
Sukta 7.98
Vasiṣṭha (continuing Maṇḍala 7 attribution)
Triṣṭubh
अयं सूक्तोऽध्वर्यून् प्रेरयति यत् ते अरुणं दुग्धं सोमं इन्द्राय जुह्वताम्—स सदा पुनरागच्छन् पिष्टस्य पानस्य अन्वेष्टा, जनानां वृषभो नेता च। ततः इन्द्रस्य रणसहाय्यं वर्ण्यते—स्वयं ‘महान्तः’ इति मन्यमानान् प्रतिद्वन्द्विनोऽभिभूय। अन्ते इन्द्रं बृहस्पतिं च सह आह्वयति—रयिं यशः दीर्घकालिकं स्वस्तिं च दातुम्।
Mantra 1
अध्वर्यवोऽरुणं दुग्धमंशुं जुहोतन वृषभाय क्षितीनाम् । गौराद्वेदीयाँ अवपानमिन्द्रो विश्वाहेद्याति सुतसोममिच्छन् ॥
हे अध्वर्यवः, क्षितीनां वृषभाय इन्द्राय अरुणं दुग्धम् अंशुं सोमं जुहोतन। स गोराद् दीप्तेः अवपानार्थं वेदीं प्रति आगच्छति; इन्द्रः विश्वाह सुतसोमम् इच्छन् याति।
Mantra 2
यद्दधिषे प्रदिवि चार्वन्नं दिवेदिवे पीतिमिदस्य वक्षि । उत हृदोत मनसा जुषाण उशन्निन्द्र प्रस्थितान्पाहि सोमान् ॥
यदा त्वं प्रदिवि चार्वन्नं दधासि, दिवे-दिवे च अस्य पीतिमेव वहसि; तदा हृदा मनसा च जुषाणः, उशन् इन्द्र, प्रस्थितान् सोमान् पाहि।
Mantra 3
जज्ञानः सोमं सहसे पपाथ प्र ते माता महिमानमुवाच । एन्द्र पप्राथोर्वन्तरिक्षं युधा देवेभ्यो वरिवश्चकर्थ ॥
सहसे जातः सोमं बलाय पपाथ; ते माता महिमानं प्रावोचत्। हे इन्द्र, उर्वन्तरिक्षं पप्राथ; युधा देवेभ्यः वरिवः चकर्थ।
Mantra 4
यद्योधया महतो मन्यमानान्त्साक्षाम तान्बाहुभिः शाशदानान् । यद्वा नृभिर्वृत इन्द्राभियुध्यास्तं त्वयाजिं सौश्रवसं जयेम ॥
यदा त्वं युद्धाय महतो मन्यमानान् महान्तो जनान् प्रेरयसि, वयं च तान् साक्षात् प्रतिमुखं योधयामः—ये बाहुभिः शाशदानाः प्रवर्तन्ते; अथवा नृभिः सह वृतः, हे इन्द्र, यदा त्वम् अभियुध्यसे—तदा त्वया सह वयं ताम् आजिं जयेम या सुश्रवसं शुभकीर्तिं जनयति।
Mantra 5
प्रेन्द्रस्य वोचं प्रथमा कृतानि प्र नूतना मघवा या चकार । यदेददेवीरसहिष्ट माया अथाभवत्केवलः सोमो अस्य ॥
इन्द्रस्य प्रथमानि कृतानि अहं प्रब्रवीमि, तथा मघवतः नूतनानि यानि स चकार। यदा अदेवी शक्तयः तस्य मायाः सहितुं नाशक्नुवन्, अथ सोमः केवलः तस्याभवत्—तस्यैव स्वाम्ये स्थितः।
Mantra 6
तवेदं विश्वमभितः पशव्यं यत्पश्यसि चक्षसा सूर्यस्य । गवामसि गोपतिरेक इन्द्र भक्षीमहि ते प्रयतस्य वस्वः ॥
तवेदं विश्वम् अभितः पशव्यं जीवधनं यत्, यच्च सूर्यस्य चक्षसा पश्यसि। हे इन्द्र, गवाम् एक एव गोपतिरसि; ते प्रयतस्य सम्यगर्पितस्य वसोः भागं वयं भक्षीमहि।
Mantra 7
बृहस्पते युवमिन्द्रश्च वस्वो दिव्यस्येशाथे उत पार्थिवस्य । धत्तं रयिं स्तुवते कीरये चिद्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥
हे बृहस्पते, युवामिन्द्रश्च दिव्यस्य वस्वोऽपि पार्थिवस्य च ईशाथे। स्तुवते कीरये च रयिं धत्तम्; युवां च नः सदा स्वस्तिभिः पातम्॥
A direct ritual injunction: offer the ruddy, prepared Soma to Indra who comes to drink.
Indra is praised as repeatedly approaching the altar; the hymn shifts from liturgical invitation to practical dependence on Indra for strength and success against formidable opponents.
The prayer for winning the decisive battle—victory that yields enduring good fame (sauśravasa) through Indra’s companionship in the fight.
A harmonizing close: Indra and Bṛhaspati together are invoked to bestow wealth/plenitude and to guard the worshippers with lasting well-being (svasti).
sutasomam icchan
ajāṃ sauśravasaṃ jayema
pāta svastibhiḥ sadā naḥ
It invites Indra to the Soma offering as the one who continually seeks the pressed Soma, and it asks him to grant victory, fame, and prosperity to the worshippers.
Because the hymn portrays him as coming again and again to the altar specifically to drink the freshly pressed Soma, making Soma the central means of drawing his power and favor.
Bṛhaspati represents sacred speech and priestly power; together with Indra’s strength, the hymn asks for complete mastery of wealth—heavenly and earthly—and for continuous well-being (svasti).
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.