्यास्तारकेणसुरेण ह । कंपयन्तो भुवं पादक्रमैर्वल्गुनकारकाः
तदा तारकेणासुरेण नेतृते दैत्याः गर्जमानाः पादक्रमैर्भुवं कम्पयन्तो वल्गुनकारकाः।
Verse 12
तच्छ्रुत्वा रवमत्युग्रं सर्वे देवा विनिर्भयाः । ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम्
तदत्युग्रं रवं श्रुत्वा सर्वे देवा विनिर्भयाः; ऐकपद्येनोत्थाय तारकं योद्धुकामा अभवन्।
Verse 13
गजमारोप्य देवेन्द्रः कुमारं त्यग्रतोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैस्समावृतः
गजमारोप्य देवेन्द्रः कुमारं त्यग्रतोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैः समावृतः ॥
Verse 14
तदा दुंदुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदंगानि तथा गंधर्वनिस्स्वनाः
तदा दुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदङ्गानि तथा गन्धर्वनिस्स्वनाः ॥
Verse 15
गजं दत्त्वा महेन्द्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकाश्चर्यसंभूतं नानारत्नसमन्वितम्
गजं दत्त्वा महेन्द्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकाश्चर्यसम्भूतं नानारत्नसमन्वितम् ॥
Verse 16
विमानमारुह्य तदा महायशास्स शांकरिस्सर्वगुणैरुपेतः । श्रिया समेतः परया बभौ महान् संवीज्यमानश्चमरैर्महाग्रभैः
तदा स महायशाः शाङ्करिः सर्वगुणैरुपेतः परया श्रिया समेतो विमानमारुह्य महान् बभौ, महाग्रभैश्चमरैः संवीज्यमानः।
Verse 17
प्राचेतसं छत्रमतीवसुप्रभं रत्नैरुपेतं विविधैर्विराजितम् । धृतं तदा तच्च कुमारमूर्ध्नि वै ह्यनन्तचान्द्रैः किरणैर्महाप्रभैः
तदा प्राचेतसं छत्रमतीव सूप्रभं विविधरत्नैरुपेतं विराजितं, कुमारमूर्ध्नि ह्यनन्तचन्द्रकिरणैर्महाप्रभैर्धृतम्।
Verse 18
मिलितास्ते तदा सर्वे देवाश्शक्रपुरोगमा । स्वैःस्वैर्बलैः परिवृता युद्धकामा महाबलाः
मिलितास्ते तदा सर्वे देवाः शक्रपुरोगमाः। स्वैः स्वैर्बलैः परिवृता युद्धकामा महाबलाः॥
Verse 19
एवं देवाश्च दैत्याश्च योद्धुकामाः स्थिता भुवि । सैन्येन महता तेन व्यूहं कृत्वा पृथक् पृथक्
एवं देवाश्च दैत्याश्च योद्धुकामाः स्थिता भुवि। सैन्येन महता तेन व्यूहं कृत्वा पृथक् पृथक्॥
Verse 20
ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् । हंतुकामे तदान्योन्यं स्तूयमाने च बन्दिभिः
तदा देवदैत्ययोः सेने द्वे परस्पराभिमुखे सुसंनद्धे शुशुभाते। अन्योन्यवधकामे ते, बन्दिभिः स्तूयमाने च।
Verse 21
उभे सेनं तदा तेषामगर्जेतां वनोपमे । भयंकरेऽत्यवीराणामितरेषां सुखावहे
तदा तेषामुभे सेने वनोपमेऽगर्जेताम्। तद्गर्जितं भयङ्करमत्यवीराणां, इतराणां तु सुखावहम्।
Verse 22
एतस्मिन्नन्तरे तत्र बलोन्मत्ताः परस्परम् । दैत्या देवा महावीरा युयुधुः क्रोधविह्वलाः
एतस्मिन्नन्तरे तत्र बलोन्मत्ताः परस्परम्। दैत्या देवा महावीरा युयुधुः क्रोधविह्वलाः।
Verse 23
आसीत्सुतुमुलं युद्धं देवदैत्यसमाकुलम् । रुण्डमुंडांकितं सर्वं क्षणेन समपद्यत
आसीत् सुतुमुलं युद्धं देवदैत्यसमाकुलम्। क्षणेनैव रणभूमिः सर्वा रुण्डमुण्डाङ्किता समपद्यत॥
Verse 24
भूमौ निपतितास्तत्र शतशोऽथ सहस्रशः । निकृत्तांगा महाशस्त्रैर्निहता वीरसंमताः
भूमौ निपतितास्तत्र शतशोऽथ सहस्रशः। निकृत्ताङ्गा महाशस्त्रैर्निहता वीरसंमताः॥
Verse 25
केषांचिद्बाहवश्छिन्ना खड्पातैस्सुदारुणैः । केषांचिदूरवश्छिन्ना वीराणां मानिनां मृधे
केषांचिद्बाहवश्छिन्ना खड्गपातैः सुदारुणैः। केषांचिदूरवश्छिन्ना वीराणां मानिनां मृधे॥
Verse 26
केचिन्मथितसर्वांगा गदाभिर्मुद्गरैस्तथा । केचिन्निर्भिन्नहृदयाः पाशैर्भल्लैश्च पातिताः
केचित् गदाभिर्मुद्गरैश्च मथितसर्वाङ्गा अभवन्; केचिद् पाशैर्भल्लैश्च निर्भिन्नहृदयाः पातिताः।
Verse 27
केचिद्विदारिताः पृष्ठे कुंतैरृष्टिभिरंकुशैः । छिन्नान्यपि शिरांस्येव पतितानि च भूतले
केचिदृष्टिभिः कुंतैरङ्कुशैश्च पृष्ठे विदारिताः; छिन्नान्यपि शिरांसि भूतले पतितानि।
Verse 28
बहूनि च कबंधानि नृत्यमानानि तत्र वै । वल्गमानानि शतशो उद्यतास्त्रकराणि च
तत्र वै बहूनि कबंधानि नृत्यमानानि दृश्यन्ते। शतशो वल्गमानानि, उद्यतास्त्रकराणि च॥
Verse 29
नद्यः प्रवर्तितास्तत्र शतशोऽसृङ्वहास्तदा । भूतप्रेतादयस्तत्र शतशश्च समागताः
तदा तत्र शतशो नद्यः प्रवर्तिताः, असृङ्वहाः। भूतप्रेतादयश्चापि शतशः समागताः॥
Verse 30
गोमायवश्शिवा तत्र भक्षयन्तः पलं बहु । तथा गृध्रवटाश्येना वायसा मांसभक्षकाः । बुभुजुः पतितानां च पलानि सुबहूनि वै
तत्र गोमायवश्शिवा बहु पलं भक्षयन्ति स्म। तथा गृध्रवटाश्येना वायसाश्च मांसभक्षकाः पतितानां सुबहूनि पलानि वै बुभुजुः॥
Verse 31
एतस्मिन्नन्तरे तत्र तारकाख्यो महाबलः । सैन्येन महता सद्यो ययौ योद्धुं सुरान् प्रति
एतस्मिन्नन्तरे तत्र तारकाख्यो महाबलः। सैन्येन महता सार्धं सद्यो ययौ सुरान् प्रति योद्धुम्॥
Verse 32
देवा दृष्ट्वा समायान्तं तारकं युद्धदुर्मदम् । योद्धुकामं तदा सद्यो ययुश्शक्रादयस्तदा । बभूवाथ महोन्नादस्सेनयोरुभयोरपि
देवा दृष्ट्वा समायान्तं तारकं युद्धदुर्मदम्। योद्धुकामा ययुः सद्यः शक्रादयस्तदा; सेनयोरुभयोश्चाथ महोन्नादोऽभवत्॥
Verse 33
अथाभूद्द्वंद्वयुद्धं हि सुरासुरविमर्दनम् । यं दृष्ट्वा हर्षिता वीराः क्लीबाश्च भयमागता
अथाभूद्द्वन्द्वयुद्धं हि सुरासुरविमर्दनम् । यं दृष्ट्वा हर्षिता वीराः क्लीबाश्च भयमागताः ॥
Verse 34
तारको युयुधे युद्धे शक्रेण दितिजो बली । अग्निना सह संह्रादो जंभेनैव यमः स्वयम्
तारको युयुधे युद्धे शक्रेण दितिजो बली । अग्निना सह संह्रादो जंभेनैव यमः स्वयम् ॥
Verse 35
महाप्रभुर्नैरृतेन पाशी सह बलेन च । सुवीरो वायुना सार्धं पवमानेन गुह्यराट्
महाप्रभुः नैरृतेन सह बलेन च पाशी च समन्वितः। सुवीरो वायुना सार्धं पवमानेन च, गुह्यराट् अपि यथाक्रमं स्थितः॥
Verse 36
ईशानेन समं शंभुर्युयुधे रणवित्तमः । शुंभश्शेषेण युयुधे कुंभश्चन्द्रेण दानवः
ईशानेन समं शम्भुः रणवित्तमः समयुध्यत। शुम्भः शेषेण युयुधे, कुम्भो दानवश्चन्द्रेण युयुधे॥
Verse 37
कुंबरो मिहिरेणाजौ महाबल पराक्रमः । युयुधे परमास्त्रैश्च नानायुद्धविशारदः
कुम्बरो मिहिरेणाजौ महाबलपराक्रमः। नानायुद्धविशारदः परमास्त्रैश्च युयुधे॥
Verse 38
एवं द्वन्द्वेन युद्धेन महता च सुरासुराः । संगरे युयुधुस्सर्वे बलेन कृतनिश्च याः
एवं द्वन्द्वयुद्धैर्महायुद्धैश्च सुरासुराः सर्वे संगरे युयुधुः, स्वबलेन कृतनिश्चयाः।
Verse 39
अन्योन्यं स्पर्द्धमानास्तेऽमरा दैत्या महाबलाः । तस्मिन्देवासुरे युद्धे दुर्जया अभवन्मुने
अन्योन्यं स्पर्धमानास्तेऽमरा दैत्या महाबलाः। तस्मिन्देवासुरे युद्धे दुर्जया अभवन्, मुने।
Verse 40
तदा च तेषां सुरदानवानां बभूव युद्धं तुमुलं जयैषिणाम् । सुखावहं वीरमनस्विनां वै भयावहं चैव तथेतरेषाम्
तदा तेषां सुरदानवानां जयैषिणां तुमुलं युद्धं बभूव। वीरमनस्विनां वै तत् सुखावहं, इतरेषां तु भयावहं च।
Verse 41
मही महारौद्रतरा विनष्टकैस्सुरासुरैर्वै पतितैरनेकशः । तस्मिन्नगम्यातिभयानका तदा जाता महासौख्यवहा मनस्विनाम्
मही महारौद्रतरा बभूव, विनष्टैः सुरासुरैः पतितैः सर्वतोऽनेकशः। तथापि तस्मिन्नगम्येऽतिभयानके दृश्ये तदा मनस्विनां महाशिवस्य परमार्थसिद्ध्यर्थं महत्सौख्यहेतुरभवत्।
The formal commencement of the Devas–Tāraka conflict: the devas mobilize with Kumāra in the vanguard, Tāraka responds by marching with a great army, and the battlefield encounter is framed by divine assurance.
It functions as a Śiva-authorized speech-act that converts strategy into destiny: victory is promised not as fate alone but as the fruit of correct alignment—placing Kumāra (Śiva-tejas embodied) at the forefront.
Śiva-tejas (empowering radiance), collective deva morale expressed through siṃhanāda (lion-roar), and the transcendent directive voice (vyoma-vāṇī) that mediates Śiva’s will into the battlefield.