Adhyaya 233

उमामहेश्वरसंवादे महेश्वर उवाच—एकादशीव्रतं सर्वविघ्नविनाशनं परमं पुण्यदं च; तदनन्तरं द्वादश्यां श्रद्धया जागरणसमन्वितं पुरुषोत्तमपूजनं विष्णोः परमप्रियं भवति। द्वादश्यां तुलसीश्रीसमेतं जनार्दनं योऽर्चयति स बन्धनात् प्रमुच्यते, भगवतः परमं पदं प्राप्नोति; तदुपेक्षा तु मायामोहजनिता पापप्रवृत्तिः, नरकफलप्रदा इति निरूप्यते। अनन्तरं क्षीरसागरे शेषशय्यायां शयानं विष्णुं देवाः स्तुवन्ति; स कूर्मरूपेण प्रकाशते। ते शेषस्य दिग्गजानां च सहाय्यं वरं याचन्ते; भगवान् पृथिवीं सप्तद्वीपसमन्वितां धारयामि इति प्रतिज्ञाय ताननुगृह्णाति। अन्ते विष्णोः आज्ञापालनपराः सिद्धयोगिनो मुनयश्च प्रशंस्यन्ते; श्रीसन्दर्भः, कूर्ममहिमा, तथा एकादशी-द्वादशीक्रमविधिः संक्षेपेण उपसंह्रियते।