Adhyaya 232

समुद्रमन्थने देवासुराः मन्दरं समुत्पाट्य मथनाय स्थापयन्ति; नारायणः कूर्मरूपेणाधारं ददाति। वासुकिः रज्जुरिव भवति; मुनयः उपवास-नियमैः सह श्रीसूक्तपाठं कुर्वन्ति, एकादश्यां सहस्रनामजपं च आचरन्ति। प्रथमं कालकूटविषं समुद्रात् उदभवत्; भीताः सर्वे पलायन्ते। शङ्करः तान् आश्वास्य नारायणं ध्यात्वा “अच्युत-अनन्त-गोविन्द” इति त्रिनाममन्त्रेण विषं निगृह्णाति; अस्य मन्त्रस्य फलानि—मृत्युभय-नाशः, विष-रोग-अग्निभय-शमनं—इति प्रतिपाद्यन्ते। पुनर्मन्थने ज्येष्ठादेवी प्रादुर्भवति; अशौच-दूषितेषु, अधर्माचारयुक्तेषु, अमङ्गलगेहेषु सा नियोज्यते। ततः वारुणी, सुरा, अप्सरसः, गन्धर्वाः, ऐरावतः, उच्चैःश्रवाः, धन्वन्तरिः, पारिजातः, सुरभिः, सोमः, तुलसी, जगद्धात्री च प्रादुर्भवन्ति। अन्ते महालक्ष्मीः प्रकटते; देवाः श्रीसूक्तेन तां स्तुवन्ति, विष्णोर्वक्षसि नित्यं वासं याचन्ति। सा विष्णोः वक्षःस्थले प्रतिष्ठिता, ततो जगति सर्वसमृद्धिः, सौभाग्यं, शान्तिश्च प्रवर्तते।