Adhyaya 28

महादेवो नारदं प्रति पुरातनं परम्परागतं आख्यानं प्रवर्तयति, यत्र परमपुण्यं पुराणश्रवण-व्याख्यानमहात्म्यं प्रशस्यते। तत्र सनत्कुमारः धर्मराजस्य समीपं गत्वा दिव्यजनानां आगमनं, तेषां अर्घ्यपूजनादिभिः सत्कारं च दृष्ट्वा, “केन कर्मणा एतेषां एषोऽतिशयः सत्कारः?” इति प्रश्नं जनयति। धर्मराजः वैदीशदेशसम्बद्धान् दृष्टान्तान् तीर्थतपश्चरणं च कथयति—शापग्रस्तस्य कस्यचित् प्राणिनः प्रसिद्धसङ्गमे नदीतीर्थे उपवासेन तीर्थमरणेन च शापविमोचनं, ततः विष्णोः सान्निध्यलाभश्च। अनन्तरं राजा विष्णोर्मन्दिरं निर्माय सार्वजनिकं पुराणपाठं प्रवर्तयति; पाठकः पूज्यते, ग्रन्थः स्वयमेव पूज्यते, संवत्सरपर्यन्तं दान-पालनं च दीयते। अन्ते निष्कर्षः—देवा इतििहासपुराणश्रवणेनैव गन्धान् पुष्पाणि महादानानि चातिक्रम्य अधिकं तुष्यन्ति। योग्यपाठकाय अल्पं सुवर्णदानमपि महत्फलदं, अस्य महात्म्यस्य श्रोतारश्च जन्मजन्मान्तरं विपत्तिभिः न बाध्यन्ते।